Lucjusz Emiliusz Lepidus Paullus (konsul 50)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lucius Aemilius Lepidus Paullus M. f. Q. n. – syn Marka Emiliusza Lepidusa konsula w 78 p.n.e. i Appulei (córki Lucjusza Apulejusza Saturnina (Lucius Appuleius Saturninus). Brat Marka Emiliusza Lepidusa, triumwira. Członek prominentnego rzymskiego rodu Emiliuszy (Aemilii). Przydomek Paullus nadał mu ojciec dla uhonorowania Lucjusza Emiliusza Paullusa Macedońskiego, wybitnego przodka rodu Emiliuszy, zasłużonego wodza, wsławionego zwycięstwem pod Pydną nad królem Macedonii, Perseuszem.

Marek Antoniusz, Marcus Antonius (ur. 14 stycznia 83 p.n.e. w Rzymie, zm. 1 sierpnia 30 p.n.e.) – wódz i polityk rzymski w latach 61–30 p.n.e.Azja (gr. Ἀσία Asía, łac. Asia) – część świata, razem z Europą tworząca Eurazję, największy kontynent na Ziemi. Z powodów historycznych i kulturowych sama Azja bywa również nazywana kontynentem (zob. alternatywne listy kontynentów).

Lucjusz, odmiennie od swego ojca, wspierał w swojej politycznej karierze stronnictwo optymatów. Jego pierwszy znany akt polityczny to udział w oskarżaniu Katyliny, przywódcy spisku za konsulatu Cycerona. W 62 p.n.e. był członkiem kolegium triumwirów monetarnych wraz z Lucjuszem Skryboniuszem Libonem. W 59 p.n.e. był kwestorem Gajusza Oktawiusza w Macedonii i w tym czasie oskarżano go o konspirowanie przeciwko Pompejuszowi. Był do niego wrogo nastawiony, jako do tego, który doprowadził do upadku ojca Lucjusza w 78 p.n.e. Pozostawał jednocześnie w opozycji do Cezara. W roku 56 lub 55 sprawował edylat kurulny podczas którego przystąpił do restauracji na rzymskim Forum Bazyliki Aemilii, monumentu powiązanego z jego rodem. W 53 p.n.e. został pretorem a w 50 p.n.e. osiągnął konsulat wraz z Gajuszem Klaudiuszem Marcellusem. Wsparcie finansowe ze strony Cezara w procesie rekonstrukcji Bazyliki Aemilii spowodowało, że Lucjusz udzielał politycznego wsparcia Cezarowi w czasie swojego konsulatu. Po śmierci Cezara udzielił wsparcia stronnictwu senatorskiemu i poparł ogłoszenie własnego brata, Marka wrogiem publicznym za połączenie się z Markiem Antoniuszem. Po uformowaniu się II triumwiratu brat w odpowiedzi umieścił go na czele listy proskrypcyjnej. Uniknąwszy śmierci połączył się z Brutusem w Azji. Po śmierci Brutusa wyjechał do Miletu, gdzie pozostał pomimo uzyskania przebaczenia.

Konsul (łac. consul – l.mn. consules) – w starożytnym Rzymie, w okresie republiki był jednym z dwóch najwyższych rangą urzędników wybieranych przez komicja centurialne na roczną kadencję. Był odpowiedzialny za politykę zagraniczną.Basilica Emilia, Basilica Fulvia (Bazylika Emilia, Fulwia) – bazylika wybudowana w 179 p.n.e. po północnej stronie Forum Romanum na zlecenie cenzorów Marka Emiliusza Lepidusa i Marka Fulwiusza Nobiliora. Widoczne obecnie ruiny należą do odbudowanej przez członków rodu Emiliuszy w latach 54-34 p.n.e. bazyliki.

Jego synem był Lucjusz Emiliusz Lepidus Paullus (cenzor 22).

