Max Littmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bernhard Max Littmann (ur. 3 stycznia 1862 w Chemnitz, zm. 20 września 1931 w Monachium) – niemiecki architekt, znany z projektów gmachów teatralnych, między innymi w Monachium, Stuttgarcie i Poznaniu.

Chemnitz (hist. 1953-1990 Karl-Marx-Stadt; górnołuż. Kamjenica; czes. Saská Kamenice; pol. hist. Kamienica Saska) – miasto na prawach powiatu w południowo-wschodnich Niemczech, w Saksonii, nad rzeką Chemnitz; u podnóża Rudaw; po Lipsku i Dreźnie trzecie co do wielkości miasto Saksonii. W latach 1953–1990 miasto nosiło nazwę Karl-Marx-Stadt (Miasto Karola Marksa).International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

Życiorys[ | edytuj kod]

Studia odbył w Akademii Rzemiosła w Chemnitz i w Wyższej Szkole Technicznej w Dreźnie, między innymi u Karla Roberta Weißbacha. W 1885 wyjechał do Monachium, gdzie utrzymywał kontakty z Friedrichem Thierschem i Gabrielem von Seidlem. Następnie odbył podroż studialną do Włoch i Paryża. Od 1888 był samodzielnym architektem w Monachium.

Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

Przez małżeństwo z Idą Heilman w 1891 stał się współwłaścicielem przedsiębiorstwa budowlanego Heilman. W marcu 1892 Littman wraz z teściem Jakobem Heilmanem założyli firmę Heilman & Littmann, Bau und Immobilien AG. Littmann wycofał się z przedsiębiorstwa w 1906, by mieć więcej czasu na własne realizacje architektoniczne.

Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. Hofbräuhaus am Platzl - historyczny browar i piwiarnia dworska, zlokalizowana w Monachium przy ul. Platzl. Należy do najsłynniejszych piwiarni na świecie i czołowych atrakcji turystycznych stolicy Bawarii. Przez wielu smakoszy piwa nazywana najsłynniejszym pubem świata. Stanowi kwintesencję bawarskiej kultury piwnej.

Littmann uznawany był za wiodącego specjalistę w zakresie budowy teatrów, preferował formy klasycystyczne.

Wybrane dzieła[ | edytuj kod]

  • 1910–1913 – kompleks sanatoryjny w Bad Kissingen
  • 1909 – Teatr Miejski w Poznaniu
  • 1908–1912 – Teatr Miejski w Stuttgarcie
  • 1907–1908 – Niemiecki Teatr Narodowy w Weimarze
  • 1907 – Künstlertheater w Monachium (zniszczony)
  • 1905–1908 – gmach Instytutu Anatomii Uniwersytet Ludwika i Maksymiliana w Monachium przy Pettenkoferstrasse 11
  • 1905–1907 – Schillertheater przy Bismarckstrasse 110 w Berlinie (zniszczony)
  • 1904–1905 – teatr w Bad Kissingen
  • 1904–1905 – gmach domu towarowego Oberpollinger przy Neuhauser Strasse 18 w Monachium
  • 1899–1900 – Orlandohaus przy Platzl 4 w Monachium
  • 1899–1901 – Prinzregententheater w Monachium
  • 1898–1899 – dom zdrojowy w Bad Reichenhall
  • 1896 – Hofbräuhaus am Platzl w Monachium
  • Max Litmann: Teatr Wielki w Poznaniu
    Max Litmann: Prinzregententheater w Monachium
    Max Litmann: opera w Stuttgarcie
    Max Litmann: Teatr Narodowy w Weimarze
    Max Litmann: Hofbräuhaus am Platzl w Monachium

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Hans Reuther: Littmann, Max. W: Neue Deutsche Biographie. T. 14. 1985, s. 711. (niem.)
    2. Cornelia Baumann-Oelwein: Der Orlandoblock am Münchner Platzl: Geschichte eines Baudenkmals. Oldenbourg Wissenschaftsverlag, 2000, s. 77. ISBN 3-486-56507-9. [dostęp 21-10-2010]. (niem.)
    3. Winfried Nerdinger, Cornelius Tafel: Architekturführer Deutschland: 20. Jahrhundert. Birkhäuser, 1996, s. 438. ISBN 3-7643-5287-6. [dostęp 21-10-2010]. (niem.)
    4. Archinform: German National Theatre (niem.). [dostęp 2010-10-21].
    5. Archinform: Theatre (niem.). [dostęp 2010-10-21].
    6. Archinform: Oberpollinger Department Store (niem.). [dostęp 2010-10-21].
    7. Archinform: Orlando Building (niem.). [dostęp 2010-10-21].
    8. Archinform: Altes Kurhaus (niem.). [dostęp 2010-10-21].
    Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, zwany też Operą Poznańską – teatr w Poznaniu przy ul. Fredry 9 (Dzielnica Cesarska).Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.




    Warto wiedzieć że... beta

    Uniwersytet Ludwika i Maksymiliana w Monachium (niem. Ludwig-Maximilians-Universität München, LMU) – niemiecki uniwersytet z siedzibą w Monachium.
    Stuttgart – miasto na prawach powiatu w Niemczech, stolica i największe miasto kraju związkowego Badenia-Wirtembergia, siedziba rejencji Stuttgart oraz regionu Stuttgart.
    SUDOC (fr. Système Universitaire de Documentation, pol. Uniwersytecki System Dokumentacji) – centralny katalog informacji bibliograficznej francuskiego szkolnictwa wyższego.
    Biblioteka Narodowa Republiki Czeskiej (cz. Národní knihovna České republiky) – biblioteka narodowa Czech z siedzibą w Pradze. Biblioteka znajduje się w gmachu Clementinum. Jedna z najstarszych bibliotek na terenie Czech, której zbiory obejmują ponad 6,5 miliona woluminów.
    Narodowy Uniwersalny Katalog Centralny (NUKAT) – katalog centralny polskich bibliotek naukowych i akademickich funkcjonujący od lipca 2002 roku. Katalog obejmuje pozycje ze wszystkich katalogów rozproszonych naukowych bibliotek uniwersyteckich tworzących NUKAT. Obecnie jest to 130 bibliotek naukowych, w tym 37 z Warszawy oraz 17 z Krakowa, w dalszej kolejności są biblioteki gdańskie (10), wrocławskie (10) oraz łódzkie (9).
    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.

    Reklama