Literatura francuska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Literatura francuska – ogół dzieł literackich stworzonych we Francji, przez autorów francuskiego pochodzenia lub twórców innych narodowości posługujących się językiem francuskim. Historia literatury francuskiej rozpoczyna się w starofrancuskim średniowieczu i trwa do współczesności.

Jean-Baptiste Racine (22 grudnia 1639 w La Ferté-Milon – 21 kwietnia 1699 w Paryżu) – francuski dramaturg, główny przedstawiciel późnobarokowego klasycyzmu. Autor przesiąkniętych pesymizmem sztuk, uważanych za mistrzowskie w przedstawianiu kobiecej psychiki.Blaise Pascal, wym. [blɛz paskal], pol. Błażej Pascal (ur. 19 czerwca 1623 w Clermont-Ferrand, zm. 19 sierpnia 1662 w Paryżu) – francuski matematyk, fizyk i filozof religii. Był niezwykle uzdolnionym dzieckiem, wyedukowanym przez ojca. Jego wczesne dzieła powstawały spontanicznie, lecz w istotny sposób przyczyniły się do rozwoju nauki. Miał on znaczący wkład w konstrukcję mechanicznych kalkulatorów i mechanikę płynów; sprecyzował także pojęcia ciśnienia i próżni, uogólniając prace Torricellego. W swoich opracowaniach bronił metody naukowej.

Historia[ | edytuj kod]

Średniowieczna literatura francuska[ | edytuj kod]

  • Chansons de geste
  • Literatura dworska
  • Romanse dworskie
  • Literatura mieszczańska
  • Poezja średniowieczna:
  • Poezja dworska
  • Poezja mieszczańska
  • Najstarszym znanym współcześnie tekstem napisanym w języku starofrancuskim jest jedna z przysiąg strasburskich (842). Pierwszy zachowany tekstem literackim w tym języku to Sekwencja o świętej Eulalii (przypuszczalnie powstały pomiędzy rokiem 881 a 882). Jest to licząca 29 linijek adaptacja hymnu Prudencjusza ze zbioru Liber Peristephanon (utwór III).

    Prosper Mérimée (ur. 28 września 1803 w Paryżu, zm. 23 września 1870 w Cannes) – francuski dramaturg, historyk, archeolog i pisarz.Henri Millon de Montherlant (ur. 26 kwietnia 1895 w Paryżu, zm. 21 września 1972 tamże) – pisarz francuski. Członek Akademii Francuskiej od 1960. Uczestnik I wojny światowej, co znalazło odbicie w jego dziełach m.in. w Le songe (1922). W okresie międzywojennym interesował się walkami byków, co ma swoje odzwierciedlenie np. w książce Ludzie areny (1926, wydanie polskie 1930).

    Pierwsze powszechnie znane utwory literatury francuskiej pochodzą z XI wieku. Chansons de geste (pol. pieśni o czynach) to długie poematy przeznaczone do publicznego śpiewania. W podniosły sposób opisują czyny wojenne, szczególną uwagę przywiązując do etosu rycerskiego. W przypadku chansons de geste materią literacką są tak fakty historyczne, jak i legendy. Najstarszym i najbardziej znanym utworem tego typu jest Pieśń o Rolandzie (rękopis z 1170 r.).

    Aurelius Prudentius Clemens - rzymski poeta chrześcijański, urodzony w prowincji Tarraconensis (obecnie północna Hiszpania) w 348 r. n.e. Zmarł prawdopodobnie w Hiszpanii, krótko po 405 r. n.e., być może około 413 r. n. e.Misterium (łac.: mysterium - tajemnica, kult religijny) - jeden z podstawowych rodzajów średniowiecznego dramatu religijnego oraz opartego na jego podstawie widowiska. Początki misterium w kulturze chrześcijańskiej sięgają X wieku. Wywodzi się ono z tradycji kultury ludowej oraz klasztornej (zwłaszcza benedyktyńskiej). Łączyło treści religijno-dydaktyczne ze świeckimi elementami realistyczno-obyczajowymi, niekiedy przybierało ton farsowy. Początkowo miało ono jedynie charakter intermedium, usamodzielniło się jako odrębny gatunek w XIV wieku.

