Lucjusz Antoniusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lucjusz Antoniusz (Lucius Antonius M.f. M.n.), polityk rzymski, młodszy brat triumwira Marka Antoniusza.

Gajusz Antoniusz (Caius Antonius M.f. M.n.),ur. 81 p.n.e., zm. 42 p.n.e.; polityk rzymski, młodszy brat triumwira Marka Antoniusza.Pretor (łac. praetor – l.mn. praetores) – wyższy urzędnik w antycznym Rzymie mający tzw. władzę mniejszą (imperium minus). W czasie nieobecności konsulów, pretor (później dwóch) przejmował najwyższą władzę w mieście, mogąc nawet zwoływać posiedzenia senatu. Zasadniczym jednak zadaniem pretorów było sądownictwo. Ważnym uprawnieniem pretora było wydawanie edyktów (edykty pretorskie), w których ustalał on sposoby postępowania w sprawach niedostatecznie jasno uregulowanych przez ustawy (leges) czy prawo zwyczajowe. Owe edykty odegrały ważną rolę w rozwoju prawodawstwa i były uwzględniane w późniejszych kodyfikacjach prawa rzymskiego.
Lucjusz Antoniusz

Wywód przodków:

W 54 p.n.e. miał wystąpić wraz z bratem Gajuszem jako oskarżyciel Aulusa Gabinusza, namiestnika prowincji Syrii w procesie o zdzierstwa i przekupstwa, jednak ostatecznie oskarzycielem został Gajusz Memmiusz. W roku 50 p.n.e. sprawował kwesturę w prowincji Asia u boku propretora Kwintusa Minucjusza Terma (Quintus Minucius Thermus), który przy wyjeździe powierzył mu zarządzanie prowincją. W 49 p.n.e. po przybyciu nowego namiestnika prowincji Asia propretora Gajusza Fanniusza zachował stanowisko prokwestora. Uwolnili od służby wojskowej Żydów zamieszkałych w Azji. Zezwolił Żydom, by nadal mieli swoje własne zgromadzenie, gdzie zgodnie ze swoim zwyczajem i prawami rozstrzygali spory między sobą. W Mylasie brał udział w walkach gladiatorskich. W 44 p.n.e., gdy Marek był konsulem a Gajusz pretorem, Lucjusz został trybunem ludowym. Lucjusz Antoniusz jako trybun wniósł w 44 r. ustawę o podziale gruntów i przewodził kolegium urzędników (septemwirat) powołanych do jego przeprowadzenia. W uznaniu tej działalności wszystkie tribus uznały w nim swojego patrona i został uhonorowany posągami, wzniesionymi między innymi przez ekwitów i trybunów wojskowych. Umożliwił Oktawianowi, wówczas osobie prywatnej nie uprawnionej do tego, wstąpienie na rostra i wygłoszenie mowy do ludu. W 43 p.n.e. wspomagał brata Marka Antoniusza w toczonej wówczas wojnie domowej. Przyprowadził mu legion pod Mutinę. Cyceron oskarża Lucjusza, ze podobnie jak brat okrutnie traktował ludność cywilną. W roku 41 p.n.e. został konsulem z Publiuszem Serwiliuszem Watią. W pierwszy dzień roku odbył triumf za sukcesy w walkach przeciw plemionom alpejskim, pomimo że nie sprawował tam dowództwa. Oktawian po podziale władzy między triumwirów powrócił do Italii z zadaniem zaopatrzenia dla weteranów wojennych. Napotkał trudności bo z jednej strony naraził się na gniew wywłaszczanych a z drugiej strony niezadowoleni byli także sami weterani, gdyż ofiarowane im środki okazały się niewystarczające. Nie chcąc by cała akcja osiedleńcza wydała się zasługą tylko Oktawiana, Lucjusz Antoniusz wspólnie z żoną Marka, Fulwią, doprowadzili do włączenia do komisji rozdzielającej ziemie swoich przedstawicieli z zadaniem wprowadzenia do kolonii legionistów Antoniusza. Lucjusz Antoniusz działając w interesie swojego brata, Marka Antoniusza podburzał weteranów, występował w imieniu tych, którym odebrano ziemię, żeby ją przydzielić weteranom, co po nieudanych próbach porozumienia doprowadziło do wojny z Oktawianem. Po początkowych sukcesach i okupacji Rzymu (przepędził Marka Lepidusa, którego pozostawiono z wojskiem na straży miasta) Lucjusz i Fulwia zostali w końcu oblężeni w Peruzji przez Oktawiana i Marka Agrypę. Wśród oblężonych był też Tyberiusz Klaudiusz Neron. W zimie 41/40 p.n.e. po kilkakrotnych nieudanych próbach wydarcia się oblęzeni w Peruzji zostali zmuszeni głodem do poddania się. Oktawian zniszczył miasto(do pożaru miasta doprowadził jeden z mieszkańców, który z obawy przed rabunkiem podpalił własny dom), po czym i Lucjuszowi i wszystkim jego żołnierzom przebaczył. Powierzył mu nawet namiestnictwo Hiszpanii (w zaszczytny sposób pozbywając się go z Italii i przez swych legatów roztaczając nad nim nadzór). Lucjusz Antoniusz znika odtąd ze źródeł, więc prawdopodobnie wkrótce zmarł.

