Ludy semickie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludy semickie, Semici – umowna nazwa grupy ludów posługujących się językami należącymi do rodziny języków semickich.

Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.Sem (hebr. שֵׁם Šem; arab. سام Sām) – według Biblii jeden z trzech synów Noego, brat Jafeta i Chama, symboliczny przodek ludów Bliskiego Wschodu, ojciec Elama, Assura, Arfachsada, Luda i Arama. Żył 600 lat.

Termin (od imienia biblijnego Sema) został prawdopodobnie wprowadzony w roku 1781 przez niemieckiego filologa Augusta Schlözera.

Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.Języki semickie – rodzina języków, należąca do języków afroazjatyckich, wywodząca się z języka prasemickiego. Językami semickimi posługuje się obecnie ok. 280 mln mówiących, zamieszkujących głównie na Bliskim Wschodzie, w Afryce Północnej i Etiopii.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Ron J. Bigalke. Anti-Semitism. „The Encyclopedia of Christian Civilization”, 2011. DOI: 10.1002/9780470670606.wbecc0054 (ang.). 




Reklama