    Literaturę dworską stanowią utwory dwunastowieczne. Tematem przewodnim jest miłość dworska. Jest ona idealizowana, bardzo często jej specyfiką jest również to, że jest nieszczęśliwa. Korzenie literatury dworskiej sięgają starożytności. Inspirowana jest ona również legendami celtyckimi. Wyraźne są wpływy wschodnie, wynikające z udziału Francuzów w licznych krucjatach. Przykładowym dziełem z tego okresu jest legenda o Tristanie i Izoldzie, która opowiada o miłości kończącej się śmiercią kochanków. Poematy śpiewali trubadurzy i truwerzy na dworach książęcych. Pierwszym autorem francuskich romansów rycerskich jest Chrétien de Troyes (ok. 1135-ok. 1190). Jego dzieła – Érec et Énide, Cligès, Lancelot, Yvain oraz niedokończony Perceval – są klasycznymi przykładami tego gatunku literackiego.

    Marie-Henri Beyle (ur. 23 stycznia 1783 w Grenoble - zm. 23 marca 1842 w Paryżu), bardziej znany jako Stendhal – francuski pisarz romantyk, prekursor realizmu w literaturze, wolnomularz.Claude Simon (ur. 10 października 1913 w Tananarivie na Madagaskarze, zm. 6 lipca 2005 w Paryżu), pisarz i eseista francuski, uczestnik wojny domowej w Hiszpanii i żołnierz Brygad Międzynarodowych. Został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1985.

    Pochodzący z początku XIII wieku poemat Powieść o Róży jest jednym z ostatnich tekstów poświęconych miłości dworskiej (amour courtois). Utwór ma dwóch autorów. Tworzenie poematu rozpoczął Guillaume de Lorris, a jego ciąg dalszy napisał Jean de Meung. Pierwsza część działa to alegoryczna opowieść o dwornej miłości i przygodach Kochanka miłującego Różę, stanowiąca typowy przykład subtelnej i wyrafinowanej poezji dworskiej. Natomiast pełna uczonych dygresji, ale napisana barwnym i żywym językiem druga część pewnego rodzaju encyklopednia niemal wszystkich dziedzin myśli średniowiecznej.

    Jules Romains, właściwie Louis Henri Jean Farigoule (ur. 26 sierpnia 1885 Saint-Julien-Chapteuil, zm. 14 sierpnia 1972 Paryż) – francuski pisarz, poeta, publicysta, eseista.François Mauriac (ur. 11 października 1885 w Bordeaux, zm. 1 września 1970 w Paryżu) – francuski pisarz zaliczany do największych pisarzy katolickich XX wieku, laureat literackiej Nagrody Nobla (1952).

    W tym samym czasie powstała anonimowa Powieść o Lisie, będąca zbiorem opowieści o rozumnych zwierzętach. Jej bohaterowie to, między innymi, lis Renart, niedźwiedź Bury, wilk Ysengrin, kogut Chantecler czy kot Tybert. Postaci te to kreacje odzwierciedlające ludzkie cechy: nieuczciwość, naiwność oraz spryt. Utwór piętnuje wartości feudalne i moralność dworską.

    Paul Éluard, właśc. Eugène Émile Paul Grindel (14 grudnia 1895 w Saint-Denis − 18 listopada 1952 w Charenton-le-Pont) − francuski poeta, związany z dadaizmem i surrealizmem. Znany zwłaszcza z wysublimowanej, wizyjnej liryki miłosnej.Raymond Queneau (ur. 21 lutego 1903 w Hawrze, zm. 25 października 1976 w Paryżu) – francuski poeta, powieściopisarz i eseista. Jeden z prekursorów postmodernizmu, współzałożyciel eksperymentalnej grupy literackiej OuLiPo, autor tekstów popularnych piosenek oraz maszyny produkującej sonety. Należał do Akademii Goncourtów, był także dyrektorem Encyklopedii Plejady wydawnictwa Gallimard, a jako Satrapa należał do Kolegium Patafizyki. Jego imieniem i nazwiskiem nazwano jedną z paryskich stacji metra.

    Paryski poeta XIII wieku, Rutebeuf, w swoich utworach słabość ludzką i biedę kontrastował z wartościami dworskimi.

    Pierwsze francuskojęzyczne kroniki pochodzą z XII wieku i są opowieściami z krucjat. Celem niektórych z nich, jak na przykład tych opisujących życie Ludwika IX (kronika autorstwa Jeana de Joinville), jest nauczanie o moralności oraz idealizacja wypraw krzyżowych. Jean Froissart (1337–1405) w dwóch tomach Chroniques opisuje dzieje wojny stuletniej. Postać poety Eustache Deschamps ukazuje mentalność ludzi żyjących w tym okresie.

