Loegaire I Lorc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Loegaire I Lorc lub Laegaire I Lorc („Morderca”) – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Eremona) w latach 283-281 p.n.e. Syn Ugaine’a Mora („Wielkiego”), zwierzchniego króla Irlandii.

Kroniki Czterech Mistrzów lub Kroniki Królestwa Irlandii przez Czterech Mistrzów spisane (ang. The Annals of the Four Masters, irl. Annala Rioghachta Éireann) to kroniki średniowiecznej historii Irlandii. Wpisy rozciągają się pomiędzy datą Potopu w 2242 A.M. a rokiem 1616 n.e., jednak uważa się, że najwcześniejsze dotyczą ok. 550 roku n.e.Ugaine Mor („Wielki”) – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Eremona) w latach 313-283 p.n.e. Syn Eochaida Buadacha („Zwycięskiego”), syna Duacha II Ladgracha, zwierzchniego króla Irlandii.

Są rozbieżności w źródłach średniowiecznych, co do jego osoby. Według pierwszorzędnych Roczników Czterech Mistrzów Loegaire objął zwierzchni tron irlandzki w wyniku zabójstwa swego stryja i mordercy ojca, Badbchada, który rządził tylko przez półtora dnia. Zaś Księga najazdów Irlandii („Lebor Gabála Érenn”) podała, że został zwierzchnim królem bezpośrednio po śmierci ojca. Laegaire, po dwóch latach rządów, zginął z ręki rodzonego brata Cobthacha Cael Brega w Carmanie (ob. Wexford). Laegaire pozostawił po sobie syna Oiliola (Aililla) Aine’a („Radosnego”), a przez niego wnuka Maena, właśc. Labraida Loingsecha („Żeglarza”), przyszłego mściciela śmierci ojca oraz zwierzchniego króla Irlandii.

Średniowieczna irlandzka tradycja historyczna podała, że Irlandia była rządzona przez zwierzchnich królów (irl. ard-rí) od czasów starożytnych. Kompilacje, takie jak Lebor Gabála Érenn, a następnie nowożytne dzieła, takie jak Roczniki Czterech Mistrzów i Geoffreya Keatinga Foras Feasa ar Éirinn rzekomo śledziły linię zwierzchnich królów. Korpus wczesnego prawa irlandzkiego nie podał istnienia takiej instytucji, a obecni uczeni uważają, że jest to pseudohistoryczna konstrukcja, powstała w VIII w. n.e., dająca rzut do odległej przeszłości politycznej, który nie stanie się rzeczywistością do czasów Normanów. Máel Sechnaill I mac Máele Ruanaid deklarował się, jako król całej Irlandii, ale takie roszczenia nie uzyskały poparcia politycznego innych królestw (tj. Munsteru), nordyckich i nordycko-gaelickich oraz nie był w stanie utrzymać pokoju z własnymi krewnymi Uí Néill. Tradycyjna lista arcykrólów Irlandii jest więc mieszanką faktów, legend, fikcji i propagandy. Osoby znajdujące się przed V w. n.e. są ogólnie uważane za legendarne, a aplikacja tytułu osobom przed IX w. jest uważana za anachroniczną.Eremon (ir. Ereamhon) – legendarny zwierzchni król Irlandii z bratem Emerem Finnem w latach 1016-1015, potem samosdzielnie w latach 1015-1002 p.n.e. Siódmy syn Mileda (Mila) i jego drugiej żony Scoty, córki Faraona, króla Egiptu.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Annala Rioghachta Éireann. Annals of the Kingdom of Ireland by the Four Masters, Vol. I, ed. with translation J. O’Donovan, Second Edition, Dublin 1856, s. 76-79.
  • Lebor Gabála Érenn. The Book of the Taking of Ireland, Part V, ed. and translation R. A. Stewart Macalister, Irish Texts Society, Dublin 1956, s. 274-277.
  • Truhart P., Regents of Nations. Systematic Chronology of States and Their Political Representatives in Past and Present. A Biographical Reference Book, Part 1: Antiquity Worldwide, München 2000, s. 373, ISBN 3-598-21543-6 (Korekta datacji, bowiem panował dwa lata, a nie szesnaście).
  • Labraid Loingsech („Żeglarz”), właśc. Maen – legendarny zwierzchni król Irlandii z dynastii Milezjan (linia Eremona) w latach 264-250 p.n.e. Syn Oiliolla (Aililla) Aine’a („Radosnego”), syna Loegaire’a I Lorca („Mordercy”), zwierzchniego króla Irlandii.Milezjanie, zwani też Synami Mila Espaine (zob. Milesius) - w mitologii irlandzkiej to nazwa określająca potomków Mila Espaine.




    Reklama