Lubicz (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lubicz (Luba, Libicz, Lubow, Łuba, Łubik, Łubicz, Łubek, Łubow) – polski herb szlachecki. Jeden z polskich herbów szlacheckich, używany w całej Rzeczypospolitej.

Andrzej Wróblewski (ur. 15 czerwca 1927 w Wilnie, zm. 23 marca 1957 w Tatrach) – polski malarz i pracownik dydaktyczny Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.Niebo – część atmosfery lub przestrzeni kosmicznej widzianej z powierzchni dowolnego obiektu astronomicznego. Czasami niebo definiowane jest również jako gęsta powłoka atmosferyczna planety.

Opis herbu[ | edytuj kod]

Opis zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

"W Polu Błękitnym Podkowa srebrna ocelami na dół. W szrodku Jey srebrny Krzyż kawalerski, takiż drugi na Barku podkowy zaćwieczony. W kleynocie nad złotą koroną szlachecką pęk trzech piór strusich."

Znajdziesz tu listę herbów. Jeśli poszukujesz informacji ogólnych o herbie szlacheckim zobacz artykuł herb szlachecki.Wojtowiczowie (oboczności: Woytowiczowie, Wójtowiczowie) to polski ród szlachecki wywodzący się z Wołynia, prawdopodobnie pochodzenia litewsko-ruskiego.

Wcześniejsza wersja herbu posiadała czerwoną tarczę.

Symbolika herbu[ | edytuj kod]

  • Tarcza - Gotycki kształt tarczy oznacza starożytność rodu, którego początki giną w zamierzchłej przeszłości.
  • Kolor - Błękit symbolizuje prawość, wierność, pobożność, zaufanie. Ponadto stałość, czujność, patriotyzm, piękność, wzniosłość i pochwałę. Błękit pola tarczy jest barwą nieba, która symbolizuje pobożność. Pobożność jest cnotą którą musi praktykować rycerz chrześcijański. Wedle innej interpretacji błękit symbolizuje bohaterstwo na polu wojennym - to kolor rycerskiej krwi przelanej w obronie Wiary, Króla i Kraju. Srebro (metal krzyży i podkowy) jest jednym z najwznioślejszych metali heraldycznych. W symbolice chrześcijańskiej srebro łączy się z mądrością oraz Słowem Pańskim. Zgodnie z zasadą "Pro Fide, Rege et Lege" polski szlachcic zobowiązany jest do obrony Świętej Wiary przodków. Kolor ten symbolizuje także pokój, niewinność, piękno, szczerość w sposobie bycia, pokorę, uczciwość, czystość, bogactwo i podwyższenie umysłu.
  • Mobilia herbowe - (podkowa i krzyż kawalerski) - te dwie figury to elementy tarczy herbu. Krzyż - Chrystus przez swoją śmierć uczynił krzyż symbolem chwały i tryumfu. Krzyż z tarczy miał moc uzdrawiania. Symbolizuje pobożność szlachcica, która dorównuje męstwu. Podkowa srebrna lub biała - jest symbolem stałości oraz szczęścia. Każdy rycerz powinien umieć w razie potrzeby ukuć sobie podkowę i miecz, stąd jej związek z symboliką rycerską oraz popularność w heraldyce polskiej.
  • Klejnot - Strusie pióro oznaczało prawdę, sprawiedliwość i porządek. Miało też zapewne służyć nosicielowi w chwili śmierci, kiedy jego grzechy położone będą na jednej szali wagi, a na drugiej - pióro strusie. Było emblematem prawdy i sprawiedliwości.Trzy strusie pióra to oznaczenie "Pana", "Wolnego Pana" - w monarchiach Europy zachodniej jako równoważny używany był tytuł barona.
  • Zawołanie wojenne: Luba/Libicz. Nazwa być może pochodzi od słowa "luba" - szczupły, smukły.

