Massif de la Clape

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Massif de la Clape – niewielki masyw wapienny położony w południowej Francji, w departamencie Aude, w regionie Oksytania. Położony jest na terenie gmin Narbona, Armissan, Vinassan, Fleury oraz Gruissan. Od południowo-wschodniej strony ograniczony jest przez Morze Śródziemne. Najwyższym jego punktem jest Pech Redon, który wznosi się na wysokość 214 m n.p.m. Masyw zajmuje powierzchnię 15 tys. ha, jego długość wynosi około 15 km, a szerokość 8 km.

Sosna alepska (Pinus halepensis Mill.) – gatunek drzewa iglastego z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Sosna alepska występuje w stanie dzikim w rejonie wybrzeża Morza Śródziemnego. W Polsce nie występuje, ze względu na brak odporności na niskie temperatury.Wapień – skała osadowa (chemogeniczna lub organogeniczna) zbudowana głównie z węglanu wapnia, przede wszystkim w postaci kalcytu.
Pech Redon – najwyższe wzniesienie masywu

Część masywu położona jest na terenie Parku Regionalnego Narbonnaise en Méditerranée. W północno-wschodniej części masywu znajduje się cenote Gouffre de l'Œil Doux.

Masyw zbudowany jest głównie ze skał wapiennych pochodzących z przełomu wczesnej i późnej kredy, szczególnie prezentowanych przez charakterystyczny urgon. Massif de la Clape był niegdyś wyspą, lecz od około XIV wieku połączony jest z lądem w wyniku akumulacji mułu niesionego przez rzekę Aude.

Aude - francuski departament położony w regionie Langwedocja-Roussillon-Midi-Pireneje. Departament oznaczony jest liczbą 11.Endemit – takson (najczęściej gatunek) unikatowy dla danego miejsca albo regionu, występujący na ograniczonym obszarze, nigdzie indziej nie występujący naturalnie.

Jego typowy krajobraz składa się ze skalistych płaskowyżów przedzielonych wąskimi wąwozami, gdzie dominują niskie zarośla. Wśród roślinności dominuje sosna alepska (Pinus halepensis). Gaje sosnowe zawierają domieszkę dębu ostrolistnego (Quercus ilex) oraz dębu omszonego (Quercus pubescens). Centaurea corymbosa jest gatunkiem endemicznym dla tego masywu. Podczas upalnych lat w przeszłości często dochodziło tutaj do pożarów. Południowy kraniec Massif de la Clape uważa się za należący do półpustynnego bioklimatu śródziemnomorskiego – jest to bardzo rzadki przypadek we Francji. Wiele gatunków ciepłolubnych znajduje tu schronienie, między innymi Atractylis humilis, Viola arborescens czy Convolvulus lanuginosus.

Dąb omszony (Quercus pubescens Willd.) – gatunek drzewa lub krzewu należący do rodziny bukowatych (Fagaceae Dumort.). Jest drzewem ciepłolubnym, występuje w zachodniej i południowej Europie, a także w Azji Mniejszej. Pospolity gatunek w obszarze śródziemnomorskim. W Polsce występuje na izolowanym stanowisku w rezerwacie Bielinek nad dolną Odrą, daleko na północ od północnej granicy zwartego zasięgu.Kreda – ostatni okres ery mezozoicznej, trwający około 80 milionów lat (od 145,0 ± 0,8 do 66,0 mln lat temu). Kreda dzieli się na dwie epoki: wczesną kredę i późną kredę. W sensie chronostratygraficznym kreda to system, który dzieli się na dwa oddziały: kredę dolną i kredę górną.

Główną działalnością rolniczą w masywie jest uprawa winorośli. Wschodnia i środkowa jego część jest częścią AOC Coteaux du Languedoc, natomiast jego niewielka południowo-zachodnia część, na terenie gminy Gruissan, jest częścią AOC Corbières.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Atlas Routier France 2014. Michelin, 2014, s. 321, 339. (fr.)
  2. Massif classé de la Clape (fr.). narbonne-tourisme. [dostęp 18 kwietnia 2016].
  3. Carte Géologique de la France à 1/50000 – Narbonne, str. 12–13 (fr.). ficheinfoterre. [dostęp 18 kwietnia 2016].
  4. FR9101453 - Massif de la Clape (fr.). Inventaire National du Patrimoine Naturel. [dostęp 19 kwietnia 2016].
  5. Benoît France: Grand Atlas des vignobles de France. Solar, 2008. ISBN 978-2-263-04660-5. (fr.)
Gruissan – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Langwedocja-Roussillon-Midi-Pireneje, w departamencie Aude. Gmina znajduje się na terenie Parku Regionalnego Narbonnaise en Méditerranée.Vinassan – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Langwedocja-Roussillon-Midi-Pireneje, w departamencie Aude. Gmina znajduje się na terenie Parku Regionalnego Narbonnaise en Méditerranée.




Warto wiedzieć że... beta

Dąb ostrolistny (Quercus ilex L.) – gatunek zimozielonego drzewa liściastego z rodziny bukowatych (Fagaceae). Pochodzi z obszaru śródziemnomorskiego.
Region winiarski Langwedocja-Roussillon (fr. Languedoc-Roussillon) leży w południowej Francji. Choć „Langwedocja” może dotyczyć historycznego regionu we Francji i północnej Katalonii, to od XX wieku, szczególnie w kontekście wina pod tą nazwą kryje się północna część francuskiego regionu administracyjnego Langwedocja-Roussillon, rozciągającego się wzdłuż śródziemnomorskiego wybrzeża Francji od granicy z Hiszpanią aż po Prowansję. Winorośl jest uprawiana w regionie na blisko 300 000 hektarach, co daje Langwedocji-Roussillon palmę pierwszeństwa wśród wszystkich regionów winiarskich świata. Miejscowa produkcja wina stanowi jedną trzecią całej produkcji krajowej i przekraczała w 2001 roku całkowitą produkcję w Stanach Zjednoczonych.
Narbona (fr. Narbonne oksytański Narbona, łac. Narbo) to miejscowość i gmina we Francji, w regionie Langwedocja-Roussillon, w departamencie Aude.
Urgon – morska, alpejska facja dolnej kredy (barrem, apt), złożona głównie z wapieni rafowych, wśród których występują koralowce, rudysty oraz otwornice orbitoliny.
Viola arborescens L. – gatunek roślin z rodziny fiołkowatych (Violaceae). Występuje naturalnie we Francji, na włoskiej Sardynii, w Hiszpanii (także na Balearach), Portugalii, Maroku i Algierii.
Winorośl (Vitis L.) – rodzaj pnączy z wąsami czepnymi z rodziny winoroślowatych, obejmujący około 60 gatunków. Występują one w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej, nieliczne rosną także w strefie subtropikalnej. Największe zróżnicowanie gatunkowe jest na obszarze Chin (30 endemitów) oraz we wschodniej części Ameryki Północnej.
Cenote [seˈnoˌte], z języka maya dzonot – rodzaj naturalnej studni krasowej utworzonej w skale wapiennej, występujący szczególnie często na półwyspie Jukatan w Meksyku. Są one połączone z podziemnymi zasobami wody gruntowej i niekoniecznie posiadają lustro wodne widoczne na powierzchni (np. cenote Choo-Ha), lecz najbardziej znane są duże, otwarte cenotes, takie jak w święta cenote (cenote sagrado) w Chichén Itzá lub cenote Ik Kil.

Reklama