Lotniczy karabin maszynowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lotniczy karabin maszynowy Vickers K na tylnym stanowisku strzeleckim brytyjskiego bombowca Fairey Battle (1940)

Lotniczy karabin maszynowykarabin maszynowy przystosowany do użycia jako broń lotnicza, do montażu na pokładzie samolotu, śmigłowca lub sterowca.

Ciężki karabin maszynowy (ckm, cekaem) – szybkostrzelna broń strzelecka zespołowa, karabin maszynowy strzelający amunicją karabinową. Dużą szybkostrzelność praktyczną uzyskano dzięki zastosowaniu luf chłodzonych wodą lub szybkowymiennych luf chłodzonych powietrzem. Działanie broni najczęściej oparte na zasadzie krótkiego odrzutu lufy (np. Maxim) lub odprowadzania gazów prochowych z lufy (np. Hotchkiss). Broń strzela z ciężkiej podstawy (trójnożnej, saneczkowej, kołowej) ogniem ciągłym (długimi lub krótkimi seriami). Podstawa często umożliwia prowadzenie ognia przeciwlotniczego.Synchronizator karabinu maszynowego — urządzenie mechaniczne, część lotniczego karabinu maszynowego strzelającego przez śmigło, którego zadaniem jest odpalanie nabojów tylko w takich momentach, gdy łopaty śmigła znajdują się poza torem lotu pocisku, co zapobiega odstrzeleniu własnego śmigła przez pilota. Synchronizatory karabinów maszynowych wprowadzone po raz pierwszy podczas I wojny światowej były znaczącym osiągnięciem technicznym w historii walk powietrznych i pozostały w użyciu aż do wojny koreańskiej, kiedy to do powszechnego użycia weszły pozbawione śmigieł samoloty odrzutowe. Podobnym w działaniu urządzeniem był przerywacz, który blokował oddanie strzału w tych momentach, gdy śmigło znajdowało się na linii strzału.

Początkowo rolę lotniczych karabinów maszynowych pełniły odpowiednio przystosowane ręczne, lekkie, ciężkie i wielkokalibrowe karabiny maszynowe. Przystosowanie do nowych zadań obejmowało z reguły wyeliminowanie wodnego chłodzenia lufy, zwiększenie szybkostrzelności, zastąpienie taśm ciągłych, rozsypnymi (w przypadku karabinów maszynowych zasilanych taśmowo), wprowadzenie magazynków o dużej pojemności (w przypadku broni zasilanej magazynkowo), a także zastosowanie specjalnych urządzeń celowniczych. W przypadku broni montowanych na stałe w kadłubie i strzelających przez śmigło, konieczne stało się opracowanie mechanizmów synchronizujących.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.Samolot – statek powietrzny cięższy od powietrza (aerodyna), utrzymujący się w powietrzu dzięki wytwarzanej sile nośnej za pomocą nieruchomych, w danych warunkach względem statku, skrzydeł. Ciąg potrzebny do utrzymania prędkości w locie poziomym wytwarzany jest przez jeden lub więcej silników.

Z czasem wzrost wymagań wobec lotniczych karabinów maszynowych (niezawodne działanie w temperaturach od +60 do –60 °C, przy kątach podniesienia od +90 do –90°, mała masa, wysoka szybkostrzelność) spowodował powstanie wyspecjalizowanych lotniczych karabinów maszynowych. Po II wojnie światowej lotnicze karabiny maszynowe zostały prawie całkowicie zastąpione przez działka lotnicze. Obecnie używane lotnicze karabiny maszynowe są najczęściej instalowane na ruchomych stanowiskach strzeleckich w śmigłowcach.

Lekki karabin maszynowy (lkm) – rodzaj karabinu maszynowego, lżejszego od ciężkiego karabinu maszynowego. Jest wyposażony w dwójnóg i kolbę, podobnie jak ręczne karabiny maszynowe, lecz jest od nich cięższy.Strzelec pokładowy – członek (podoficer lub szeregowy) załogi statku powietrznego specjalnie wyszkolony w strzelaniu z samolotu znajdującego się w powietrzu.

Lotnicze karabiny maszynowe można podzielić ze względu na sposób mocowania na:

  • stałe (mocowane w kadłubie lub skrzydłach) – obsługiwane przez pilota.
  • ruchome (mocowane w ruchomych stanowiskach strzeleckich) – obsługiwane przez strzelców pokładowych.




  • Warto wiedzieć że... beta

    Wielkokalibrowy karabin maszynowy (wkm, wukaem) – karabin maszynowy kalibru 12–20 (włącznie) mm. W II Rzeczypospolitej obowiązywała nazwa najcięższy karabin maszynowy (nkm). Po wojnie pod wpływem języka rosyjskiego wprowadzono obecną nazwę.
    Karabin maszynowy Vickers K (w terminologii brytyjskiej znany także jako VGO (Vickers Gas Operated)) – lotniczy karabin maszynowy zaprojektowany specjalnie do użycia w samolotach przez obserwatora, tylnego strzelca. Wersja rozwojowa ręcznego karabinu maszynowego Vickers-Berthier, został wycofany z użycia po wejściu do służby karabinu Browning M1919 (w 1943 roku).
    Ręczny karabin maszynowy (rkm) – broń strzelecka indywidualna, karabin maszynowy strzelający amunicją karabinową lub pośrednią (karabinek maszynowy) z podstawy dwunożnej. Najlżejszy rodzaj zespołowej broni maszynowej, stanowi główną broń drużyny piechoty. Zasadniczym rodzajem ognia jest ogień krótkimi (3-6 strzałów) seriami. Zasilanie magazynkowe lub taśmowe. W celu zwiększenia szybkostrzelności praktycznej, ręczne karabiny maszynowe wyposaża się w lufy ciężkie, często szybkowymienne.
    Karabin maszynowy (km, kaem) - samoczynna, zespołowa broń palna strzelająca amunicją karabinową o kalibrze do 20 mm. Karabiny maszynowe bardzo często są zasilane taśmą nabojową, gdzie umieszczona jest amunicja.
    Działko – popularne określenie małokalibrowych armat (dział). Stosuje się je do broni palnej o kalibrze od 20 mm do ok. 50 mm.
    Śmigłowiec lub helikopter (gr. héliks, D. hélikos – skręcony; pterón – skrzydło) – statek powietrzny cięższy od powietrza (aerodyna), który wytwarza siłę nośną dzięki ruchowi obrotowemu wirnika lub wirników napędzanych przez silnik, a obecnie coraz częściej przez 2, a czasem nawet 3 silniki. Wirnik zbudowany jest z odpowiednio profilowanych łopat osadzonych w głowicy.

    Reklama