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Emiliusze, drzewo genealogiczne Emiliuszów Lepidów




  • Warto wiedzieć że... beta

    Perseusz (II wiek p.n.e.) - król macedoński w latach 179-168 p.n.e., syn Filipa V z dynastii Antygonidów. Dbał o dobre stosunki z Grecją, umacniał pozycję Macedonii i starał się pozyskać sprzymierzeńców, czym wzbudził niepokój Rzymu, który wypowiedział mu wojnę. Sytuację dodatkowo zaogniły oskarżenia, jakie prezentował w Rzymie Eumenes. Wielokrotne posłowanie Perseusza nie przyniosło pokojowych rezultatów - Rzym wydał mu wojnę, co do której decyzja była dawno podjęta i skrywana przez senat. Rzymianie nakazali posłom opuścić Rzym tego samego dnia, a wszystkim Macedończykom w ciągu 30 dni Italię. Mimo początkowych sukcesów Perseusz poniósł pod Pydną w 168 p.n.e. klęskę i musiał uciekać z Macedonii. Schronił się w świątyni na Samotrace by w końcu zdać się na łaskę Rzymian. Został poprowadzony w wspaniałym triumfie jaki odprawił jego zwycięzca spod Pydny, konsul Lucjusz Emiliusz Paulus Macedoński.
    Marcus Tullius Cicero (ur. 3 stycznia 106 p.n.e., zm. 7 grudnia 43 p.n.e.) – mówca rzymski, popularyzator filozofii greckiej, polityk, słynny ze stłumienia spisku Katyliny. Stronnik optymatów. Zamordowany wraz z bratem Kwintusem na polecenie Marka Antoniusza, który zemścił się w ten sposób za wygłoszone przeciw niemu Filipiki.
    Lucjusz Sergiusz Katylina, łac. Lucius Sergius Catilina (ur. 109 p.n.e. zm. 62 p.n.e.) – rzymski polityk i awanturnik.
    Gaius Iulius Caesar, Gajusz Juliusz Cezar, ur. 12 lipca 100 p.n.e. (13 lipca 102 r. p.n.e. – koncepcja Mommsena i Diona) w Rzymie, zm. 15 marca 44 p.n.e. w Rzymie – rzymski polityk, wódz, dyktator i pisarz. Jeden z członków stronnictwa popularów, spowinowacony z Cynną i Mariuszem. Po ich śmierci piastował kolejno urzędy kwestora, edyla, pretora, konsula i dyktatora. Sławę zdobył dzięki namiestnictwu w Galii i dzięki pomocy swych żołnierzy udało się mu pokonać opozycję, skupioną wokół senatu i Pompejusza – tzw. optymatów, aby następnie, po wieloletnich walkach, przejąć pełnię władzy w Rzymie. Zamordowany w idy marcowe przez senatorów pod przywództwem Marka Brutusa oraz Gajusza Kasjusza. W testamencie adoptował syna swojej siostrzenicy Gajusza Oktawiusza, późniejszego Oktawiana Augusta, wyznaczając go na swego spadkobiercę.
    Starożytna Macedonia – antyczne królestwo na Półwyspie Bałkańskim, zamieszkałe przez lud grecki z plemienia Dorów, którego historyczne centrum znajdowało się na terytorium obecnej północno-środkowej Grecji.
    Gnaeus Pompeius Magnus, Gnejusz Pompejusz Wielki (ur. 29 września 106 p.n.e., zm. 28 września 48 p.n.e.) – rzymski polityk i dowódca wojskowy, jeden z twórców I triumwiratu, zwany przez współczesnych Pompejuszem Wielkim ze względu na wielkie sukcesy polityczne i militarne oraz zasługi dla Rzymu.
    Lucjusz Emiliusz Lepidus Paullus (Lucius Aemilius Lepidus Paullus), syn Lucjusza Emilusza Lepidusa Paullusa (konsula w 50 roku p.n.e.). Polityk rzymski, początkowo zwolennik stronnictwa republikańskiego.

    Reklama