Liturgia eucharystyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Liturgia eucharystyczna (łac. Liturgia eucharistica) to trzecia część katolickiej mszy św. w rycie rzymskim, po Obrzędach wstępnych i Liturgii słowa, a przed Obrzędami końcowymi. Według Konstytucji Soborowej Sacrosanctum concilium, razem z liturgią słowa tworzy jedną nierozerwalną całość:

Doksologia końcowa (z gr. δοξα, doksa: chwała) - w Kościołach chrześcijańskich wygłaszany podczas Mszy przez kapłana tekst modlitewny wysławiający Boga w Trójcy Świętej. Najważniejszą doksologią jest doksologia końcowa modlitwy eucharystycznej (Przez Chrystusa, z Chrystusem (...)), zakończona aklamacją wiernych - Amen..Znak pokoju – znak przekazywany podczas liturgii eucharystycznej w czasie Mszy Świętej. Nie jest on obowiązkową częścią Mszy.
.mw-parser-output div.cytat{display:table;border:1px solid #aaa;padding:0;margin-top:0.5em;margin-bottom:0.8em;background:#f9f9f9}.mw-parser-output div.cytat>blockquote{margin:0;padding:0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo{text-align:right;padding:0 1em 0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo::before{content:"— "}.mw-parser-output div.cytat.środek{margin-left:auto;margin-right:auto}.mw-parser-output div.cytat.prawy{float:right;clear:right;margin-left:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.lewy{float:left;clear:left;margin-right:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.prawy:not([style]),.mw-parser-output div.cytat.lewy:not([style]){max-width:25em}

(...) liturgia słowa i liturgia eucharystyczna, tak ściśle wiążą się z sobą, że stanowią jeden akt kultu. (SC 56).

Obrzęd zmieszania postaci eucharystycznych - obrzęd liturgiczny dokonany podczas każdej Mszy Świętej. Obrzędu tego dokonuje kapłan przed Komunią Świętą (poprzedza go przekazanie przez wiernych znaku pokoju). Jest symbolem Zmartwychwstania Chrystusa po jego śmierci (łamanie Chleba). Najpierw łamie chleb, następnie wkłada jego kawałek do wina. Jest to zmieszanie Ciała Jezusa Chrystusa z jego Krwią. Przy mieszaniu chleba z winem kapłan modli się, żeby Ciało i Krew Chrystusa pomogły ludziom osiągnąć życie wieczne. Po dokonaniu tego obrzędu następuje Komunia Święta.Obrzęd bywa nazywany "łączeniem materii".Misterium paschalne – jedno z głównych pojęć teologii chrześcijańskiej, odnoszące się do historii zbawienia. Jego treścią jest wydarzenie, które było zwieńczeniem życia i misji Jezusa Chrystusa: męka, śmierć i zmartwychwstanie, uobecniane w Kościele i w sakramentach.

Liturgia eucharystyczna obejmuje głównie przygotowanie darów ofiarnych, Modlitwę eucharystyczną i Obrzędy komunijne. Dawniej zwana Mszą wiernych – po kazaniu ostiariusz wypraszał wszystkich nieochrzczonych z kościoła.

Części Liturgii eucharystycznej[ | edytuj kod]

