• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Lockheed Constellation



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Samolot pasażerski – samolot przystosowany do transportu ludzi. Samoloty pasażerskie są w stanie przewieźć od kilku do kilkuset osób. Pierwszym samolotem pasażerskim używanym w Polsce był Junkers F 13.Aer Lingus (kod linii IATA: EI / kod linii ICAO: EIN) - irlandzkie linie lotnicze, z siedzibą w Dublinie. Na ogonach maszyn znajduje się shamrock.
    Wersje[ | edytuj kod]

    Wersje cywilne[ | edytuj kod]

    Pierwszy Lockheed Constellation, 9 stycznia 1943
    Nagranie przedstawiające pierwszy lot samolotu (1944) (ang.)
    TWA L-749A Constellation, 1954
    Kanadyjski L-1049H, 1966
    Constellation prezydenta Dwighta Eisenhowera
    Wojskowy amerykański C-121G Super Constellation
    Lockheed EC-121 Warning Star
    EC-121R Batcat
    WV-2E
    L-049 Pierwotna oryginalna wersja samolotu. Podczas wojny wyprodukowano 22 egzemplarze, dostosowując je do wojskowego wariantu C-69. L-149 Zmodyfikowana wersja L-049 z dodatkowymi zbiornikami paliwa w skrzydłach umożliwiającymi wydłużenie zasięgu. Projektu nie zrealizowano. L-249 Firmowe oznaczenie dla samolotu bombowego w wersji XB-30. L-349 Firmowe oznaczenie dla wersji wojskowej C-69B. L-449 Nieznana proponowana cywilna wersja samolotu. L-549 Firmowe oznaczenie dla wersji wojskowej C-69C. L-649 Wersja z silnikami Wright R-3350-749C18BD. Mogły pomieścić 81 pasażerów. Pierwszy lot odbył się 19 października 1946. L-649A Wersja L-649 ze wzmocnionym podwoziem i kadłubem. L-749 Wersja ze zwiększonymi zbiornikami na paliwo umożliwiającymi loty transatlantyckie bez międzylądowań. Wyposażony w podwieszany pod kadłubem, na wysokości krawędzi natarcia skrzydła, pojemnik na bagaż o nazwie Speedpack. Pierwszy lot odbył się 14 marca 1947. L-749A Wersja L-749 ze wzmocnionym podwoziem i kadłubem. L-749B Wersja z modyfikacją turbiny. Projekt nie zrealizowany. L-849 Wersja L-749 z silnikami Wright R-3350 TurboCompounds. Projekt nie zrealizowany. L-949 Modyfikacja wersji L-849. L-1049 Pierwsza wersja produkcyjna z silnikami Wright R-3350-749C18BD o mocy 1865 kW (2500 KM) każdy. Maksymalna pojemność do 109 pasażerów. Pierwszy lot odbył się 14 lipca 1951. Wyprodukowano 579 egzemplarzy, w tym wersje wojskowe. L-1049A Firmowe oznaczenie dla wersji wojskowych WV-2, WV-3, EC-121D i RC-121D. L-1049B Firmowe oznaczenie dla wersji wojskowych R7V-1, RC-121C i VC-121E. L-1049C Wersja z silnikami R-3350-87ТС18DA-1 o mocy 2425 kW (3250 KM) każdy. Wyprodukowano 48 egzemplarzy. L-1049D Towarowa wersja L-1049C. Wyprodukowano 4 egzemplarze. L-1049E Wersja po kilku drobnych modyfikacjach. Wyprodukowano 28 egzemplarzy. L-1049F Firmowe oznaczenie dla wersji wojskowej C-121C. L-1049G Wersja z silnikami Wright R-3350-972ТС18DA-3 o mocy 2536 kW (3400 KM) każdy, okrągłe okna kabiny pasażerskiej, możliwość przymocowania dodatkowych zbiorników paliwa na końcach skrzydeł. Wyprodukowano 102 egzemplarze. L-1049H Wersja pasażersko-towarowa L-1049G. Wyprodukowano 53 egzemplarze. L-1049J Projekt wersji L-1049G ze skrzydłami R7V-2. L-1149 Projekt wersji L-1049G i L-1049H z silnikami turbośmigłowymi Allison. L-1249A Firmowe oznaczenie dla wersji wojskowych R7V-2 i YC-121F. L-1249B Projekt wersji pasażerskiej w oparciu o R7V-2/YC-121F. L-1449 Projekt L-1049G z dłuższym kadłubem i nowymi skrzydłami. L-1549 Projekt wydłużonej wersji L-1449. L-1649A Starliner Wersja z silnikami Turbo Cyclone R-3350-988TC18EA12 o mocy 3400 KM (2536 kW) każdy. Większe zbiorniki paliwa wydłużyły zasięg do 11080 km. Pierwszy oblot przeprowadzono 10 października 1956. Wyprodukowano 44 egzemplarze. L-1649B Planowana wersja turbośmigłowa L-1649A. L-051 Firmowe oznaczenie dla wersji XB-30. L-084 Wersja z silnikami Allison T56-A8.