    Romain Rolland (ur. 29 stycznia 1866 w Clamecy, zm. 30 grudnia 1944 w Vézelay) – francuski pisarz, ojciec powieści rzeki.Jean-Marie-Lucien-Pierre Anouilh fr: ʒɑ̃ maʀi lysjɛ̃ piɛʀ anuj (ur. 23 czerwca 1910 w Bordeaux, zm. 3 października 1987 w Lozannie) – francuski dramatopisarz i reżyser teatralny, autor dialogów filmowych. Anouilh podejmował problematykę moralną dotyczącą współczesności, choć niejednokrotnie posługiwał się sztafażem mitów antycznych.

    François Villon tworzył już po zakończeniu wojny stuletniej. Jego utwory ukazują zamęt i przemoc, jakich świadkami jest epoka, w której przyszło mu żyć. Autor jest kontestatorem tych zjawisk.

    Teatr religijny rozwija się przez całą epokę średniowiecza. Wystawiane są misteria z okazji świąt religijnych (takich, jak Boże Narodzenie, Wielkanoc czy Wniebowstąpienie). W przeciwieństwie do literatury teatr skierowany jest do szerokiej publiki. W XV wieku narodził się we Francji nowy typ teatru – komiczny zwany farsowym, który został ostro skrytykowany przez Kościół.

    Alfred Louis Charles de Musset (ur. 11 grudnia 1810, zm. 2 maja 1857) – francuski poeta i pisarz epoki romantyzmu, członek Akademii Francuskiej.Eugène Ionesco (rum. Eugen Ionescu; ur. 26 listopada 1909 w Slatinie, zm. 28 marca 1994 w Paryżu) – awangardowy francuski dramaturg pochodzenia rumuńskiego, współtwórca teatru absurdu.

    Szesnastowieczna literatura francuska[ | edytuj kod]

    Początki renesansu we Francji najwcześniej można było dostrzec w Lyonie. Jednak za promotora odnowy artystycznej i literackiej na szerszą skalę uznaje się króla Franciszka I, który po kampanii wojskowej w Italli zainteresował się sztuką i kulturą epoki renesansu.

    Théophile Gautier, (pol.) Teofil Gautier (ur. 31 sierpnia 1811 w Tarbes, zm. 23 października 1872 w Neuilly-sur-Seine koło Paryża) – francuski pisarz, poeta, dramaturg, krytyk literacki, teatralny i krytyk sztuki; przedstawiciel francuskiego romantyzmu, prekursor parnasizmu.Chansons de geste (ze starofrancuskiego "pieśni o czynie", łac. gesta) – poezja epicka, która pojawiła się u początków literatury francuskiej. Mianem tym określamy powstałe między XI a XIII wiekiem poematy rycerskie mówiące o przygodach (czynach) historycznych i legendarnych bohaterów. Początkowo funkcjonowały one w przekazach ustnych, ale od około XII wieku zaczęto je zapisywać.

    Idee humanizmu wyraźnie odzwierciedlała literatura. Twórcy francuscy zaczęli na nowo odkrywać teksty epok minionych: greckie, łacińskie, hebrajskie. Wiedza stała się dla twórców cechą pożądaną. Szczególnym zainteresowaniem cieszyły się koncepcje epikurejskie. Postulowano odnowę form i tematów artystycznych.

    Alain-Fournier, właściwie Henri-Alban Fournier (ur. 3 października 1886 w La Chapelle-d’Angillon, zm. 22 września 1914 w okolicach Verdun) – francuski pisarz. Jean-Jacques Rousseau (ur. 28 czerwca 1712 w Genewie, zm. 2 lipca 1778 w Ermenonville) – genewski pisarz tworzący w języku francuskim, filozof i pedagog, autor koncepcji swobodnego wychowania.

    W poezji ważnymi autorami byli Clément Marot, Jean de Sponde, Agrippa d’Aubigné, oraz poeci Plejady, między innymi Pierre de Ronsard i Joachim du Bellay, którzy pragnęli ukazać wartość poetycką języka francuskiego.

    Autorami najważniejszych powieści tego okresu byli Rabelais i Małgorzaty z Nawarry.