  • Przygotowanie darów ofiarnych
  • przyniesienie do ołtarza darów
  • stosowane zwykle w czasie uroczystości Okadzenie darów
  • Lavabo (obmycie rąk z modlitwą "Obmyj mnie, Panie, z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego", wskazują na istotę tego obrzędu, którą jest "pragnienie wewnętrznego oczyszczenia")
  • Orate fratres
  • Modlitwa nad darami
  • Modlitwa eucharystyczna
  • Dialog przed prefacją
  • Prefacja
  • Sanctus (Święty, święty)
  • Postsanctus
  • w niedziele i niektóre święta i uroczystości wspomnienie tajemnicy dnia
  • Epikleza
  • Opowiadanie o Ustanowieniu Eucharystii i Konsekracja. Kończy się aklamacją: „Głosimy śmierć Twoją...” ukazującą paschalny sens słów ustanowienia. Polecenie Jezusa, aby „czynić to na Jego pamiątkę” dotyczyło liturgicznego uobecniania Tajemnicy paschalnej: jego śmierci krzyżowej, zmartwychwstania i ponownego przyjścia na końcu czasów. Dawniej, w wyniku średniowiecznych sporów w Kościele łacińskim o podłożu filozoficznym dotyczących realnej obecności ciała Ciała i Krwi Chrystusa i przeistoczenia, podkreślano ten moment Eucharystii przez gest tzw. podniesienia, ukazania obecnym chleba-hostii konsekrowanej do chwilowej adoracji. W wyniku reformy liturgicznej powrócono do pierwotnej myśli Chrystusa, który ustanowił Eucharystię, aby była pamiątką jego zbawczej ofiary na krzyżu: „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane” (Łk 22,19; por. 1 Kor 11, 26; Iz 53,12). To ona właśnie – „śmierć Pana” będąca zwycięstwem nad śmiercią objawionym w zmartwychwstaniu – jest wielką tajemnicą wiary. W Ogólnym wprowadzeniu do Mszału Rzymskiego 79d słowa ustanowienia traktuje się jako równie ważne co pozostałe siedem wymienionych części modlitwy eucharystycznej. We wszystkich modlitwach, począwszy od tych najdawniejszych spisanych w III w., aż do dziś – słowa o ustanowieniu są zawsze umieszczane razem z następującą po nim pamiątką-ofiarowaniem (por. KKK 1362):
  • Anamneza czyli pamiątka, zgodnie ze swym korzeniem biblijnym i starotetamentalnym rozumiana jako ofiarowanie. Liturgiczny sens pamiątki ukazał Robert Cabié:
  • „Wspominając śmierć i zmartwychwstanie” – zgodnie z biblijnym rozumieniem, w słowie "pamiętać" (wspominać) nie chodzi po prostu o odwoływanie się do przeszłości, jak to jest w naszych współczesnych językach. Celebracja przenosi nas w pamięć samego Boga, dla którego „tysiąc lat jest jak jeden dzień” (Ps 90,4) i czyni nas współczesnymi, kształtowanymi przez jego cudowne dzieła dokonane w przeszłości. Jeśli jest to prawdą już w odniesieniu do świąt Izraela, tym bardziej i w sposób bardziej realny jest to prawdziwe w odniesieniu do Kościoła, którego Głowa jest tu i teraz żywa i uwielbiona, w wyniku czego Kościół może ofiarować Bogu ofiarę swego Pana, tak jak jest on obecny w sakramencie: „Wspominając ... ofiarujemy Tobie ...”. Wszystko to znajduje wyraz w jednym zdaniu, jako jedna rzeczywistość i w ścisłym związku ze słowami ustanowienia.