    Wersje wojskowe[ | edytuj kod]

    XB-30 Wersja bombowa C-69. XC-69 Prototyp wojskowej wersji Constellation, która weszła do produkcji pod oznaczeniem C-69. C-69 Pierwsza wojskowa wersja transportowa. Wyprodukowano 22 egzemplarze. C-69A Projekt wersji C-69 o wydłużonym zasięgu. C-69B Projekt wersji C-69 o wydłużonym zasięgu, przeznaczonego do przewozu silników dla B-29 Superfortress do Chin. C-69C-1 Samolot transportowy dla VIP-ów, później zmieniony na ZC-69C-1. Wyprodukowano 1 egzemplarz. C-69D Proponowana wersja transportowa dla VIP-ów. XC-69E Prototyp z silnikami Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp. C-121A Wprowadzona w 1948 wojskowa wersja L-749, ze wzmocnioną podłogą i drzwiami ładunkowymi z tyłu kadłuba. VC-121A Wersja C-121A zmodyfikowano do przewozu VIP-ów. VC-121B Wersja zmodyfikowana do przewozu prezydentów Stanów Zjednoczonych. C-121C Wersja z silnikami R-3350-34 o mocy 2536 kW (3400 KM) każdy. JC-121C Dwa C-121C i jeden TC-121C jako samoloty testowe nowych rozwiązań awioniki. NC-121C Jeden C-121C zmodyfikowany do potrzeb samolotu testowego. RC-121C Wersja z radarem dalekiego zasięgu na pokładzie. Później nazwa zmieniona na WV-2. TC-121C Dziewięć samolotów RC-121C służących jako samoloty szkoleniowe. Później nazwa zmieniona na WE-121C. VC-121C Wersja C-121C przeznaczona dla VIP-ów. Wyprodukowano 4 egzemplarze. EC-121D Wersja z radarem dalekiego zasięgu na pokładzie. Pierwotnie nazywana RC-121D. NC-121D Wersja przeznaczona do obserwowania obiektów poruszających się z dużą prędkością w atmosferze. RC-121D Wersja z radarem dalekiego zasięgu na pokładzie. Później nazwa zmieniona na EC-121D. VC-121E Wersja zmodyfikowana do przewozu prezydentów Stanów Zjednoczonych. YC-121F Dwa prototypy z silnikami Pratt & Whitney T34-P-6 o mocy 4476 kW każdy. C-121G 32 morskie samoloty w wersji R7V-1 dostarczane dla USAF. TC-121G 0 samolotów treningowych w wersji C-121G. VC-121G Jeden C-121G służący tymczasowo do transportu VIP-ów. EC-121H 42 samoloty WE-121D ze zmodyfikowaną elektroniką. C-121J Zmieniona nazwa morskiej wersji R7V-1. EC-121J 2 samoloty EC-121D ze zmodyfikowaną elektroniką. NC-121J 7 samolotów C-121J zmodyfikowanych do potrzeb prowadzenia transmisji telewizyjnych dla żołnierzy w Wietnamie. VC-121J 4 samoloty C-121J zmodyfikowane do transportu VIP-ów. EC-121K Zmieniona nazwa wersji morskiej WV-2. JC-121K Jeden samolot WE-121K wykorzystywany do testów awioniki. NC-121K Wersja WE-121K używana przez US Navy. EC-121L Zmieniona nazwa wersji morskiej WV-2E. EC-121M Zmieniona nazwa wersji morskiej WV-2Q. WQC-121N Zmieniona nazwa wersji morskiej WV-3. EC-121P Wersja NC-121K przystosowana do walki z okrętami podwodnymi. EC-121Q Wersja EC-121D ze zmodernizowaną elektroniką. EC-121R "BatCat" EC-121K i EC-121P wyposażone w urządzenia do wykrywania wstrząsów sejsmicznych. NC-121S Wersja zmodyfikowana do walki radioelektronicznej i rozpoznania EC-121T Wersja wyposażona w ulepszony radar. R7O-1 Pierwotne oznaczenie rozwojowej wersji R7V-1, która powstała w oparciu o L-1049D. Wersja z silnikami R-3350-91 o mocy 2425 kW każdy. R7V-1 Zmieniona nazwa wersji R7o-1. Później przemianowana na C-121J. R7V-1P Jeden samolot R7V-1 zmodyfikowany do stosowania w Arktyce. R7V-2 Cztery prototypy z silnikami YT34-P-12A o mocy 3088 kW każdy. Dwa zostały dostarczone jako prototypy YC-121F. PO-1W Wersja L-749 przystosowana do morskich patroli, wyposażona w specjalistyczny radar. Później przemianowana na WV-1. PO-2W Warning Star Wersja L-1049 wyposażona w radar dalekiego zasięgu, z silnikami R-3350-34 lub R-3350-42 o mocy 2536 kW (3400 KM) każdy. Później przemianowana na WV-2. WV-1 Nowe oznaczenie wersji PO-1W. WV-2 Warning Star Nowe oznaczenie wersji PO-2W. Później przemianowana na EC-121K. WV-2E Eksperymentalna wersja WV-2 zmodyfikowana do przewozu obrotowej kopuły radaru podobnej do Boeing E-3 Sentry. Później przemianowano na EC-121L. WV-2Q WV-2 wyposażony w sprzęt do walki elektronicznej. Później przemianowany na EC-121M. WV-3 Osiem samolotów wyposażonych do rozpoznania pogody. Później przemianowany na WQC-121N. XW2V-1 Rozwojowa wersja WV-2 z silnikami Allison T56-A8, zmienionymi skrzydłami i rakietami do obrony przed atakiem.

