• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Leonardo Vinci



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Jean-Baptiste Racine (22 grudnia 1639 w La Ferté-Milon – 21 kwietnia 1699 w Paryżu) – francuski dramaturg, główny przedstawiciel późnobarokowego klasycyzmu. Autor przesiąkniętych pesymizmem sztuk, uważanych za mistrzowskie w przedstawianiu kobiecej psychiki.Kantata – niesceniczna forma muzyki wokalno-instrumentalnej; najczęściej rozbudowana, wieloodcinkowa; wykorzystująca różne gatunki tekstów literackich, mające różne funkcje. Ukształtowała się, podobnie jak oratorium i opera, na początku epoki baroku. Była szczególnie popularna w XVII i XVIII wieku (A. Scarlatti, G. P. Telemann, J.S. Bach).

    Leonardo Vinci (ur. 1690 lub 1696 w Strongoli, zm. 27 maja 1730 w Neapolu) – włoski kompozytor operowy epoki późnego baroku, jeden z mistrzów szkoły neapolitańskiej.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Data urodzenia, 1690, jest niepewna, opiera się na zapisach w kościele Santa Maria della Neve w Neapolu, według których w 1730 Vinci miał 40 lat. Według rejestru zgonów w kościele San Giovanni Maggiore miał jednak w roku śmierci "około 34 lat", co znaczyłoby, że urodził się ok. 1696; drugą datę wspierają przypuszczenia badaczy i korelacje z faktami z życia kompozytora. Od 14 listopada 1708 Vinci pobierał nauki u Gaetano Greco w Conservatorio dei poveri di Gesù Cristo w Neapolu (początkowo jako convittore, płacąc za naukę 36 dukatów rocznie, po trzech latach już bez opłaty, co oznacza, że pracował prawdopodobnie jako mastricello, student-nauczyciel).

    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Biblioteka Narodowa Korei – biblioteka narodowa Korei Południowej znajdująca się w Seulu. Powstała w 1945 roku. Jej zbiory liczą ponad 11 milionów woluminów (2018), w tym ponad milion zagranicznych książek.

    Po dziesięciu latach nauki pracował krótko jako kapelmistrz księcia Sansevero Raimondo di Sangro. Pierwsze opery buffa w dialekcie neapolitańskim napisał w roku 1719. 19 kwietnia 1719 debiutował w Teatro dei Fiorentini komedią Lo cecato fauzo (z entuzjastyczną recenzją w "Avvisi di Napoli"). Już w czerwcu tegoż roku ten sam teatr (z którym związał się na trzy kolejne lata), wystawił jego drugą operę, Le ddoie lettere. Choć krótka, kariera Vinciego jako twórcy oper komicznych nie miała sobie równych aż do czasów Niccolò Piccinniego.

    Neapol (wł. Napoli, j. neapolitański Nàpule, łac. Neapolis z gr. he nea polis, dosł. nowe miasto) – miasto w południowych Włoszech w rejonie Kampania, którego jest stolicą, a także ośrodkiem administracyjnym prowincji Neapol. Założony przez Greków jako Partenope.Recytatyw (recitativo) – pośredni rodzaj pomiędzy deklamacją a śpiewem, zwykle oparty na akompaniamencie akordowym. Recytatywy występują jako elementy większej formy muzycznej takiej jak oratorium, opera, kantata lub pasja. Poprzedza często arię podkreślając jej śpiewność swym kontrastowym charakterem.

    Od 1722 komponował niemal wyłącznie opery seria w języku literackim, pierwszą z nich była Publio Cornelio Scipione (do wyjątków należą tylko La mogliere fedele z 1724 oraz intermezza komiczne). Dwa lata później Vinci zadebiutował poza Neapolem, w rzymskim Teatro delle Dame, operą Farnace, dedykowaną Jakubowi III. Jako kompozytor oper seria odnosił równie duże sukcesy, odtąd każdego roku wystawiano przynajmniej jedno jego nowe dzieło. Dla tego samego władcy skomponował jeszcze inne opery: Didone abbandonata (1726) i Alessandro nell’Indie (1730), obie z librettem Metastasia, oraz Gismondo Re di Polonia (1727) do tekstu nieznanego poety. Dla Marii Klementyny Sobieskiej skomponował operę Artaserse (1730), ponownie do libretta Metastasia, wówczas już poety cesarskiego w Wiedniu.

    Maria Klementyna Sobieska herbu Janina (ur. 17 lipca 1701 w Macerata we Włoszech, zm. 17 stycznia 1735 w Rzymie) – córka Jakuba Sobieskiego i Jadwigi Elżbiety Neuburskiej, wnuczka Jana III Sobieskiego.Litewska Biblioteka Narodowa im. Martynasa Mažvydasa (lit. Lietuvos nacionalinė Martyno Mažvydo biblioteka) – litewska biblioteka narodowa założona w 1919 roku w Kownie, przeniesiona w 1963 roku i działająca do dziś w Wilnie.

    Jego opery zaczęto wystawiać także poza Neapolem i Rzymem, głównymi ośrodkami jego działalności, dwie w weneckim Teatro San Giovanni Grisostomo (1725, z powodu zamknięcie teatrów rzymskich w czasie roku świętego), po ich sukcesie wiosną tego samego roku w Parmie. Lata 1725-1726 to szczyt aktywności twórczej kompozytora, powstały wtedy Astianatte, Didone abbandonata i Siroe re di Persia - dwie ostatnie rozpoczęły udaną współpracę z Metastasiem, którą Francesco Algarotti uznawał za przykład doskonałej współpracy kompozytora i pisarza. Vinci skomponował opery do prawie wszystkich wczesnych librett Metastasia, niemal zawsze (z wyjątkiem Didone abbandonata) po raz pierwszy. Wywiązała się przy tym długotrwała rywalizacja między Vincim a innym kompozytorem neapolitańskim, Porporą.