    Archidiecezja warszawska – jedna z 14 archidiecezji obrządku łacińskiego w polskim Kościele katolickim ustanowiona diecezją wyłączoną z metropolii poznańskiej w 1797 (erygowana 19 października 1798 przez papieża Piusa VI bullą Ad universam agri Dominici curam), ustanowiona archidiecezją 12 marca 1818 przez papieża Piusa VII bullą Militantis Ecclesiae regimini, związana unią personalną in persona episcopi z archidiecezją gnieźnieńską (1946-1992). 25 marca 1992 r., bullą Totus Tuus Poloniae Populus, papież Jan Paweł II dokonał reorganizacji struktur administracyjnych Kościoła katolickiego w Polsce. Obszar kraju został podzielony na 39 archidiecezji i diecezji. Dotychczasowa archidiecezja warszawska została podzielona na 3 diecezje: archidiecezję warszawską, diecezję warszawsko-praską i diecezję łowicką, które wraz z diecezją płocką utworzyły metropolię warszawską. W 2004 diecezja łowicka została przyłączona do metropolii łódzkiej.Drwęca (niem. Drewenz) – rzeka w północnej Polsce na Pojezierzu Mazurskim i Pojezierzu Chełmińsko-Dobrzyńskim, prawy dopływ dolnej Wisły. Długość rzeki wynosi 253 km, a powierzchnia dorzecza 5536 km². Wypływa ze wschodnich stoków Góry Dylewskiej (Czarci Jar) na wysokości 191 m n.p.m., płynie na południowy zachód i uchodzi do Wisły na wysokości 36,6 m n.p.m., a jej końcowy odcinek stanowi południowo-wschodnią granicę Torunia. Wyznacza południową granicę ziemi chełmińskiej.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Warto wiedzieć że... beta

    Stanisław Kostka Choromański herbu Lubicz (ur. 20 listopada 1769 w majątku Radgoszcz Niedźwiedzk, zm. 21 lutego 1838 w Warszawie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy sejneński w latach 1829–1836, arcybiskup metropolita warszawski w latach 1837–1838. Kawaler Orderu św. Anny I klasy.
    Pióro (łac. penna) – twory nabłonkowe pokrywające ciała ptaków , a w czasach prehistorycznych niektórych dinozaurów, przede wszystkim z grupy teropodów, zwłaszcza celurozaurów. Podobnie jak łuski u gadów, pióra zachodzą na siebie dachówkowato. Wyrastają z brodawek skórnych zbudowanych z komórek mezodermalnych, w których formują się najpierw pióra embrionalne (puchowe), a następnie pióra ostateczne (penna).
    Matematyk – uczony, którego badania naukowe dotyczą różnych dziedzin matematyki. Matematycy zajmują się wielkością, strukturą, przestrzenią i dynamiką.
    Heraldyka polska – dział heraldyki zajmujący się herbami polskimi, badający m.in. historię powstania i używania herbów w Polsce, swoiście polskie cechy herbów i reguły heraldyczne, pod wieloma względami różniące się od heraldyki innych państw europejskich.
    Gmina Bielsk Podlaski (1952-54 gmina Dobromil) – gmina wiejska w województwie podlaskim, w powiecie bielskim. W latach 1919-1998 gmina położona była w województwie białostockim.
    Błękit, lazur – kolor o odcieniu pomiędzy niebieskim a cyjanem, odpowiadający barwie czystego nieba w słoneczny dzień.
    Hacel (też: ocel) – śruba o łbie zazwyczaj w formie stożka, graniastosłupa lub ostrosłupa, zwykle stalowa, wkręcana w zakończenia ramion podków, aby zapobiec ślizganiu się konia na miękkiej ziemi czy lodzie. Dawniej, hacele były integralnymi elementami podków koni roboczych, odgiętymi z ramion; obecnie takie podkowy stosuje się rzadziej, za względu na ich szkodliwe działanie na kopyta i kończyny – występuje brak amortyzacji wstrząsów przez strzałkę kopyta na twardym podłożu.

    Reklama