Lincoln Center

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lincoln Center for the Performing Arts – kompleks budynków o powierzchni 6,6 hektara (16,3 akra) znajdujący się w obrębie dzielnicy Lincoln Square, na Manhattanie, w Nowym Jorku.

New York City Ballet – zespół baletowy założony w roku 1948 przez George Balanchine’a oraz Lincolna Kirsteina. Zespół ma dwie stałe siedziby: w mieszczącym się w nowojorskim Lincoln Center New York State Theater oraz w znajdującym się w Saratoga Springs w stanie New York ośrodku Saratoga Performing Arts Center.Abraham Lincoln (ur. 12 lutego 1809 w hrabstwie Hardin, Kentucky, zm. 15 kwietnia 1865 w Waszyngtonie) – szesnasty prezydent Stanów Zjednoczonych.

Budowa[ | edytuj kod]

Konsorcjum m.in. społecznych liderów prowadzone w ramach inicjatywy Johna D. Rockefellera III zbudowało Lincoln Center jako część Lincoln Square Renewal Project w trakcie programu miejskiej rewitalizacji prowadzonego przez Roberta Mosesa, który miał miejsce w latach 1950. i 1960. Zatrudnieni zostali cenieni architekci, którzy mieli zaprojektować główne budynki, dzięki czemu przez ponad trzydzieści następnych lat, wcześniej zniszczony obszar okalający Lincoln Center, stał się nowym centrum kultury nowojorskiej.

Gordon Bunshaft (ur. 9 maja 1909, zm. 6 sierpnia 1990) – amerykański architekt modernistyczny, laureat Nagrody Pritzkera w 1988.Manhattan – najmniejsza, a zarazem najgęściej zaludniona dzielnica (ang. borough) Nowego Jorku, położona na wyspie o tej samej nazwie. Ponadto hrabstwo (ang. county) w stanie Nowy Jork, w którego skład poza samą wyspą Manhattan wchodzi kilka mniejszych wysepek: Roosevelt Island, Randall’s Island, Wards Island, Governors Island, Liberty Island, Ellis Island, Mill Rock oraz U Thant Island. Do hrabstwa należy również Marble Hill, jedyna część położona bezpośrednio na stałym lądzie.

Pierwszym prezesem Lincoln Center, od 1956 roku, był Rockefeller, który pozostawał przewodniczącym do 1961 roku. Przypisywane jest mu zebranie ponad połowy sumy 184,5 mln USD z prywatnych środków, potrzebnych na zbudowanie kompleksu, m.in. wykorzystując własne fundusze; fundusz Rockefeller Brothers Fund także brał udział w projekcie. Trzy budynki zlokalizowane w centrum, David Geffen Hall, David H. Koch Theater (wcześniej New York State Theater) i Metropolitan Opera House, otwarte zostały odpowiednio w 1962, 1964 i 1966 roku.

Skidmore, Owings and Merrill LLP (SOM) – amerykańskie biuro architektoniczne założone w Chicago w 1936 roku przez Louisa Skidmore’a i Nathaniela Owingsa, do których w 1939 dołączył John Merrill. W roku 1937 powstała filia w Nowym Jorku. SOM przyczyniło się do popularyzacji stylu międzynarodowego, początkowo silnie wzorując się na realizacjach Miesa van der Rohe, by później zwrócić się ku postmodernizmowi. Obecnie stanowi jedno z największych biur projektowych w Stanach Zjednoczonych i specjalizuje się w architekturze typowo komeryjnych biurowców wysokiej klasy, zwłaszcza drapaczy chmur. Najbardziej znani architekci działający w biurze to Gordon Bunshaft, Myron Goldsmith, Bruce Graham, Fazlur Khan i Walter Netsch. George Brinton McClellan (ur. 3 grudnia 1826, zm. 29 października 1885) – generał major podczas wojny secesyjnej. Na jej początku odegrał istotną rolę w mobilizacji dobrze wyszkolonej i zorganizowanej armii dla Unii. Sformował Armię Potomaku, a od listopada 1861 do marca 1862 był głównodowodzącym Armii Unii. Mimo umiejętności drobiazgowego planowania i prowadzenia przygotowań, na polu bitwy unikał otwartych konfrontacji z agresywnymi przeciwnikami. Notorycznie przeszacowywał siły jednostek wroga i niechętnie wykorzystywał własną przewagę liczebną, często w kluczowych momentach bitew pozostawiając znaczne części swoich wojsk w odwodzie.

