Livio Vacchini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Poczta w Locarno, 1990-95
Palestra w Losone, 1995-97
Piazza del Sole w Bellinzonie, 1981-98

Livio Vacchini (ur. 27 lutego 1933 w Locarno, zm. 2 kwietnia 2007 w Bazylei) – szwajcarski architekt, w 1997 laureat Nagrody Beton 97, w 2005 laureat europejskiej nagrody konstrukcji stalowych oraz nagrody SF RDS i Hochparterre Die Besten '03 za budynek La Ferriera w Locarno.

Lugano (lomb. Lügan, niem. Lauis, ret. Ligiaun) - największe miasto we włoskojęzycznym (a faktycznie w większości lombardzkojęzycznym) kantonie Ticino, graniczącym z Włochami, w południowo-wschodniej Szwajcarii.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

Przedstawiciel neomodernistycznego minimalizmu we współczesnej architekturze. Jeden z czterech architektów tesyńskich określanych mianem „czterech muszkieterów” (Snozzi, Vacchini, Galfetti i Botta), współtworzących fenomen w architekturze europejskiej końca XX wieku, zwany „szkołą tesyńską”.

Architekt (gr. architéktōn – kierownik budowy, majster budowniczy) – interdyscyplinarny zawód trudny do jednoznacznego zdefiniowania i w zależności od kraju, w różnym czasie, przedstawiciele tego zawodu spełniali nieco odmienne funkcje. Jest to zawód interdyscyplinarny (łączący wiele dziedzin nauki i techniki). Architektami nazywa się:Mario Botta (ur. 1 kwietnia 1943 w Mendrisio) – szwajcarski architekt, w 1985 laureat Nagrody Beton 85, w 1986 Chicago Architecture, w 1989 Baksteen – Royal Dutch Brick Organization, w 1989 Nagrody CICA – Buenos Aires, w 1991 Nagrody Massimo, w 1993 Nagrody Marble – Carrara, w 1993 Nagrody CICA – Buenos Aires, w 1995 Merit Award – AIA, w 1995 International Award Architecture in Stone – Werona, w 1995 Europejskiej Nagrody Kultury – Karlsruhe, w 1996 Crystal Award – WEF Davos, w 1997 SACEC Award, w 1997 i 1999 Nagrody Marble – Carrara, a w 1999 Kawaler Orderu Legii Honorowej w Paryżu.

Dyplom architekta uzyskał na Politechnice Federalnej ETHZ w Zurychu w 1958. W 1959–1960 pracował w Szokholmie i w Paryżu, od 1961 własne biuro w Locarno, w 1962-1971 biuro z Luigim Snozzim, w 1971–1975 współpraca z Aureliem Galfettim, w 1995–2007 współpraca z Silvią Gmür w Locarno i w Bazylei.

WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

W 1976 był profesorem zaproszonym ETHZ w Zurychu, a w 1982 profesorem zaproszonym Wydziału Architektury Politechniki w Mediolanie.

Od 1976 konferencje, seminaria i wykłady w licznych szkołach architektury na świecie, w tym w Polsce (Kraków 1992).

Wystawy indywidualne: 1987 Konwent Teatynów – Vicenza, 1992 Muzeum Architektury – Bazylea, Muzeum Vela – Ligornetto, 1993 ETHZ – Zurych, Spichlerz – Berno, Szkoła Inżynierska – Genewa, 1994 Studio Dabbeni – Lugano, 1997 Galeria A.A.M. – Mediolan, Instytut Architektury – Wenecja, Kościół św. Marka – Marostica, 1998 Muzeum Architektury – Ferrara.

Locarno - miasto w południowej, włoskojęzycznej części Szwajcarii, w kantonie Ticino, nad jeziorem Maggiore, zamieszkane przez ok. 14 tys. mieszkańców. Położone ok. 80 km od Mediolanu, ok. 135 km od Zurychu i ok. 200 km od Genewy. Najniżej położone miasto Szwajcarii (ok. 205 m n.p.m.).Nagroda Beton ufundowana w 1977 przez Szwajcarskie Stowarzyszenie Przemysłu Cementowego (niem. Verband der Schweizerischen Cementindustrie, fr. l’Association suisse de l’industrie du ciment), jest przyznawana co cztery lata dla uhonorowania architektów, którzy realizują na terenie Szwajcarii obiekty z zastosowaniem awangardowych, wzorcowych rozwiązań wykorzystujących beton lub produkty z betonu.

Wystawy wspólne: 1990 Muzeum Architektury Fińskiej – Helsinki (Galfetti, Snozzi, Vacchini), 1992 Galeria Expo WAPK – Kraków (Snozzi, Vacchini), 1995-96 Muzeum Sztuk Pięknych – Caracas (Botta, Galfetti, Snozzi, Vacchini), 1996 Narodowe Muzeum Architektury – Meksyk (Botta, Galfetti, Snozzi, Vacchini), Narodowe Muzeum Sztuk Pięknych – Buenos Aires (Botta, Galfetti, Snozzi, Vacchini), 2002 Fundacja Cassamarca – Treviso (Luigi Snozzi, Silvia Gmür & Livio Vacchini).