    Próby Montaigne’a to jedna z pierwszych francuskojęzycznych autobiografii. Dzieło to jest przełomowe dla literatury. Montaigne jest, obok Francisa Bacona, uznawany za twórcę eseju. Próby łączą w sobie treści filozoficzne i biograficzne. Montaigne ukazuje nastroje, jakie panowały w epoce mu współczesnej – opisuje atmosferę wojen religijnych oraz tych, które toczyły się w związku z sukcesją dynastyczną.

    Wojna stuletnia – nazwa nadana przez XIX-wiecznych historyków serii konfliktów zbrojnych, które z przerwami toczyły się przez 116 lat w XIV i XV wieku pomiędzy Anglią i Francją.Małgorzata z Nawarry, zwana również jako Małgorzata z Angoulême (ur. 11 kwietnia 1492, zm. 21 grudnia 1549) – małżonka króla Henryka II z Nawarry i królowa tego państwa. Jako patronka humanistów i reformatorów oraz autorka literacka, była wybitną postacią francuskiego renesansu. Samuel Putnan nazwał ją pierwszą nowoczesną kobietą.

    Siedemnastowieczna literatura francuska[ | edytuj kod]

    Siedemnasty wiek to czas dwóch ważnych prądów literackich: klasycyzmu i baroku. Niektórzy autorzy, jak Pierre Corneille, tworzyli dzieła w ramach obu nurtów. Pod koniec wieku w literaturze zaznacza się prąd myślowy, który jest początkiem oświecenia (Siècle des Lumières). Członkowie tego ruchu nazywani są Lumières – należał do nich między innymi Jean de La Bruyère. Innymi wielkimi twórcami tej epoki są: wspomniany już Corneille, Jean Racine, Molière, Pascal, La Rochefoucauld, La Fontaine, Nicolas Boileau, Madame de La Fayette, Markiza de Sévigné czy kardynał Jean-François Paul de Gondi.

    François Villon (ur. 1431 lub 1432, zm. po 1463) – jeden z najwybitniejszych poetów francuskich epoki średniowiecza, autor Małego testamentu i Wielkiego testamentu (napisanego około 1461). Jego prawdziwe nazwisko brzmiało François de Montcorbier lub François des Loges.Plejada (fr. la Pléiade) – grupa poetów zebranych wokół Pierre’a de Ronsarda i Joachima du Bellaya, działająca we Francji w XVI wieku. Jej koncepcja poezji i roli poety poważnie przyczyniła się do dalszego rozwoju literatury francuskiej oraz upowszechniła stosowanie języka francuskiego w literaturze pięknej tego kraju.

    Osiemnastowieczna literatura francuska[ | edytuj kod]

     Zobacz więcej w artykule Filozofia francuska, w sekcji Oświecenie.

    Osiemnasty wiek nazywany jest siècle des Lumières – wiekiem oświecenia. Osiemnastowieczna literatura francuska to zwrot w kierunku rozumu i rozsądku. Oświecenie to prąd w literaturze i nauce, który rozwijał się w całej Europie. We Francji jego obecność była szczególnie widoczna. Przykładem francuskiego wkładu w rozwój oświecenia może być działalność encyklopedystów. Filozofami wieku oświecenia są: Voltaire, Jean-Jacques Rousseau, Denis Diderot i Montesquieu.

    Jean-François Paul de Gondi (ur. 20 września 1613 w Montmirail, zm. 24 sierpnia 1679 w Paryżu) – kardynał Retz, arcybiskup Paryża w latach 1654 – 1662.Farsa to odmiana komedii, w której łatwowierni, naiwni bohaterowie zostają wciągnięci w serię coraz bardziej nieprawdopodobnych wydarzeń. Dobra farsa to farsa precyzyjnie skonstruowana. W farsach niewiarygodne sytuacje, w które zostają wciągnięci bohaterowie, najczęściej są spowodowane ich wadami takimi jak np. próżność, sprzedajność lub chciwość. Wysiłki podejmowane przez bohaterów w celu wybrnięcia z niewygodnych lub kompromitujących sytuacji prowadzą jedynie do dalszego zapętlenia i jeszcze większej kompromitacji, aż do momentu, w którym w komicznych punktach kulminacyjnych wady zostają odpowiednio upokarzająco i przykładnie ukarane, po czym następuje względnie szczęśliwe zakończenie. Farsy prawie zawsze są poświęcone bezlitosnemu obnażaniu ludzkich słabości, a widzowie się śmieją, ponieważ łatwo mogą sobie wyobrazić siebie w sytuacji, w której to ich słabości zostają tak okrutnie obnażone. Akcja farsy musi od samego początku rozwijać się błyskawicznie i być budowana precyzyjnie. Konstrukcja farsy nie pozostawia miejsca na przypadek. Farsy nazywa się "komediami na haju".