Ekwici (łac. equites, l.poj. eques) – średnio zamożna rzymska klasa społeczna, w skład której wchodzili kupcy, przedsiębiorcy, bankierzy, posiadający majątki o wartości minimum 400 000 sestercji (III w. p.n.e.). Symbolami przynależności do stanu ekwickiego było posiadanie konia (stąd nazwa ekwitów: łac. equus oznacza konia), noszenie stroju wojskowego zwanego trabea, złotego pierścienia oraz wąskiego purpurowego szlaku zdobiącego tunikę (szeroki nosili senatorowie).Patron (patronus) – określenie używane w starożytnym Rzymie wobec patrycjusza, sprawującego opiekę nad wyzwolonymi niewolnikami, bądź ubogimi, wolnymi obywatelami Rzymu (klientami). Patron był zobowiązany do opieki nad klientem, ten zaś - do posłuszeństwa wobec patrona. Relacja ta podlegała dziedziczeniu.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Drzewo genealogiczne Antoniuszów
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. M. TVLLI CICERONIS EPISTVLARVM AD QVINTVM FRATREM LIBER TERTIVS , III,2,1;( Xięga Czwarta, XLV. W: Marek Tulliusz Cycero: Listów Marka Tulliusza Cycerona Xiąg Ośmioro Tom Pierwszy. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873, s. 461.)
    2. M. TVLLI CICERONIS EPISTVLARVM AD FAMILIARES LIBER SECVNDVS , XVIII,2-3;( Xięga Piąta, LXXVI. W: Marek Tulliusz Cycero: Listów Marka Tulliusza Cycerona Xiąg Ośmioro Tom Pierwszy. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873, s. 531-532.)
    3. Księga czternasta;18. W: Józef Flawiusz: Dawne dzieje Izraela. edycja komputerowa www.histurion.pl.
    4. Księga czternasta;13. W: Józef Flawiusz: Dawne dzieje Izraela. edycja komputerowa www.histurion.pl.
    5. M. TVLLI CICERONIS IN M. ANTONIVM ORATIO PHILIPPICA SEPTIMA, XVI-XVII (Filipka Siódma. W: Marek Tulliusz Cycero: Filipiki. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. [6,16-17].)
    6. M. TVLLI CICERONIS IN M. ANTONIVM ORATIO PHILIPPICA QUINTA, XX (Filipka Piąta. W: Marek Tulliusz Cycero: Filipiki. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. [7,20].)
    7. Antoniusz, 15. W: Plutarch z Cheronei: Żywoty sławnych mężów. edycja komputerowa www.histurion.pl.
    8. Księga XLV 9. W: Kasjusz Dion Kokcejanus: Historia. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/home.html.
    9. M. TVLLI CICERONIS IN M. ANTONIVM ORATIO PHILIPPICA QUINTA, VII (Filipka Piąta. W: Marek Tulliusz Cycero: Filipiki. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. [3,7].)
    10. M. TVLLI CICERONIS IN M. ANTONIVM ORATIO PHILIPPICA SEXTA, XII-XV (Filipka Szósta. W: Marek Tulliusz Cycero: Filipiki. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. [5,12-15].)
    11. M. TVLLI CICERONIS EPISTVLARVM AD ATTICVM LIBER QVARTVS DECIMVS , XX,5;( Xięga Ósma, XXVII. W: Marek Tulliusz Cycero: Listów Marka Tulliusza Cycerona Xiąg Ośmioro Tom Drugi. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873, s. 440.)
    12. M. TVLLI CICERONIS IN M. ANTONIVM ORATIO PHILIPPICA TERTIA, XXXI (Filipka Trzecia. W: Marek Tulliusz Cycero: Filipiki. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. [12,31].)
    13. SVETONI TRANQVILII VITA TIBERI ;5(Tyberiusz, Rozdział 5. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972, s. 190.)
    14. Księga XLVIII 4. W: Kasjusz Dion Kokcejanus: Historia. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/home.html.
    15. TITI LIVI AB URBE CONDITA LIBER CXXV PERIOCHA (Periocha księgi CXXV. W: Tytus Liwiusz: Dzieje Rzymu od założenia Miasta. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1982, s. 291.)
    16. Księga XVII (Wojny Domowe V); 12-13. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 298-99.
    17. Księga XVII (Wojny Domowe V); 14. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 299.
    18. FLORI EPITOMAE DE TITO LIVIO BELLORVM OMNIVM ANNORVM DCC LIBRI DVO LIBER SECVNDVS XVI. Bellum Perusinum (Księga Druga, 16; Wojna Peruzyńska. W: Lucjusz Anneusz Florus: Zarys Dziejów rzymskich. Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1973, s. 101.)
    19. C. VELLEI PATERCULI HISTORIAE ROMANAE LIBRI DUO AD M. VINCIUVM COS. ;LIBER POSTERIOR ;74 (Księga druga, 31. W: Wellejusz Paterkulus: Historia rzymska. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2006, s. 80-81. ISBN 83-04-04830-2.)
    20. Księga XVII (Wojny Domowe V); 19-24. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 302-304.
    21. EVTROPII BREVIARIVM LIBER SEPTIMVS;3(Book VII, 3. W: Eutropiusz: Abridgement of Roman History. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://www.forumromanum.org/literature/eutropius/trans7.html.)
    22. Księga XVII (Wojny Domowe V); 30. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 306-307.
    23. TITI LIVI AB URBE CONDITA LIBER CXXVI PERIOCHA (Periocha księgi CXXVI. W: Tytus Liwiusz: Dzieje Rzymu od założenia Miasta. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1982, s. 292.)
    24. SVETONI TRANQVILII VITA TIBERI ;4(Tyberiusz, Rozdział 4. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972, s. 189.)
    25. SVETONI TRANQVILII VITA DIVI AVGVSTI;14(Boski August, Rozdział 14. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972, s. 109.)
    26. Antoniusz, 30. W: Plutarch z Cheronei: Żywoty sławnych mężów. edycja komputerowa www.histurion.pl.
    27. Księga XVII (Wojny Domowe V); 32-49. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 308-317.
    28. Księga XVII (Wojny Domowe V); 54. W: Appian z Aleksandrii: Historia rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl, s. 320.
    Tyberiusz Klaudiusz Neron (ok. 85 – 33 p.n.e.) – arystokrata rzymski z rodu Klaudiuszy. Był potomkiem konsula – pierwszego Tyberiusza Klaudiusza Nerona, syna cenzora Appiusza Klaudiusza Ślepego. Jego ojcem był Druzus Klaudiusz Neron, który służył w armii Pompejusza. Jego matka również pochodziła z rodu Klaudiuszy.Plutarch z Cheronei (gr. Πλούταρχος ὁ Χαιρωνεύς, Plutarchos ho Chaironeus, ur. ok. 50 n.e., zm. ok. 125 n.e.) – jeden z największych pisarzy starożytnej Grecji, historyk, filozof-moralista oraz orator.




