Maniowa Przehyba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Maniowa Przehyba (słow. Maňová priehyba, ok. 870 m) – znajdująca się na Słowacji szeroka i płaska przełęcz będąca zakończeniem zachodniego grzbietu Osobitej. Grzbiet ten poprzez Okolik i Kocie Skały opada do Maniowej Przehyby, którą uważa się za zachodnią granicę Tatr w tym miejscu. Grzbiet nie kończy się jednak tutaj, lecz w postaci niskiego i w dużym stopniu bezleśnego wału Między Bory ciągnie się jeszcze w północno-zachodnim kierunku poprzez Stáry háj do wzgórza Hotar nad Habówką. Ta druga część grzbietu (po zachodniej stronie Maniowej Przehyby należy już do Rowu Podtatrzańskiego (a dokładniej jego części zwanej Rowem Zuberskim).

Dolina Błotna (słow. Blatná dolina) – część Rowu Podtatrzańskiego, dolina oddzielająca północno-zachodni kraniec Tatr od Pogórza Skoruszyńskiego, a dokładniej jego części zwanej Skoruszyńskimi Wierchami. Dnem tej doliny prowadzi droga z Witanowej przez Orawice do Podbiela.Hotar (słow. Chotár, 841 m) – wzgórze znajdujące się w słowackiej Kotlinie Zuberskiej należącej do Rowu Podtatrzańskiego, a dokładniej jego części zwanej Rowem Zuberskim). W niektórych przewodnikach turystycznych podawana jest też nazwa Chotarz. Znajduje się w widłach Zimnej Wody Orawskiej i Błotnego Potoku, a także pomiędzy trzema drogami okrążającymi go z wszystkich stron; drogą Witanowa – Habówka, drogą Zuberzec – Habówka i trzecią drogą wychodzącą z Zuberca i będąca skrótem między tymi drogami. Od tej trzeciej drogi najłatwiej wyjść na wzgórze polną drogą. Względna wysokość wzgórza nad lustrem Zimnej Wody w znajdującej się u jego podnóża Habówce wynosi 105 m.

Południowo-zachodnie stoki Maniowej Przehyby opadają do blisko położonej Polany Brestowej w Dolinie Zuberskiej, stoki północno-wschodnie do Doliny Błotnej. Nazwa przełęczy pochodzi od opadających do Doliny Błotnej zboczy Maniówka (Maňová) i Zamaňová. Rejon przełęczy jest zalesiony.

Osobita (słow. Osobitá) – szczyt w północno-zachodniej części słowackich Tatr Zachodnich. Jest niezbyt wysoki (1687 m), ale wybitnie wyodrębniony, odsunięty na północ od głównego trzonu Tatr. Nazwa szczytu pochodzi od góralskiego słowa osobity, to znaczy oddzielony, osobny, i rzeczywiście Osobita oglądana z wielu stron wygląda, jak gdyby była górą samodzielną, oddzieloną od Tatr. Widoczna jest z Zakopanego.Polana Brestowa (słow. Brestová) – polana w Dolinie Zuberskiej w słowackich Tatrach Zachodnich. Pierwotnie nazwa ta dotyczyła tylko polany znajdującej się na prawym brzegu Zimnej Wody, na której znajduje się leśniczówka „Brestowa” (horáreň „Brestová”). Obecnie jednak nazwą Polana Brestowa obejmuje się również drugą polanę, położoną na zachód od niej, u wylotu Doliny Wolarskiej. Dawniej ta druga polana nazywała się Madajka (jak wznoszące się nad nią wzgórze Madajka). Zachodnia polana jest większa i położona jest po obydwu stronach Zimnej Wody. Znajduje się na niej skansen Muzeum Wsi Orawskiej, parking samochodowy, bufety i muszla koncertowa. Zachodnia polana Brestowa ze skansenem położona jest na wysokości około 880 m, polana wschodnia z leśniczówką „Brestowa” na wysokości około 900 m.