Nazwa[ | edytuj kod]

Nazwa centrum może mieć związek z jej lokalizacją w Lincoln Square, ale nie jest jasne czy obszar nazwano jako hołd dla prezydenta USA Abrahama Lincolna. Nazwa została nadana temu obszarowi w 1906 roku przez New York City Board of Aldermen, jednak materiały archiwalne nie przedstawiają powodu wybrania tej nazwy. Długo istniały przypuszczenia, że nazwa Lincoln Square była związana z nazwiskiem lokalnego właściciela ziemskiego. Archiwa miejskie z tamtych czasów potwierdzają jedynie nazwiska kilku właścicieli gruntów – Johannes van Bruch, Thomas Hall, Stephan de Lancey, James de Lancey, James de Lancey Jr. oraz John Somerindyck. Inna spekulacja mówiła, że powiązania z prezydentem Lincolnem zostały pominięte w archiwach, ponieważ burmistrzem w 1906 roku był George B. McClellan Jr., syn generała George’a B. McClellana, który był général en chef Armii Unii na początku wojny secesyjnej i zażartym wrogiem Lincolna.

Robert Moses (ur. 18 grudnia 1888 w New Haven, zm. 29 lipca 1981 w Nowym Jorku) – amerykański urbanista, pracujący głównie na obszarze nowojorskiej metropolii. Realizowane przez niego projekty, ze względu na ich skalę oraz rozmach, porównywane są do dziewiętnastowiecznej przebudowy Paryża, samego Mosesa zaś do ich twórcy, barona Georgesa Haussmanna. Robert Moses to jeden z najbardziej kontrowersyjnych urbanistów w historii Stanów Zjednoczonych.Metropolitan Opera – teatr operowy w Nowym Jorku, pierwotnie (od powstania do 1966 roku) znajdujący się w gmachu przy Broadwayu, pomiędzy 39. a 40. ulicą.

Architekci[ | edytuj kod]

David Geffen Hall, siedziba Filharmonii Nowojorskiej w Lincoln Center.
Lista architektów, którzy zaprojektowali budynki w centrum
  • Max Abramovitz: David Geffen Hall
  • Pietro Belluschi: The Juilliard School (włącznie z: Alice Tully Hall); zmodyfikowane przez: Diller Scofidio + Renfro wspólnie z FX Fowle
  • Gordon Bunshaft: The New York Public Library for the Performing Arts
  • Wallace Harrison: plan generalny centrum, Metropolitan Opera House
  • Lee Jablin: 3 Lincoln Center
  • Philip Johnson: New York State Theater (David H. Koch Theater)
  • Eero Saarinen: Vivian Beaumont Theater
  • Davis, Brody and Associates (Davis Brody Bond): The Samuel B. and David Rose Building
  • Billie Tsien, Tod Williams: David Rubenstein Atrium
  • Hugh Hardy: Claire Tow Theater
  • Philip Cortelyou Johnson (ur. 8 lipca 1906 w Cleveland, Ohio, zm. 25 stycznia 2005 w New Canaan, Connecticut) – amerykański architekt i historyk sztuki, długoletni nestor amerykańskiej architektury, w 1979 jako pierwszy architekt uhonorowany Nagrodą Pritzkera, nazywaną architektonicznym Noblem.Upper West Side – jedna z dzielnic (neighborhood) nowojorskiego okręgu Manhattan, zlokalizowana pomiędzy Central Park i Hudson River. Według niektórych handlowców nieruchomości obejmująca również Morningside Heights


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Pietro Belluschi (ur. 18 sierpnia 1899 w Ankonie, zm. 14 lutego 1994 w Portland) – amerykański architekt pochodzenia włoskiego.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Time Warner Center – dwie bliźniacze wieże zlokalizowane w Nowym Jorku, w Stanach Zjednoczonych. Wysokość budynków wynosi 229 metrów i ma 55 kondygnacji. Centrum zostało zaprojektowane przez firmę Skidmore, Owings & Merrill.
    Eero Saarinen (ur. 20 sierpnia 1910 w Kirkkonummi, zm. 1 września 1961 w Ann Arbor) - amerykański architekt i projektant wnętrz fińskiego pochodzenia, jedna z najważniejszych postaci amerykańskiej architektury lat 50. XX wieku.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Reklama