Paryż (fr. Paris) – stolica i największa aglomeracja Francji, położona w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine). Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Znajdują się tu liczne zabytki i atrakcje turystyczne, co powoduje, że Paryż jest co roku odwiedzany przez ok. 30 milionów turystów.Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.

Był członkiem:

  • SIA – Szwajcarskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Architektów w Zurychu
  • BSA / FAS – Szwajcarskiej Federacji Architektów w Bazylei
  • Realizacje[ | edytuj kod]

  • 19611962 Dom mieszkalny Tognola, Minusio
  • 19611962 Dom jednorodzinny Beheim, Locarno-Solduno
  • 19611962 Dom jednorodzinny Lehmann, Locarno-Mondacce
  • 19611967 Budynek banku UBS z Luigim Snozzim, Ascona
  • 19621965 Zespół mieszkaniowy z Luigim Snozzim, Locarno
  • 19621968 Plan centrum Bellinzony z Luigim Snozzim i Titą Carlonim, Bellinzona
  • 19631965 Domy szeregowe Taglio z Luigim Snozzim, Orselina
  • 19641965 Sklep z biurami „La Colombaia” z Luigim Snozzim, Bellinzona
  • 19641965 Budynek „Palazzo Fabrizia” z Luigim Snozzim, Bellinzona
  • 19651966 Dom jednorodzinny Snider z Luigim Snozzim, Verscio
  • 19651966 Budynek mieszkalny w Locarno-Saleggi, Locarno
  • 19671970 Budynak mieszkalny z Luigim Snozzim, Carasso
  • 19681969 Dom architekta, Via Aerodromo, Ascona
  • 19691970 Przebudowa hotelu Monte Verita, Ascona
  • 19701979 Gminne szkoły podstawowe „ai Saleggi”, Locarno
  • 1971 Pierwszy Międzynarodowy Festiwal Filmu, Piazza Grande, Locarno
  • 19721975 Szkoła średnia z Aureliem Galfettim, Losone
  • 19721976 Plan centrum Locarno z Luigim Snozzim i Titą Carlonim, Locarno
  • 19741975 i 2000 budynek administracyjno-komercyjny Palazzo Macconi, Lugano
  • 19781984 Szkoła podstawowa Collina d'Oro, Montagnola
  • 19811998 Przebudowa placu Piazza del Sole, Bellinzona
  • 19821983 Budynek mieszkalny z Mariem Piattim, Dietikon
  • 19821987 Szatnia dla kąpieliska (Lido) z Aureliem Galfettim, Ascona
  • 19831985 Dom jednorodzinny Fumagalli, Ascona
  • 19831984 Stacja Shell z Aureliem Galfettim i Claudiem Pellegrinim, Bellinzona
  • 19841985 Arkada handlowa Ramogna z Piero Casettą, Locarno
  • 19841986 Budynek mieszkalno-administracyjny z Mariem Piattim, Dietikon
  • 19841985 Biuro architekta (Studio Vacchini), Locarno
  • 19841985 Dom wakacyjny Rezzonico, Vogorno
  • 19891998 Centrum usługowe, Locarno
  • 19901995 Budynek Poczty Głównej, Locarno
  • 19901997 Sala wielofunkcyjna, Losone
  • 19911992 Dom architekta, Costa Tenero
  • 19921993 Budynek mieszkalno-komercyjny rue Albert, Paryż
  • 19931996 Szkoła Architektury, Nancy
  • 1995 Centrala grzewcza Morettina, Locarno
  • 1995 Dom wielorodzinny Aurora, Lugano
  • 19951998 Domy jednorodzinne „Trzy Panny” z Silvią Gmür, Beinwill
  • 19951998 Ristrutturazione e ampliamento z Silvią Gmür, Bazylea
  • 19951998 Szpital kantonalny z Silvią Gmür, Bazylea
  • 19971998 Tesyński Bank Kantonalny, Brissago
  • 20022003 Szpital kantonalny – klinika 1 West z Silvią Gmür, Bazylea
  • 20032004 Budynek administracyjny La Fiera, Locarno
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Livio Vacchini, GG Gustavo Gili, Barcelona 1987, ​ISBN 84-252-1318-5
  • Snozzi Vacchini Galfetti, 1960–1990, Muzeum Architektury Fińskiej, Helsinki 1990, ​ISBN 951-9229-64-7
  • Livio Vacchini, Projekte 1989–1991, Muzeum Architektury w Bazylei, Bazylea 1992, ​ISBN 3-905065-16-9
  • Peter Dish Livio Vacchini, Architetto, ADV, Lugano 1994, ​ISBN 88-7922-006-3
  • Werner Blaser, Transformation – Livio Vacchini, Jacques Gubler, Jean-Claude Vigato, Basel: Birkhäuser Verlag, 1994, ISBN 3-7643-2987-4, OCLC 32032695.
  • Roberto Masiero, Livio Vacchini – works and projects, Barcelona: Editorial Gustavo Gili, 1999, ISBN 84-252-1784-9, OCLC 41647283.
  • Roberto Masiero, Livio Vacchini – opere e progetti, Livio Vacchini, Milano: Electa editore, 1999, ISBN 88-435-6406-4, OCLC 41285472.
  • Roberto Masiero Spacek Vacchini – Vacchini Spacek, Casa Editrice Libria 2003, ​ISBN 88-87202-36-2
  • Bauen für die Gesundheit – Kantonsspital Basel Klinikum 1, Silvia Gmür – Livio Vacchini Christoph Merian Verlag 2003
  • RT Rivista Tecnica nr. 18/2005 Livio Vacchini – la ricerca degli ultimi dieci anni, ADV Publishing House 2005
  • Livio Vacchini Capolavori – Chefs-d'oeuvre, Editions du Linteau 2006, ​ISBN 2-910342-44-1
  • Livio Vacchini Capolavori, Umberto Allemandi & C., Torino 2007, ​ISBN 88-422-1533-3
  • Carmine Carlo Falasca Incontro con Livio Vacchini su tecnologie e cultura del progetto, FrancoAngeli Editore 2007, ​ISBN 88-464-9210-4
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Livio Vacchini w vitruvio.ch
  • Galerie fotografii w vitruvio.ch
  • Livio Vacchini w ArchiGuide
  • Livio Vacchini w archinform
  • Nancy (niem. Nanzig) – miasto we wschodniej Francji, nad rzeką Meurthe (dopływ Mozeli) i Kanałem Marna-Ren, ośrodek administracyjny regionu Lotaryngia i departamentu Meurthe-et-Moselle; 104 600 mieszkańców (2004), zespół miejski 331 363 (1999). Do 1766 księciem Lotaryngii był Stanisław Leszczyński – król Polski, który po wygnaniu z kraju osiadł razem ze swoją żoną Katarzyną Opalińską na stałe w Nancy. Na głównym placu znajduje się pomnik Stanisława Leszczyńskiego, plac ten nazwano jego imieniem.Politechnika Federalna w Zurychu (niem. Eidgenössische Technische Hochschule Zürich, ETHZ) – politechnika założona w 1854 w Zurychu.




