Maskowanie (psychoakustyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Maskowanie (psychoakustyka) – zjawisko zachodzące w układzie słuchowym polegające na podwyższeniu progu detekcji sygnału maskowanego w wyniku obecności innego sygnału – maskera. Rozróżnia się maskowanie równoczesne, gdy masker występuje razem z sygnałem maskowanym, oraz maskowanie nierównoczesne, gdy masker występuje bezpośrednio przed lub bezpośrednio po sygnale maskowanym. Zjawisko maskowania jest ściśle związane z adaptacją układu słuchowego.

Kompresja stratna — metoda zmniejszania liczby bitów potrzebnych do wyrażenia danej informacji, które nie dają gwarancji, że odtworzona informacja będzie identyczna z oryginałem. Dla niektórych danych algorytm kompresji stratnej może odtworzyć informację w sposób identyczny.Adaptacja (łac. adaptatio – przystosowanie) – przystosowanie się organizmu poprzez zmianę struktury lub funkcji do życia w nowych dla niego, trwale zmienionych warunkach bytowych lub zewnętrznego stresu. Efektywność adaptacji określa dostosowanie.

Wiedza na temat maskowania sygnałów wykorzystywana jest między innymi w kodowaniu percepcyjnym. Ponadto maskowanie jest jednym z podstawowych elementów modelu psychoakustycznego wykorzystywanego między innymi w kompresji stratnej dźwięku i systemach automatycznie rozpoznających mowę.

Sygnał maskowany – dźwięk, dla którego zdolność słuchacza do jego postrzegania jest zakłócana (obniżana) w wyniku występowania innego sygnału (maskera).Masker, sygnał maskujący – dźwięk, którego obecność obniża (zakłóca) zdolność słuchacza do postrzegania sygnału maskowanego.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • akustyka słuchu
  • kompresja stratna
  • psychoakustyka
  • Rozpoznawanie mowy – technologia pozwalająca komputerowi wyposażonemu w urządzenie do próbkowania dźwięku (np. karta dźwiękowa z mikrofonem) interpretować mowę ludzką, na przykład do celów transkrypcji lub jako alternatywną metodę interakcji z komputerem.




    Reklama