• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Longya Judun

    Przeczytaj także...
    Dongting Hu (chin. 洞庭湖; pinyin Dòngtíng Hú; Wade-Giles Tung-t’ing Hu) – jezioro na południowym wschodzie Chin w prowincji Hunan na Nizinie Cianghańskiej (część Niziny Środkowego i Dolnego Jangcy). Drugi co do wielkości zbiornik słodkowodny Chin, dawniej o powierzchni 3900 km² i głębokości do 31 m. Leży na wysokości 34,5 m n.p.m. Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.
    Yunyan Tansheng (雲巖曇晟; ur. 780, zm. 841; kor. Unam Tamsŭng, jap. Ungan Donjō, wiet. Vân Nham Đàm Thạnh) – chiński mistrz chan, uczeń mistrza Yaoshana Weiyana. Prekursor szkoły caodong.

    Longya Judun (ur. 835, zm. 923; chiń. 龍牙居遁, pinyin Lóngyá Jūdùn; kor. 룡아거둔 Lyonga Kŏdun ; jap. Ryūge Koton; wiet. Long Nha Cư Độn) – chiński mistrz chan ze szkoły caodong.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Pochodził z dawnego Fuzhou, obecnie w prow. Jiangxi. W wieku 14 lat opuścił dom i udał się na klasztoru Mantian w Jizhou. Jednak mnichem został na górze Song. Podczas swoich wędrówek odwiedził wielu mistrzów chan i praktykował pod ich kierunkiem. Byli nimi m.in. Cuiwei Wuxue i Deshan Xuanjian.

    Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.Dongshan Liangjie (ur. 807, zm. 869) (洞山良价) (Tung-shan Liang-chieh) (kor. Tongsan Lianggye. ( ) | jap. Tōzan Ryōkan ( ) | wiet. Động Sơn Lương Giới) – mistrz chan założyciel szkoły caodong.

    Kiedy Longya spotkał Cuiweia powiedział Twój uczeń jest tu już ponad miesiąc. Każdego dnia mistrz wchodzi do sali aby przemówić, ale nie usłyszeliśmy żadnych nauk nawet o jednej Dharmie. Cuiwei odparł I co z tego?

    Longya odszedł i udał się do Deshana. Przy okazji spytał mistrza Z daleka słyszałem o jednozdaniowej Dharmie Buddy Deshana, ale jak do tej pory nie usłyszałem od mistrza żadnego zdania o Dharmie Buddy. Dlaczego? Deshan odpowiedział No i co z tego?

    Longya nie zaakceptował odpowiedzi i udał się studiować chan do mistrza Donshana Liangjie. Zadał mu to samo pytanie. Dongshan powiedział Czy oskarżasz mnie o coś? W tym momencie Longya osiągnął głębokie zrozumienie i został uczniem Dongshana.

    Yaoshan Weiyan (藥山惟儼; ur. 745, zm. 828); kor. Yaksan Yuǒm; jap. Yakusan Igen; wiet. Dược Sơn Duy Nghiễm) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, uczeń mistrza chan Shitou Xiqiana.Changsha (chin. upr.: 长沙; chin. trad.: 長沙; pinyin: Chángshā) – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, ośrodek administracyjny prowincji Hunan, port nad rzeką Xiang Jiang (uchodzi do jeziora Dongting Hu). W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 2 323 490. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 5 917 756 mieszkańców. Ośrodek szkolnictwa wyższego, przemysłu bawełnianego, spożywczego, elektrotechnicznego, hutniczego i maszynowego oraz hafciarstwa.

    Pewnego dnia zapytał mistrza Jakie jest zasadnicze znaczenie chanu? Dongshan odparł Poczekaj aż strumień Dong popłynie pod górę. Wtedy ci powiem. W tym momencie Longya osiągnął oświecenie.

    Potem znów rozpoczął wędrówkę po Chinach aby konfrontować swoje oświecenie z innymi mistrzami. Spotkał się wtedy m.in. z Linji Yixuanem, co znalazło uwiecznienie w 20 przypadku Biyan lu i ponownie z mistrzem Cuiweiem.