    Warto wiedzieć że... beta

    Appian z Aleksandrii łac. Appianus Alexandrinus, gr. Ἀππιανὸς ὁ Ἀλεξανδρεύς (ur. ok. 95, zm. ok.180) – grecki historyk, urodzony w egipskiej Aleksandrii, gdzie pełnił wysokie stanowiska urzędnicze .
    Triumf (z łac. triumphus) – w antycznym Rzymie najwyższe wyróżnienie jakie otrzymywał wódz za swe zwycięstwa na polu walki. Początkowo miał charakter religijny, związany z oczyszczeniem żołnierzy biorących udział w walce. Z czasem ewoluował w kierunku okazałego widowiska mającego na celu uczczenie zwycięskiego wodza i jego żołnierzy.
    Marek Antoniusz, Marcus Antonius (ur. 14 stycznia 83 p.n.e. w Rzymie, zm. 1 sierpnia 30 p.n.e.) – wódz i polityk rzymski w latach 61–30 p.n.e.
    Prowincje rzymskie – jednostki administracyjne cesarstwa rzymskiego, tworzone na podbitych terytoriach (poza Italią). Liczba i rozmiary poszczególnych prowincji zmieniały się na przestrzeni dziejów Imperium w zależności od warunków zewnętrznych i polityki wewnętrznej. Pierwszą rzymską prowincją była wyspa Sycylia, podbita w 241 p.n.e. w czasie I wojny punickiej. Zasadniczo prowincje rzymskie dzieliły się na dwa rodzaje:
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Marek Wipsaniusz Agrypa (Marcus Vipsanius Agrippa, 63-12 p.n.e.) – rzymski polityk i dowódca wojskowy. Był synem Lucjusza Wipsaniusza Agrypy oraz zięciem, ministrem i przyjacielem cesarza Augusta. Był także rówieśnikiem Oktawiana i studiował razem z nim w Apolonii. Za jego radą po zamachu na Gajusza Juliusza Cezara, Oktawian wyruszył natychmiast do Rzymu. Agrypa odegrał znaczącą rolę w wojnie przeciwko Lucjuszowi Antoniuszowi i Fulwii, bratu i żonie Marka Antoniusza zakończonej zdobyciem Peruzji.
    Eutropiusz (ur. ok. roku 320, zm. po roku 387) – późnorzymski historyk i urzędnik państwowy, autor Brewiarium od założenia Miasta.

    Reklama