    Warto wiedzieć że... beta

    Bellinzona (lomb. Belinzona, fr. Bellinzone, niem. Bellenz, ret. Blinzuna, łac. Bilitio) – stolica włoskojęzycznego ( a faktycznie lombardzkojęzycznego) szwajcarskiego kantonu Ticino. Miasto leży na wschód od rzeki Ticino i stanowi węzeł komunikacyjny. Można stąd dotrzeć do alpejskich przełęczy św. Gotarda, Lukmanier, San Bernardino i Nufenen. Miejscowy przemysł to głównie budowa maszyn. W Bellinzonie znajdują się średniowieczne budowle warowne, które od 2000 r. należą do listy światowego dziedzictwa UNESCO.
    Szwajcarskie Stowarzyszenie Inżynierów i Architektów w Zurychu – największe z licznych stowarzyszeń zawodowych inżynierów i architektów w Szwajcarii, założone w 1837 w Aarau, zrzeszało w 2007 ponad 14 tys. członków, w tym ponad 5600 architektów praktykujących zawód indywidualnie i ponad 1260 biur architektonicznych.
    Szwajcaria, Konfederacja Szwajcarska (Confoederatio Helvetica, Schweiz, Schweizerische Eidgenossenschaft) – państwo federacyjne w Europie Zachodniej. Jest jednym z niewielu państw, w których obowiązuje demokracja bezpośrednia. Szwajcaria od kongresu wiedeńskiego w 1815 roku jest państwem neutralnym. Do Organizacji Narodów Zjednoczonych przystąpiła dopiero 10 września 2002 po przegłosowaniu tej decyzji w referendum minimalną większością 52% głosów.
    SUDOC (fr. Système Universitaire de Documentation, pol. Uniwersytecki System Dokumentacji) – centralny katalog informacji bibliograficznej francuskiego szkolnictwa wyższego.
    BIBSYS – katalog centralny dwóch norweskich bibliotek uniwersyteckich, przekształcony w organizację non-profit, która skupia norweskie biblioteki uniwersyteckie i naukowe wraz z Biblioteką Narodową.
    Neomodernizm - styl architektoniczny przełomu XX i XXI w., nawiązujący do repertuaru form przestrzennych i detalu modernizmu, jednak w odłączeniu od jego idei społeczno-politycznych i zwykle urbanistycznych. Nierzadko neomodernistyczna jest tylko fasada budynku, co stoi w jawnej sprzeczności z modernistyczną ideą traktowania budynku jako całości.
    Narodowy Uniwersalny Katalog Centralny (NUKAT) – katalog centralny polskich bibliotek naukowych i akademickich funkcjonujący od lipca 2002 roku. Katalog obejmuje pozycje ze wszystkich katalogów rozproszonych naukowych bibliotek uniwersyteckich tworzących NUKAT. Obecnie jest to 130 bibliotek naukowych, w tym 37 z Warszawy oraz 17 z Krakowa, w dalszej kolejności są biblioteki gdańskie (10), wrocławskie (10) oraz łódzkie (9).

    Reklama