    W końcu, po 8 latach wędrówek, na życzenie gubernatora wojskowego prow. Hunan, został opatem klasztoru Miao na górze Longya w pobliżu dzisiejszego miasta Changsha na południe od jez. Dongting Hu.

    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    Miał ponad 500 uczniów i 5 następców Dharmy.

    Występuje w przypadkach: 20 z Biyan lu i 48, 49 oraz 80 z Congrong lu. Przypadki 20 i 80 są takie same.

    Linia przekazu Dharmy[ | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

    Linji Yixuan (chiń. 臨濟義玄, pinyin: Línjì Yìxuán, Wade-Giles Lin-chi I-hsüan; ur. ? – zm. 866) (kor. Imje Ŭihyǒn (임제의현 ) | jap. Rinzai Gigen (リンザイギゲン) | wiet. Lâm Tế Nghĩa Huyền) – założyciel szkoły linji buddyzmu chan, z której wywodzi się m.in. jedna z największych szkół japońskich zen – rinzai.Cuiwei Wuxue (chiń.: 翠微無學; pinyin: Cuìwēi Wúxué; ur. 739, zm. 824) (kor.; jap. Suibi Mugaku; wiet.) – chiński mistrz chan z tradycji południowej szkoły chan.
  • 36/9. Yaoshan Weiyan (751834)
  • 37/10. Yunyan Tansheng (770841)
  • 38/11. Dongshan Liangjie (807869) szkoła caodong
  • 39/12. Caoshan Benji (840901)
  • 39/12. Longya Judun (835923)
  • 40/13. Yanqing
  • 40/13. Hanzhu
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ​ISBN 0-87773-433-X
  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000. ​ISBN 0-86171-163-7
  • Congrong lu (從容錄) – Zapiski Wielkiego Spokoju (kor. ;jap. Shōyō-roku; wiet. Thong dong lục) – zbiór gong’anów (jap. kōan).Caodongzong (chiń. 曹洞宗 cáodòng zōng ; kor. chodong chong 조동종; jap. sōtō-shū 曹洞宗; wiet. tào dộng tông) – jedna z pięciu głównych szkół chan.




    Warto wiedzieć że... beta

    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
    Deshan Xuanjian (德山宣鑒; ur. 780, zm. 865) (kor. Toksan Sǒgam ( ); jap. Tokusan Senkan ( ); wiet. Đức Sơn Tuyên Giám) – chiński mistrz chan.
    Kōan (jap. 公案, kōan; chiński: gōng’àn) – problem lub pytanie oparte na paradoksie, stosowane w buddyzmie zen. Próby poszukiwania i znalezienia odpowiedzi na to pytanie pomagają w skupianiu uwagi, co jest podstawą medytacji typu skupionej uważności (ang. Focused Attention). Często kōany są stosowane jako ćwiczenia dla uczniów, których umysły są jeszcze zbyt niespokojne, by mogli oni efektywnie przejść do medytacji metodą otwartej obserwacji (ang. Open Monitoring). Praktyka skupionej uważności wykorzystująca kōany, podobnie jak inne rodzaje medytacji, ma za zadanie umożliwić medytującemu osiągnięcie stanu oświecenia.
    Język wietnamski (wiet. tiếng Việt, tiếng Việt Nam lub Việt ngữ) – jest narodowym i oficjalnym językiem Wietnamu. Wietnamski jest językiem ojczystym Wietnamczyków (người Việt / người kinh), stanowiących ok. 87% populacji tego kraju, oraz ok. dwóch milionów wietnamskich emigrantów. Jako drugi język używany jest przez mniejszości narodowe Wietnamu.
    Zapiski Błękitnej Skały albo Błękitnego Urwiska (chin. 碧巖錄, pinyin: Bìyán lù; kor. Pyǒkam lok, jap.: 碧巌録 Hekiganroku, wiet. Bích nham lục) – Zapiski Lazurowej Skały lub Księga Błękitnej Skały. Jeden z najbardziej znanych zbiorów gong’anów (kōanów), a zarazem jeden z klasycznych tekstów chanu (jap. zenu).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.759 sek.