    Fagot (z wł. "fagotto" – co oznacza wiązka drewna) – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych z podwójnym stroikiem. Do tej samej rodziny należą także obój, rożek angielski i kontrafagot, który transponuje oktawę niżej od fagotu. Istnieją dwie odmiany fagotu: niemiecka (hecklowska) i francuska. Różnią się one brzmieniem i mechanizmem, a także wysokością (niemiecki ma 130 cm, zaś francuski 150 cm). Skala (zakres dźwięków muzycznych) instrumentu wynosi od B1 do f² (jednak górny dźwięk zależy głównie od umiejętności grającego i można uzyskać wyższe). Instrument składa się z sześciu części: stroika, esu, skrzydła, stopy, rury basowej oraz czary głosowej. Tworzą one kanał o długości ponad 2,4 m. Otwory nawiercone na długości instrumentu w większości otwierane i zamykane są klapami (tylko 5 – e, d, c, h, a – bezpośrednio palcami). Stroik umieszczony u wylotu rurki składa się z dwóch płytek wykonanych z trawy o nazwie arundo trzcinowate (łac. Arundo donax) złożonych ze sobą. Uderzając w nie językiem i jednocześnie dmuchając grający wydobywa dźwięk. Przy takim samym układzie klap, a różnej sile nacisku na stroik można przez przedęcie wydobyć różne dźwięki. Korpus instrumentu tradycyjnie wykonywany jest z drewna, najczęściej z jaworu. Drewno na fagot musi "leżakować" od dziesięciu do nawet stu pięćdziesięciu lat. Instrument charakteryzuje się głębokim, melancholijnym i bardzo naturalnym brzmieniem. Nie jest instrumentem transponującym. Wykorzystywany jest w orkiestrze kameralnej, symfonicznej, jako instrument solowy, w jazzie oraz w różnego typu zespołach instrumentalnych.Giovanni Battista Pergolesi (ur. 4 stycznia 1710 r. w Jesi koło Ankony, zm. 16 marca 1736 w Pozzuoli koło Neapolu) – włoski kompozytor, skrzypek i organista epoki baroku.

    Po śmierci Alessandra Scarlattiego w październiku 1725 zatrudniony był w kapeli królewskiej w Neapolu. Odtąd jego działalność ograniczyła się do Neapolu i Rzymu, choć jeszcze w 1728 napisał na wesele księcia Parmy napisał operę Medo oraz muzykę do baletu konnego Le nozze di Nettuno. Wykładał też w tym samym konserwatorium, które ukończył, do jego uczniów należał Giovanni Battista Pergolesi. Został też członkiem bractwa różańcowego przy kościele Santa Caterina a Formiello, gdzie także pełnił funkcję kapelmistrza. Stamtąd pochodzi większość jego muzyki kościelnej, stanowiącej zresztą niewielką część jego dorobku. W latach 1729 związany był głównie z Teatro delle Dame, jako impresario i główny kompozytor (Alessandro nell’Indie, Artaserse z librettami Metastasia). Z okazji narodzin delfina skomponował wykonaną 26 listopada w ambasadzie francuskiej serenadę La contesa de’ numi. W ostatnich latach życia, choć trwała jego rywalizacja z Porporą, należał wciąż do najbardziej popularnych kompozytorów włoskich. Umarł młodo, według pogłosek otruty przez męża kobiety, z którą nawiązał romans.

    Włosi – naród zamieszkujący Włochy. We Włoszech jest ich około 56 mln, z czego prawie połowa wszystkich osób pochodzenia włoskiego mieszka poza Włochami, a najwięcej w Brazylii, Argentynie i w USA. Mówią językiem włoskim. Religią większości Włochów jest katolicyzm.Libretto (wł. książeczka) – tekst stanowiący podstawę dzieł sceniczno-muzycznych, takich jak opera, operetka, kantata, musical czy balet.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Sonata – instrumentalna forma muzyczna. Pierwotnie każdy utwór instrumentalny, w przeciwieństwie do wokalnego – kantaty. Z czasem wykształciła się w specyficzną formę.
    Koloratura – w analizie dzieła muzycznego, określenie fragmentu kompozycji wokalnej (np. arii lub pieśni), złożonego z przebiegów gamowych, pasaży i innych ozdobników, wymagających od wykonawcy biegłości i sprawnego dysponowania skalą głosu.
    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Alessandro Pietro Gaspare Scarlatti (ur. 2 maja 1660 w Palermo, zm. 24 października 1725 w Neapolu) – włoski kompozytor okresu baroku.
    Niccolò Piccinni lub Piccini (ur. 16 stycznia 1728 w Bari, zm. 7 maja 1800 w Passy k. Paryża) – włoski kompozytor operowy.
    Unia lubelska – umowa międzynarodowa Królestwa Polskiego z Wielkim Księstwem Litewskim zawarta 1 lipca 1569 na Sejmie w Lublinie. Określana jako unia realna, w odróżnieniu od poprzednich, wiążących oba państwa tylko osobą władcy (unia personalna). Została przyjęta 28 czerwca, a podpisana 1 lipca 1569, ostatecznie ratyfikowana przez króla 4 lipca 1569. W jej wyniku powstało państwo znane w historiografii jako Rzeczpospolita Obojga Narodów – ze wspólnym monarchą, herbem, sejmem, walutą, polityką zagraniczną i obronną – zachowano odrębny skarb, urzędy, wojsko i sądownictwo.
    Opera buffa, lub inaczej opera komiczna, farsa muzyczna – jeden z dwóch podstawowych gatunków opery (drugi to opera seria).

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.053 sek.