Medioplatonizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Medioplatonizm - starożytny nurt filozofii platońskiej, rozwijający się pomiędzy I w p.n.e. a II w n.e.

Demon (stgr. δαίμων daimon – dosłownie ten, który coś rozdziela lub ten, który coś przydziela, także: nadprzyrodzona potęga, dola; łac. daemon) – istoty występujące w wielu wierzeniach ludowych, mitologiach i religiach, które zajmują pozycję pośrednią między bogami a ludźmi, między sferą ziemsko-ludzką, materialną, a sferą boską, czysto duchową; istoty o cechach na wpół ludzkich, na wpół boskich; najczęściej są to nieprzyjazne człowiekowi duchy, związane pierwotnie z pojęciem nieczystości sakralnej.Synkretyzm – połączenie różnych, często rozbieżnych i sprzecznych poglądów; wyznawanie zasad lub wierzeń obejmujących odległe od siebie elementy pozornie lub rzeczywiście wzajemnie sprzecznych.

Kierunek charakteryzował się:

  • odzyskanie (drugiego żeglowania) tego co nie materialne niecielesne, transcendentne,
  • ponowne uznanie teorii idei,
  • studiowanie "Timaiosa" Platona, który to tekst stał się niejako pismem świętym,
  • podjęto na nowo naukę Platona o Jednym i Diadzie, choć jedynie w tle,
  • nastrój mistyczny, religijny i rozwój nauki o demonach,
  • ważna problematyka etyczna - uznają za cel życia moralnego upodobnienie się człowieka do tego co boskie, transcendentne.
  • W medioplatonizmie można wyróżnić dwie tendencje:

    Dusza (hebr. נֶפֶש /nefesz/, łac. anima, gr. ψυχή /psyche/) – w filozofii pierwiastek życia, decydujący o tym, że osoba ludzka, zwierzę i roślina są bytami żywymi. W antropologii filozoficznej najczęściej przyjmuje się, że dusza rozumna jest, obok materialnego ciała, jednym z dwóch konstytutywnych elementów struktury bytu człowieka (dualizm ontologiczny).Idea (gr. ιδέα) – jedno z głównych pojęć filozoficznych, wprowadzone przez Platona, rozumiane przez niego jako niematerialny byt, który nie jest nam bezpośrednio dany. W metafizyce platońskiej (ontologii) przez idee rozumie się tożsame z sobą, niezłożone, niezmienne i doskonałe byty duchowe, poznawalne rozumowo i będące realnymi odpowiednikami pojęć powszechnych oraz wzorami zmiennych rzeczy materialnych.
  • synkretyczną - zmierzającą do wykorzystania osiągnięć różnych szkół,
  • ortodoksyjną - skłaniającą się do tego by odrzucać inne nauki a trzymać się jedynie autentycznych nauk Platona.
  • Uważają, że bytem jest Bóg, świat niecielesny, a byt ludzki jest bardziej stawaniem się niż bytem. Uważali, że idee są myślami Boga, łącząc dzięki tej teorii arystotelowską Myśl z platońskimi Ideami.

    Timajos (gr. Τίμαιος, Timaios) jest jednym z dialogów Platona. W dziele tym dominuje monolog Timajosa na temat natury świata fizycznego i człowieka. Dialog ten datuje się na rok 360 p.n.e. Zaliczany jest do późnego okresu twórczości Platona. Osobami dialogu są: Timajos, Sokrates, Hermokrates oraz Krycjasz.Wielka Encyklopedia Rosyjska (ros. Большая российская энциклопедия, БРЭ) – jedna z największych encyklopedii uniwersalnych w języku rosyjskim, wydana w 36 tomach w latach 2004–2017. Wydana przez spółkę wydawniczą o tej samej nazwie, pod auspicjami Rosyjskiej Akademii Nauk, na mocy dekretu prezydenckiego Władimira Putina nr 1156 z 2002 roku

    To co niecielesne dzielili na (najogólniej):

  • Pierwszy Bóg - Pierwszy Intelekt,
  • Drugi Intelekt - Intelekt Duszy Świata,
  • Dusza Świata.
  • Hierarchia tego co boskie - dzielono także na:

  • Bóg Najwyższy,
  • Bogowie Drugorzędni - to bóstwa niecielesne, niewidzialne i widzialne np. gwiazdy, a także różne moce,
  • Demony - niższe od Bogów wyższe od człowieka, dla nas pośrednicy;
  • Demony niecielesne Demony cielesne.

    Za ostateczny cel człowieka uznawali upodobnienie się do Boga i do tego co boskie. Najwyższym dobrem jest kontemplacja najwyższego Boga. Szczęście zależy od posiadania dóbr boskich, ponieważ jedynie poprzez nie człowiek może kontemplować prawdę.

    Platonizm – niejednorodny nurt filozoficzny, opierający się na filozofii Platona (427-347 p.n.e.). W poszczególnych epokach historycznych, rozwijały się różne odłamy platonizmu, niejednokrotnie bardzo się od siebie różniące.Ortodoksja – wyraz powstały z dwóch greckich słów "Orthos" ("słuszny") i "Doxa" ("mniemanie" lub "chwała"/"sława").

    Przeciwstawiali się stoickiej apatii, twierdząc że jest nie do osiągnięcia. Twierdzili, że możliwy jest postęp na drodze ku cnocie oraz że istnieją stopnie zła.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Reale G.: Historia filozofii starożytnej. T. I - V. Lublin: RW KUL, 1999.
  • Władysław Tatarkiewicz, Historia filozofii, tom I - III, Warszawa: PWN, 1999.
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Edward Moore, Middle Platonism, Internet Encyclopedia of Philosophy, ISSN 2161-0002 [dostęp 2018-06-27] (ang.).
  • Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.Platon, gr. Πλάτων, Plátōn (ur. 427 p.n.e. prawdopodobnie w Atenach (według niektórych świadectw na wyspie Eginie), zm. 347 p.n.e. w Atenach) (inne źródła podają, że żył 428-348 p.n.e.) – grecki filozof. Był twórcą systemu filozoficznego zwanego obecnie idealizmem platońskim.




    Warto wiedzieć że... beta

    International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.
    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.

    Reklama