    Użytkownicy samolotów na świecie[ | edytuj kod]

    Cywilni[ | edytuj kod]

     Argentyna Aerolíneas Carreras Aerolíneas Entre Ríos Trans Atlántica Argentina Transcontinental  Australia Qantas  Austria Aero Transport  Belgia Sabena  Brazylia Panair do Brasil Real Transportes Aéreos Varig  Chile Transportes Aéreos Squella  Dominikana Aerotours Dominicana Aerovías Quisqueyana  Francja Air France  Haiti Air Haiti International  Hiszpania Iberia  Holandia KLM  Indie Air India  Irlandia Aer Lingus  Izrael El Al  Kanada Nordair Trans-Canada Air Lines  Kolumbia Avianca  Korea Południowa Korean National Airlines  Kuba Cubana de Aviación  Luksemburg Luxair  Maroko Royal Air Maroc  Meksyk Aeronaves de México Aerovías Guest  Niemcy Lufthansa  Pakistan Pakistan International Airlines  Panama Líneas Aéreas de Panama  Paragwaj Lloyd Aéreo Paraguayo  Peru LANSA Perú Internacional - COPISA Trans-Peruana  Portugalia Transportes Aéreos Portugueses  Południowa Afryka South African Airways Trek Airways  Senegal Government of Senegal  Sri Lanka Air Ceylon  Stany Zjednoczone Alaska Airlines American Airlines American Overseas Airlines Braniff International Airways Capital Airlines Chicago and Southern Air Lines Delta Air Lines Eastern Air Lines Federal Aviation Administration Flying Tiger Line Great Lakes Airlines Imperial Airlines Intercontinent Airways Miami Airlines Modern Air Transport NASA National Airlines Northwest Airlines Pacific Northern Airlines Pan American World Airways Regina Cargo Airlines Seaboard & Western Airlines Seaboard World Airlines Slick Airways South Pacific Airlines Trans World Airlines US Airways Western Airlines Wien Air Alaska  Tajlandia Thai Airways Company  Tajwan China Airlines  Tunezja Air Afrique  Urugwaj Aerolíneas Uruguayas  Wenezuela Linea Aeropostal Venezolana  Wielka Brytania ACE Freighters British Overseas Airways Corporation Britannia Airways Euravia Falcon Airways Trans European Aviation Skyways of London Universal Sky Tours

    Wojskowi[ | edytuj kod]