    Dziewiętnastowieczna literatura francuska[ | edytuj kod]

    Wiek XIX to dla Francji okres rozwoju powieści. Równocześnie zaś jest to czas niezwykłego eklektyzmu na scenie literackiej. Najważniejsze prądy, jakie można zaobserwować to: romantyzm, realizm, naturalizm oraz symbolizm.

    Pejzaż artystyczny tego okresu jest bardzo bogaty. Rozwija się powieść realistyczna oraz naturalistyczna. Najważniejszym nazwiskiem drugiego prądu jest Emil Zola. Stworzył on monumentalne dzieło Les Rougon-Macquart – zbiór dwudziestu powieści opisujących dzieje jednego rodu. Ważnymi postaciami są również Balzac (powieść realistyczna), Flaubert, Dumas, Hugo, Verne, Maupassant czy Stendhal.

    Françoise Sagan (właściwie Françoise Quoirez; ur. 21 czerwca 1935, Cajarc, zm. 24 września 2004, Honfleur) - pisarka francuska, uznawana za jedną z największych postaci francuskiej literatury powojennej. Jej dorobek literacki liczy ponad 40 powieści i sztuk teatralnych. W swojej twórczości poruszała głównie tematykę konfliktów uczuciowych oraz współczesnej obyczajowości. Niektóre z jej utworów zostały sfilmowane. Wiele z jej książek ukazało się także w języku polskim.Georges Bernanos (wym. /ʒɔʀʒ bɛʀnanos/; ur. 20 lutego 1888 w Paryżu, zm. 5 lipca 1948 w Neuilly-sur-Seine koło Paryża) – francuski pisarz katolicki, prawnik, monarchista.

    Następuje również rozkwit poezji. Jest to szczególny czas dla twórczości tzw. poetów wyklętych (fr. poètes maudits). Do tego grona należą Verlaine, Rimbaud czy Baudelaire.

    Twórczość tego okresu jest w wielu aspektach przełomowa.

  • François-René de Chateaubriand (1768–1848)
  • Benjamin Constant (1767–1830)
  • Alphonse de Lamartine (1790–1869)
  • Alfred de Musset (1810–1857)
  • Victor Hugo (1802–1885)
  • Gérard de Nerval (1808–1855)
  • George Sand (1804–1876)
  • Stendhal (1783–1842)
  • Honoré de Balzac (1799–1850)
  • Gustave Flaubert (1821–1880)
  • Alexandre Dumas (ojciec) (1802–1870)
  • Alexandre Dumas (syn) (1824–1895)
  • Jules Verne (1828–1905)
  • Paul Verlaine (1844–1896)
  • Stéphane Mallarmé (1842–1898)
  • Arthur Rimbaud (1854–1891)
  • Jules Laforgue (1860–1887)
  • Comte de Lautréamont (1846–1870)
  • Charles Baudelaire (1821–1867)
  • Émile Zola (1840–1902)
  • Guy de Maupassant (1850–1893)
  • Eugène Sue (1804–1857)
  • Prosper Mérimée (1803–1870)
  • Charles-Augustin Sainte-Beuve (1804–1869)
  • Ernest Renan (1823–1892)
  • Théophile Gautier (1811–1872)
  • Sully Prudhomme (1839–1907)
  • Jules Amédée Barbey d’Aurevilly (1808–1889)
  • Dwudziestowieczna literatura francuska[ | edytuj kod]

    Wiek dwudziesty w literaturze francuskiej naznaczony jest bardzo mocno przez obie wojny światowe, doświadczenie faszyzmu, nazizmu oraz komunizmu, a także trudnej dekolonizacji. Dla rozwoju literatury istotne było również pojawienie się wydań kieszonkowych, a także rosnąca popularność kina i telewizji.

