Makrootoczenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Makrootoczenie (otoczenie ogólne lub otoczenie dalsze przedsiębiorstwa) – ogół warunków działania przedsiębiorstwa w danym państwie, regionie geograficznym, strefie klimatycznej, układzie politycznym itd. Przedsiębiorstwo nie może ich zmieniać, może jedynie się do nich dostosować. Na makrootoczenie składają się:

Metoda delficka należy do grupy metod heurystycznych, w których do podejmowania decyzji wykorzystuje się wiedzę, doświadczenie i opinie ekspertów z danej dziedziny. Wykorzystywana jest do określenia prawdopodobieństwa lub czasu zajścia przyszłych zdarzeń. Postawioną prognozę uzyskuje się poprzez przeprowadzenie serii ankiet wśród ekspertów. Nazwa metody delfickiej pochodzi od nazwy starożytnego greckiego miasta Delfy, gdzie w świątyni Apollina przy pomocy kapłanki zwanej Pytią przepowiadali przyszłość. Za prekursorów metody delfickiej uważa się O. Helmer’a oraz N. Dalkey’a, którzy opisali tę metodę w latach 50. XX wieku dla oceny sytuacji militarnych (zapobieganie dużym ofiarom bombardowań w Stanach Zjednoczonych). Jej pierwsze szerokie zastosowanie miało miejsce przy prowadzeniu badań prognostycznych przez T. J. Gordon’a i O. Helmer’a w 1963 r. w RAND Corporation (Research and Development Corporation) w Santa Monica (Kalifornia, USA). Pierwowzorem jest metodyka stosowana na zgromadzeniach kardynałów w Watykanie, której celem było dojście do wspólnego stanowiska – pomimo sprzecznych opinii. Tradycyjne ekspertyzy prognostyczne "są z reguły drogie, charakteryzują się dominacją jednej lub kilku indywidualności, dużą presją grupy na uczestników konferencji, brakiem odpowiedzialności uczestników oraz niechęcią do publicznej zmiany zajętego wcześniej stanowiska, a także przeciążeniem zbędnymi lub nie związanymi z tematem informacjami". Metodę delficką, pozbawioną powyższych wad cechuje:Demografia (od stgr.  demos – "lud" i γράφω grapho – "piszę") – dziedzina nauki zajmująca się powstawaniem, życiem i przemijaniem społeczności ludzkiej.
  • otoczenie ekonomiczne wyznaczone przez kondycję gospodarki krajowej, regionalnej, światowej,
  • otoczenie demograficzne, wynikające ze zmian w populacji danego społeczeństwa,
  • otoczenie prawne, wynikające z przepisów prawa,
  • otoczenie międzynarodowe, wynikające z uwarunkowań międzynarodowych (np. cena ropy naftowej),
  • otoczenie społeczne wynikające z panującej mody, stylu życia lub zwyczajów i kultury panującej na danym obszarze,
  • otoczenie technologiczne, wynikające z poziomu rozwoju technicznego i technologicznego.
  • Do sposobów badania makrootoczenia zalicza się:

    Prawo, a ściślej prawo w ujęciu przedmiotowym – system norm prawnych, czyli ogólnych, abstrakcyjnych i jednoznacznych dyrektyw postępowania, które powstały w związku z istnieniem i funkcjonowaniem państwa lub innego uporządkowanego organizmu społecznego, ustanowione lub uznane przez właściwe organy władzy odpowiednio publicznej lub społecznej i przez te organy stosowane, w tym z użyciem przymusu.Mikrootoczenie, otoczenie konkurencyjne lub otoczenie bliższe przedsiębiorstwa — w ekonomii jest to ogół podmiotów gospodarczych (konkretnych organizacji lub grup), które wpływają na przedsiębiorstwo i na które przedsiębiorstwo może wpływać. Mikrootoczenie określa warunki funkcjonowania i rozwoju przedsiębiorstwa w określonej branży i na danym geograficznie rynku. Jest związane z rynkiem lub rynkami, na których działa firma. W jego skład wchodzą wszystkie elementy rynku — od konkurencji poprzez kooperantów po klientów. Ta część rzeczywistości otaczającej firmę ma na nią najbardziej widoczny wpływ, ale także odwrotnie — firma może wpływać na to bliższe otoczenie poprzez odpowiednie zarządzanie, marketing.
  • ekstrapolację trendów
  • analizę luki strategicznej
  • metodę scenariuszową
  • metodę delficką
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • mikrootoczenie
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • G. Gierszewska, M. Romanowska, Analiza strategiczna przedsiębiorstwa, PWE, Warszawa 2014




  • Reklama