     Francja Francuskie Siły Powietrzne  Indie Indyjska Marynarka  Indonezja Indonezyjskie Siły Powietrzne  Izrael Siły Powietrzne Izraela  Stany Zjednoczone United States Air Force United States Navy
    South African Airways – południowo-afrykańskie narodowe linie lotnicze z siedzibą w Johannesburgu znane również jako Suid-Afrikaanse Lugdiens (SAL), jednak nazwa ta już się nie pojawia w logo linii lotniczej. Należą do największych linii lotniczych w Afryce. Posiadają 37 połączeń z całym światem.Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga (luks. Lëtzebuerg, Grousherzogdem Lëtzebuerg; niem. Luxemburg, Großherzogtum Luxemburg; fr. Luxembourg, Grand-Duché de Luxembourg) – państwo położone w Europie Zachodniej. Graniczy z Francją od południa, Niemcami od wschodu i z Belgią od zachodu i północy. Państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz NATO.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.
    Federalna Administracja Lotnictwa (ang. FAA - Federal Aviation Administration) - organ nadzoru lotniczego, agencja Ministerstwa Transportu Stanów Zjednoczonych powstała celem regulacji i nadzoru wszystkich aspektów lotnictwa cywilnego w Stanach Zjednoczonych. Została powołana do życia na mocy Federalnej Ustawy o Lotnictwie z 1958 roku jako Federal Aviation Agency. Obecną nazwę przybrała w 1966 roku, kiedy stała się częścią amerykańskiego Ministerstwa Transportu.
    Boeing E-3 Sentry – amerykański samolot wczesnego ostrzegania i dozoru przestrzeni powietrznej. W roku 1963 USAF zgłosiły zapotrzebowanie na AWACS (Airborne Warning And Control System) czyli powietrzny system wczesnego ostrzegania i kierowania. Boeing zaproponował model Boeing E-3A Sentry, który w kadłubie Boeinga 707-320 mieścił elastyczną, odporną na zakłócenia i wytrzymałą stację radarową oraz mógł służyć jako centrala dowodzenia, telekomunikacyjna i naprowadzająca. Najbardziej widoczną zmianą w nowym samolocie była zainstalowana na grzbiecie kadłuba duża konsola nawigacyjna, wewnątrz której zamontowano radar panoramiczny AN/APY-1 i radiowy system identyfikacji swój-obcy INF/TADIL C. Pierwszy EC-137D, tak bowiem ten model został nazwany przez Siły Powietrzne, został dostarczony 24 marca 1977 roku. Zmodernizowane wersje E-3B i E-3C używają radaru AN/APY-2. NATO wykorzystuje w Europie 17 sztuk E-3A (jedna maszyna rozbiła się w Grecji), które są obsługiwane przez wielonarodową załogę. Samoloty stacjonują w Niemczech, Norwegii, Turcji, Grecji i we Włoszech. Również Arabia Saudyjska, Wielka Brytania i Francja posiadają AWACS-y w swych lotniczych siłach zbrojnych.
    Delta Airlines – amerykańskie linie lotnicze, założone w 1929 roku w stanie Luizjana. (nazwa Delta pochodzi od delty Missisipi). Obecnie siedziba główna spółki znajduje się w Atlancie w stanie Georgia. Linie obsługują trasy ze Stanów Zjednoczonych do Europy, Azji, na Bliski Wschód, Ameryki Łacińskiej i Kanady. Linia posiada również szeroką ofertę połączeń wewnętrznych w USA.Członek aliansu SkyTeam. Flota: 600 samolotów.
    NASA (National Aeronautics and Space Administration) (pl. Narodowa Agencja Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej) – agencja rządu Stanów Zjednoczonych odpowiedzialna za narodowy program lotów kosmicznych, ustanowiona 29 lipca 1958 r. na mocy National Aeronautics and Space Act, zastępując poprzednika – National Advisory Committee for Aeronautics. Jest wydziałem Departamentu Obrony USA i jest mu bezpośrednio podległa.
    Samolot transportowy – samolot dostosowany do przewozu towarów i przesyłek pocztowych, także duży samolot, służący do przewozu sprzętu wojskowego, oddziałów desantowych, grup rannych itp.
    Roayl Air Maroc – marokańskie narodowe linie lotnicze, z siedzibą w Casablance. Ma połączenia z Afryką, Bliskim Wschodem, Europą i Ameryką Północną. Głównym węzłem jest Port lotniczy Casablanca.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.031 sek.