Logiczny typ danych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Typ logiczny, typ boolowski (ang. boolean) – uporządkowany zbiór wartości logicznych, składający się z dokładnie dwóch elementów: prawda (true, 1, +) i fałsz (false, 0, -), wraz z towarzyszącymi im zdefiniowanymi operatorami standardowymi. Nazwa pochodzi od angielskiego pioniera logiki, matematyka George'a Boole'a.

C# (C Sharp, dosłownie "C-krzyżyk", "cis") – obiektowy język programowania zaprojektowany przez zespół pod kierunkiem Andersa Hejlsberga dla firmy Microsoft.PHP – obiektowy język programowania zaprojektowany do generowania stron internetowych i budowania aplikacji webowych w czasie rzeczywistym.

Zastosowanie[ | edytuj kod]

Typ logiczny stosuje się jako:

  • wynik funkcji (zachodzi, bądź nie zachodzi),
  • flagę,
  • warunek instrukcji warunkowej,
  • warunek wyjścia/kontynuowania pętli,
  • warunek wykonania skoku.
  • Różnice pomiędzy typem logicznym a typem liczbowym[ | edytuj kod]

    Ze względu na to, iż każdą funkcję logiczną da się zapisać funkcją dającą jako wynik liczbę naturalną (fałsz - 0, prawda - liczba większa od zera), zaś operatory logiczne da się zapisać za pomocą mnożenia i dodawania, w niektórych językach programowania, np. w C (do C99), typ logiczny nie występował. Są jednak przyczyny, dla których typ logiczny jest stosowany:

    Embarcadero Delphi – nazwa środowiska programistycznego rozwijanego obecnie przez firmę Embarcadero (środowisko zostało stworzone w 1995 roku przez firmę Borland jako Borland Delphi).Object Pascal – obiektowy język programowania, jest obiektowym rozszerzeniem języka Pascal. Pomiędzy językami Pascal i Object Pascal występuje podobna relacja jak w przypadku języków C i C++ (tzn. że Object Pascal jest nadzbiorem Pascala). W języku Object Pascal dodano nie tylko możliwość programowania obiektowego (klasy) ale uzupełniono go także o cechy, których nie posiada Pascal, np.: tablice dynamiczne, przeciążanie procedur/funkcji, interfejsy, zarządzane ciągi znaków, zarządzane rekordy, obsługa Unikodu, typy generyczne.
  • brak zakresu (nie ma efektu przekroczenia zakresu poprzez sumowanie dwóch warunków prawdziwych),
  • oszczędność pamięci,
  • większa czytelność kodu.


  • Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Pascal – dawniej jeden z najpopularniejszych języków programowania, uniwersalny, wysokiego poziomu, ogólnego zastosowania, oparty na języku Algol. Został opracowany przez Niklausa Wirtha w 1970 roku. Nazwa języka pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka, matematyka i filozofa Blaise Pascala.
    George Boole (IPA: [buːl], ur. 2 listopada 1815 r. Lincoln, Anglia, zm. 8 grudnia 1864 r. w Ballintemple (hrabstwo Cork), Irlandia) – angielski matematyk, filozof i logik.
    W programowaniu pętla to jedna z trzech podstawowych konstrukcji programowania strukturalnego (obok instrukcji warunkowej i instrukcji wyboru). Umożliwia cykliczne wykonywanie ciągu instrukcji określoną liczbę razy, do momentu zajścia pewnych warunków, dla każdego elementu kolekcji lub w nieskończoność.
    C – imperatywny, strukturalny język programowania wysokiego poziomu stworzony na początku lat siedemdziesiątych XX w. przez Dennisa Ritchiego do programowania systemów operacyjnych i innych zadań niskiego poziomu.
    Definicja intuicyjna: Java (wym. „dżawa”) to język programowania. Programy napisane w Javie można uruchamiać na wielu urządzeniach, takich jak telefony komórkowe lub komputery oraz pod różnymi systemami operacyjnymi, przy użyciu Wirtualnej maszyny Javy, która musi być w danym środowisku zainstalowana.
    ISO C99 - termin odnoszący się do standardu języka C, oznaczonego formalnie jako ISO 9899:1999. Został wydany w 1999 roku przez ISO, a w marcu 2000 roku został przyjęty przez ANSI. Standard ten opiera się w większości na standardzie ANSI X3.159-1989 (później także ISO/IEC 9899:1990), znanym również jako ANSI C lub C89.
    Instrukcja skoku – instrukcja w językach programowania, która powoduje przekazanie sterowania w inne miejsce, tzw. skok. Występuje w tak odległych od siebie językach, jak Fortran, Algol, COBOL, SNOBOL, Basic, C/C++, Perl, Pascal, PHP i wielu innych. Miejsce skoku identyfikuje się za pomocą numeru wiersza programu (zwykle w językach interpretowanych) bądź etykiety (najczęściej w językach kompilowanych).

    Reklama