    Trubadurzy – poeci i zarazem muzycy francuscy działający w XII i XIII wieku. Przyjęło się uważać za trubadurów tych poetów, którzy działali na południu Francji, pisząc w języku oksytańskim, langue d’oc, natomiast za truwerów – poetów z północy Francji piszących po francusku, langue d’oïl. Terminem trobairitz określa się kobietę-trubadura. Marie-Madeleine Pioche de la Vergne, hrabina de La Fayette (Lafayette), lepiej znana jako Madame de La Fayette (Lafayette) (ur. 18 marca 1634 w Paryżu, zm. 26 maja 1693) – pisarka francuska okresu baroku, autorka Księżnej de Clèves (fr. La Princesse de Clèves), pierwszej francuskiej powieści psychologicznej.

    Na gruncie prądów artystycznych zaobserwować można poważną zmianę paradygmatu. Doświadczenie jednostkowe zaczęło wypierać tzw. wielkie tematy, np. politykę. Osłabło również znaczenie prądów i grup artystycznych. Kluczowym pojęciem dla tego okresu jest tzw. nowa powieść (fr. nouveau roman). Nazywana jest również literaturą potencjalną.

    Marcel Achard, fr: [marsɛl aʃaʀ] właśc. Marcel-Augustin Ferréol [marsɛl ogüstɛ̃ fɛʀeol] (ur. 5 lipca 1899 w Sainte-Foy-lès-Lyon, zm. 4 września 1974 w Paryżu), francuski dramatopisarz i scenarzysta.François de La Rochefoucauld, Franciszek VI książę de la Rochefoucauld (ur. 15 września 1613 w Paryżu, zm. 17 marca 1680 tamże) – francuski pisarz, pamiętnikarz i filozof.

    W poezji tego okresu kluczowe nurty to: symbolizm, dekadentyzm, surrealizm.

  • Marcel Achard (1899–1974)
  • Émile Chartier, pseud Alain (1868–1951)
  • Alain-Fournier (1886–1914)
  • Jean Anouilh (1910–1987)
  • Guillaume Apollinaire (1880–1918)
  • Louis Aragon (1897–1982)
  • Raymond Aron (1905–1983)
  • Fernando Arrabal (1932–)
  • Marcel Aymé (1902–1967)
  • Gaston Bachelard (1884–1962)
  • Henri Barbusse (1873–1935)
  • Georges Bataille (1897–1962)
  • René Barjavel (1911–1985)
  • Jean Baudrillard (1929–2007)
  • Jean Hervé-Bazin, ps. Hervé Bazin (1911–1996)
  • Simone de Beauvoir (1908–1986)
  • Samuel Beckett (1906–1989)
  • Henri Bergson (1859–1941)
  • Georges Bernanos (1888–1948)
  • Tristan Bernard (1866–1947)
  • Pierre Boileau (1906–1989) i Thomas Narcejac (1908–1998) ps. Boileau-Narcejac
  • Pierre Boulle (1912–1994)
  • Paul Bourget (1852–1935)
  • Georges Brassens (1921–1981)
  • André Breton (1896–1966)
  • Michel Butor (1926–)
  • Albert Camus (1913–1960)
  • François Cavanna (1923–)
  • René Char (1907–1988)
  • Paul Claudel (1868–1955)
  • Jean-Marie Gustave Le Clézio (1940–)
  • Jean Cocteau (1889–1963)
  • Sidonie-Gabrielle Colette, ps. Colette (1873–1954)
  • Robert Desnos (1900–1945)
  • Philippe Djian (1949–)
  • Maurice Druon (1918–2009)
  • Eugène Grindel, ps. Paul Eluard (1895–1952)
  • Louis-Ferdinand Céline (1894–1961)
  • Anatole France (1844–1924)
  • Romain Kacew, ps. Romain Gary lub Emile Ajar (1914–1980)
  • Jean Genet (1910–1986)
  • André Gide (1869–1951)
  • Jean Giraudoux (1882–1944)
  • René Goscinny (1926–1977)
  • Michel Houellebecq (1958–)
  • Eugène Ionesco (1912–1994)
  • André Malraux (1901–1976)
  • François Mauriac (1885–1970)
  • Frédéric Mistral (1830–1914)
  • Henry Millon de Montherlant (1896–1972)
  • Jean-Luc Nancy (1940–)
  • Amélie Nothomb (1967–)
  • Marcel Pagnol (1895–1974)
  • Georges Perec (1936–1982)
  • Jacques Prévert (1900–1977)
  • Marcel Proust (1871–1922)
  • Raymond Queneau (1903–1976)
  • Raymond Radiguet (1903–1923)
  • Alain Robbe-Grillet (1922–)
  • Romain Rolland (1866–1944)
  • Jules Romains (1885–1972)
  • Françoise Quoirez, ps. Françoise Sagan (1935–2004)
  • Antoine de Saint-Exupéry (1900–1944)
  • Jean-Paul Sartre (1905–1980)
  • Claude Simon (1913–2005)
  • Paul Valéry (1871–1945)
  • Boris Vian (1920–1959)
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Nagroda Goncourtów
  • Akademia Francuska
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Maria Cytowska, Hanna Szelest: Literatura rzymska okres cesarstwa autorzy chrześcijańscy. Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994. ISBN 83-01-11526-2.
    2. Literatura francuska, Literatura francuska [dostęp 2021-03-01].
    3. Antoine Adam, Georges Lerminier, Edourad Morot-Sir: Literatura francuska Tom I Od początków do końca XVIII wieku. Wydawnictwo Naukowe PWN, 1974.
    4. O trudach podróży od rozumu do serca, www.lozagaja.pl [dostęp 2021-03-01].
    5. G. Lanson, P. Tuffrau: Historia literatury francuskiej w zarysie. tłum. Wiera Bieńkowska. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1971.
    Romain Gary, właśc. Roman Kacew (ros. Роман Кацев), znany również pod pseudonimem Émile Ajar (ur. 8 maja 1914 w Moskwie lub Wilnie, zm. 2 grudnia 1980 w Paryżu) – francuski pisarz pochodzenia żydowskiego, scenarzysta i reżyser filmowy, dyplomata.Marie-Joseph Sue, pseudonim Eugène Sue (ur. 26 stycznia 1804 r. w Paryżu, zm. 3 sierpnia 1857 r. w Annecy-le-Vieux) – pisarz francuski, twórca powieści odcinkowej. Sławę przyniosły mu, publikowane początkowo w „Journal des Débats”, sensacyjne powieści z życia najuboższej ludności Paryża, zawierające krytykę istniejącego systemu społecznego. Wywarły one wpływ na nastroje polityczne w przededniu rewolucji 1848 roku (Wiosny Ludów). Pisał również powieści marynistyczne, historyczne i obyczajowe.




