Marginalia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Glosy marginalne

Marginalia (z łac. marginālis 'będący na skraju' od margo 'skraj, brzeg') – notki, hasła lub tytuliki, składane pismem w mniejszym stopniu pisma niż tekst podstawowy, umieszczane poza formatem kolumny w wąskim łamie, zwykle na marginesie zewnętrznym stronicy. Składane są zazwyczaj w chorągiewkę ze względu na niewielką szerokość marginesu. Linia pisma pierwszego wiersza każdego z marginaliów powinna się zgadzać z linią pisma tekstu podstawowego. Odległość między kolumną a łamem marginaliów powinna wynosić minimum 6 pt.

Addenda (z łac. addere – dodawać) – dodatki i uzupełnienia do tekstu publikowanego, takie jak aneksy i appendiksy.Kolumna – w zecerstwie był to skład odpowiadający stronie, czyli miejsce do wypełnienia składem zecerskim (łącznie z niedrukowalną częścią marginesów, która składana jest justunkiem). Obecnie jest to powszechnie stosowana wśród osób z branży (redakcje, studia DTP, drukarnie) nazwa każdej strony publikacji poligraficznej.

W rękopisach biblijnych na marginesach zamieszczane są znaki dzielące tekst na mniejsze jednostki, jak numery κεφαλαια (rozdziały), albo Sekcje Ammoniusza. Numery Sekcji Ammoniusza często są podawane wraz z odsyłaczami do Kanonów Euzebiusza. Jeżeli dany rękopis biblijny miał służyć do czytań liturgicznych, to na marginesie tekstu zamieszczano noty liturgiczne, oznaczano początek i koniec danej lekcji. Na marginesach zamieszczano też późniejsze korekty, scholia i rozmaite noty.

Kanony Euzebiusza – system odniesień pomiędzy paralelnymi tekstami (perykopami) czterech Ewangelii, opracowany w pierwszej połowie IV wieku przez Euzebiusza z Cezarei. Kanony Euzebiusza stosowane były w licznych rękopisach Ewangelii późnej starożytności i w średniowieczu. Stosowane też były i nadal są w niektórych drukowanych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. W iluminowanych ewangeliarzach tablice wraz z listem Euzebiusza umieszczane były zazwyczaj na początku rękopisu otrzymując zwykle bogatą dekorację artystyczną kanonu w kształcie arkad, obejmujących kolumny numerów paralelnych tekstów (perykop) Ewangelii.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • addenda
  • didaskalia
  • glosa
  • przypis
  • Didaskalia, zwane też tekstem pobocznym wskazówki autora dla wystawiających dramat. Są one pisane obok głównego tekstu, zwykle innym krojem (czasami również kolorem) czcionki (pochyłym bądź podkreślonym). Didaskalia dotyczą zwykle wyglądu bohaterów, rekwizytów oraz oświetlenia. Ich celem jest pomoc reżyserowi w konstruowaniu scenariusza, scenopisu, a następnie realizacji sztuki teatralnej, słuchowiska lub innego spektaklu.Glosa (z strgr. γλῶσσα glōssa „język”) – w językoznawstwie, adnotacja umieszczona w tekście, najczęściej między wierszem tekstu oryginalnego i jego tłumaczeniem, zawierająca dodatkowe objaśnienia nt. wymowy, składni czy fleksji. Glosy pomagają czytelnikowi w odnalezieniu i wyśledzeniu związków między oryginałem i tłumaczeniem, a także w pojęciu struktury języka, z którego tłumaczono. W swojej najprostszej formie, glosy to dosłowne tłumaczenia tekstu źródłowego.




    Reklama