Szlaki turystyczne[ | edytuj kod]

Szlak zielony zielony: OrawiceDolina Mihulczaprzełęcz Borek – Dolina Błotna (rozdroże Zamaňová) – Maniowa Przehyba – Polana Brestowa. Czas przejścia Zamaňová – Maniowa Przehyba – Polana Brestowa: 45 min, ↓ 30 min. Szlak żółty żółty: Dolina Błotna (rozdroże Pod lazmi) – Polana Brestowa. 1.10 h, ↓ 1 h

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2009/10. ISBN 83-87873-36-5.
Dolina Zuberska (słow. Studená dolina) – dolina walna w słowackiej części Tatr Zachodnich, górna część Doliny Zimnej Wody Orawskiej. Jest jedną z trzech największych tatrzańskich dolin, jedyną doliną walną w dorzeczu Orawy i jedyną tatrzańską doliną walną o przebiegu równoleżnikowym po zachodniej stronie Tatr.Orawice (słow. i węg. Oravice) – osada na Orawie (Słowacja), nad rzeką Orawica. Położona jest na wysokości 790 m n.p.m. w Kotlinie Orawickiej i Dolinie Orawickiej. Administracyjnie część Twardoszyna.




Warto wiedzieć że... beta

Słowacja, Republika Słowacka (słow. Slovensko, Slovenská republika) – państwo śródlądowe w Europie Środkowej. Graniczy z Austrią (127 km), Polską (597 km), Czechami (240 km), Ukrainą (98 km) oraz Węgrami (678 km). Łączna długość granicy lądowej wynosi 1740 km. Do 1993 wchodziła w skład Czechosłowacji. Od 1 maja 2004 kraj należy do Unii Europejskiej, oraz NATO, a od 1 stycznia 2009 – do strefy euro. Stolicą państwa jest Bratysława, położona nad Dunajem przy granicy z Austrią i Węgrami.
Borek (słow. Bôrik, 940 m n.p.m.) – znajdująca się na Słowacji wybitna przełęcz oddzielająca Tatry Zachodnie od Skoruszyńskich Wierchów. Znajduje się pomiędzy północno-zachodnim grzbietem Osobitej (1687 m) w Tatrach a Skoruszyną (1314 m) – najwyższym wzniesieniem Skoruszyńskich Wierchów. Zachodnie stoki spod przełęczy opadają do Doliny Błotnej, wschodnie do Doliny Mihulczej. Przełęcz Borek nie tylko oddziela Tatry od Pogórza Skoruszyńskiego (którego częścią są Skoruszyńskie Wierchy), ale również te dwie doliny wchodzące w skład Rowu Podtatrzańskiego.
Rów Zuberski (słow. Zuberská brázda) – odcinek Rowu Podtatrzańskiego od Wyżniej Huciańskiej Przełęczy po przełęcz Borek. Oddziela on Tatry Zachodnie od Pogórza Skoruszyńskiego. W całości znajduje się na Słowacji. Tworzą go kolejno: Dolina Borowej Wody, Kotlina Zuberska i Dolina Błotna. Słowacy czasami nazwą Zuberski Rów obejmują także Rów Huciański i Kotlinę Orawicką.
Szlak turystyczny – trasa wycieczkowa oznaczona specjalnymi symbolami wyznaczającymi jej przebieg i ułatwiającymi odnalezienie właściwej drogi.
Rów Podtatrzański (514.14), słow. Podtatranská brázda – mezoregion fizycznogeograficzny leżący u północnego podnóża Łańcucha Tatrzańskiego i stanowiący część Obniżenia Orawsko-Podhalańskiego. Oddziela on Góry Choczańskie i Tatry od Pogórza Spisko-Gubałowskiego.
Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.
Dolina Mihulcza (słow. Mihulčia dolina) – dolina na Słowacji oddzielająca Tatry Zachodnie od Pogórza Skoruszyńskiego. Jest jedną z ciągu dolin tworzących zachodnią część Rowu Podtatrzańskiego. Rozpoczyna się na przełęczy Borek na wysokości 940 m, skąd opada we wschodnim, a potem północno-wschodnim kierunku i uchodzi na wysokości około 830 m do Kotliny Orawickiej. Ma długość około 2 km. Jej orograficznie prawe zbocza tworzy grupa Osobitej, w którą wcinają się dwa boczne odgałęzienia – Dolina Zadnia Krzemienna i Mihulczy Żleb. Zbocza lewe należą do Skoruszyńskich Wierchów, będących częścią Pogórza Skoruszyńskiego. Dnem doliny płynie Mihulczy Potok. Doliną Mihulczą prowadzi też szosa łącząca Orawice z Habówką.

Reklama