    Modlitwy wstawiennicze za Kościół, za żyjących i zmarłych – część Mszy Świętej, zawierająca modlitwy za różnych członków Kościoła. Jest obecna w zwyczajnej formie rytu rzymskiego jako część modlitwy eucharystycznej po epiklezie komunijnej, a przed doksologią końcową.Modlitwa nad darami (łac. Oratio super oblata), sekreta – prośba i modlitwa odmawiana w rycie rzymskim przez celebransa z mszału, aby Bóg wysłuchał próśb Kościoła. Następuje bezpośrednio po wezwaniu do modlitwy (Oráte, fratres), a przed dialogiem przed prefacją.
  • Epikleza komunijna
  • Modlitwy wstawiennicze za Kościół, za żyjących i zmarłych
  • Doksologia końcowa
  • Obrzędy komunijne
  • Wezwania do Modlitwy Pańskiej
  • Ojcze Nasz
  • Embolizm
  • Znak pokoju
  • śpiew Agnus Dei (Baranku Boży), podczas którego odbywa się łamanie chleba i obrzęd zmieszania postaci eucharystycznych
  • Komunia święta
  • Uwielbienie po Komunii
  • Modlitwa po Komunii
  • Eucharystia (gr. εὐχαριστία, eucharistía = ‘dziękczynienie’) lub Wieczerza Pańska, Sakrament Ołtarza, Msza św., Komunia Święta, Najświętszy Sakrament, Najświętsza Ofiara – uroczysta celebracja Ostatniej Wieczerzy, uczty paschalnej, którą Jezus spożył przed swoją zbawczą męką, śmiercią i zmartwychwstaniem i którą chrześcijanie sprawują wypełniając polecenie Mistrza: To czyńcie na moją pamiątkę (Łk 22,19). Eucharystia jest antycypacją, zaczątkiem uczty zaślubin Baranka zapowiedzianej w Apokalipsie (Ap 19,1).Oráte, fratres – wezwanie obecne podczas mszy w rycie rzymskim pomiędzy lavabo a modlitwą nad darami albo sekretą, podczas którego celebrans prosi uczestników mszy o modlitwę, pouczając o jej potrzebie i ważności. Wzywając, określa uczestniczących we mszy słowem fratres (bracia), a ofiarę mszy nazywa - moją i waszą, gdyż każdy z niej, choć w różnym stopniu, może korzystać. Kapłan nazywa ofiarę swoją, gdyż tylko on ją sprawuje, ale sprawuje ją w imieniu wszystkich i za wszystkich i dlatego nazywa ją także waszą.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Liturgia słowa (łac. Liturgia verbi) – druga część mszy świętej, która następuje po obrzędach wstępnych, a przed liturgią eucharystyczną.
    Modlitwa eucharystyczna (łac. Prex eucharistica; gr. ανάφορα) – główna część Eucharystii (mszy). Wraz z obrzędami komunii tworzy całość liturgii eucharystycznej. Poprzedza ją obrzęd wstępny przygotowania (przyniesienia) chleba i wina, które w czasie modlitwy stają się znakami sakramentalnymi śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, przedstawionymi Bogu Ojcu jako zbawcza, nieskalana Ofiara chwały. W obrządkach wschodnich nazywana jest z greckiego anaforą. Współcześnie celebrowane przez Kościoły wschodnie anafory powstały w okresie patrystycznym jako rozwinięcie liturgii paschalnej Wieczernika. Najstarszą zachowaną modlitwą eucharystyczną Kościoła łacińskiego jest Kanon rzymski (ok. IV-VI w.).
    Postsanctus To przejście z Sanctus do Epiklezy, które jest różne w różnych Modlitwach Eucharystycznych. Między Postsanctus a Epiklezą w Niedziele i przeznaczone do tego dni występuje Wspomnienie tajemnicy dnia.
    Obrzędy końcowe (łac. Ritus conclusionis) są ostatnią częścią mszy; następują po Liturgii eucharystycznej. Obejmują błogosławieństwo końcowe i rozesłanie.
    Wspomnienie tajemnicy dnia jest to formuła, którą wypowiada się zaraz po śpiewie Święty w trakcie Liturgii Eucharystycznej, o ile przypada święto lub uroczystość. Występuje w I, II i III modlitwie eucharystycznej.
    Zmartwychwstanie lub wskrzeszenie zmarłych (z łac. resurrectio mortuorum; gr. ανάστασις νεκρων /anastasis nekron/), przywrócenie do życia osób zmarłych.
    Sacrosanctum concilium – konstytucja o liturgii świętej. Jest jednym z najbardziej znaczących dokumentów uchwalonych przez sobór watykański II. Zaaprobowana przez 2147 biskupów (przeciw było 4). Ogłoszona przez papieża Pawła VI 4 grudnia 1963. Zgodnie z tendencją większości katolickich dokumentów nazwa została wzięta od pierwszych dwóch wyrazów konstytucji w języku łacińskim.

    Reklama