    Warto wiedzieć że... beta

    Isidore Lucien Ducasse (ur. 4 kwietnia 1846 w Montevideo, zm. 24 listopada 1870 w Paryżu) – tworzący pod pseudonimem Comte de Lautréamont francuski poeta, jeden z pierwszych symbolistów; przez wielu uważany za „jedynego romantyka francuskiego” oraz ostatniego romantyka w ogóle. Mistrz późniejszej szkoły nadrealistów.
    Arthur Rimbaud, właś. Jean Nicolas Arthur Rimbaud /[ʁɛ̃bo]/ (ur. 20 października 1854 w Charleville-Mézières, zm. 10 listopada 1891 w Marsylii) – francuski poeta, zaliczany do grona tzw. poètes maudits.
    Raymond Aron (ur. 14 marca 1905 r. w Paryżu, zm. 17 października 1983 r. tamże) – francuski filozof, socjolog, teoretyk polityki i publicysta polityczny.
    Georges Bataille fr: ʒɔʀʒ batɑ:j, pseud. Lord Auch, Pierre Angélique, Louis Trente (ur. 10 września 1897 w Billom, zm. 8 lipca 1962 w Paryżu) – pisarz (eseista, prozaik, poeta) i filozof francuski, autor koncepcji "literatury transgresji".
    Simone de Beauvoir (wym. simɔn: də bov’waʀ), właśc. Simone Lucie Ernestine Marie Bertrand de Beauvoir (ur. 9 stycznia 1908 w Paryżu, zm. 14 kwietnia 1986 tamże) – francuska pisarka, filozofka i feministka.
    Maria de Rabutin-Chantal, baronowa de Sévigné, zwana markizą de Sévigné (ur. 5 lutego 1626 w Paryżu, zm. 17 kwietnia 1696 w Grignon) – francuska arystokratka, znana w historii literatury francuskiej jako autorka kilkuset listów adresowanych do córki.
    Victor Marie Hugo fr: [viktɔʀ maʀi ygo], Wiktor Hugo (ur. 26 lutego 1802 w Besançon, zm. 22 maja 1885 w Paryżu) – francuski pisarz, poeta, dramaturg i polityk. Jeden z najważniejszych twórców literatury francuskiej i czołowy przedstawiciel romantyzmu francuskiego.

    Reklama