Lanxi Daolong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lanxi Daolong (ur. 1213, zm. 24 lipca 1278; chiń. 蘭溪道隆, pinyin Lánxī/qī Dàolóng także jako Lanqi Daolong; kor. 란계도륭 Langye Toryung; jap. Rankei Dōryu, także Dōryu Daikaku; wiet. Lan Khê Ðạo Long) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, propagator zenu w Kamakurze.

Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Songyuan Chongyue (松源崇岳, 1139-1209; kor.; jap. Shōgen Sūgaku; wiet. Tùng Nguyên Sùng Nhạc) – mistrz chan z okresu południowej Dynastii Song.

Życiorys[ | edytuj kod]

Urodził się w Lanxi, Fujian (obecny Mianyang) w prowincji Syczuan. W 1226 r. wieku 13 lat został nowicjuszem w klasztorze Daci (chiń. 大慈寺) w Chengdu. Później rozpoczął wędrówkę po klasztorach chan, odwiedzając różnych mistrzów chan (m.in. Wuzhuna Shifana) w klasztorze Wanshou (chiń. 万寿寺) w prowincji Zhejiang oraz m.in. Chijue Daochonga i Beijiana Jujiana. Nie został jednak stałym uczniem żadnego z nich.

Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.Hakata — potoczna nazwa niemieckiej organizacji nacjonalistycznej Deutscher Ostmarkenverein (Niemiecki Związek Marchii Wschodniej), założonej w Poznaniu, 3 listopada 1894. Nazwa wzięła się od pierwszych liter nazwisk założycieli: Ferdynanda von Hansemanna (1861-1900), Hermanna Kennemanna (1815-1910), Henryka von Tiedemanna (1840-1922), często w polskiej literaturze pisana jako H-K-T, H.K.T. lub po prostu Hakata. W 1896 Hakata przeniosła swą siedzibę do Berlina.

Udał się podróż przez takie prowincje jak Hunan, Hubei i Jiangxi. W końcu w Yangshan (w Wuxi w Jiangsu natrafił na odpowiedniego nauczyciela i został uczniem mistrza Wuminga Huixina w klasztorze Cuiwei. Praktykował u niego gong’any.

Około 34 roku życia osiągnął oświecenie i zaproszony przez japońskich mnichów popłynął w 1246 r. do Japonii. Najpierw udał się do Hakaty na wyspie Kiusiu, a po roku – do Kioto. Jednak jeszcze w 1247 r. został zaproszony do Kamakury przez regenta, którym był siogun Hōjō Tokiyori, ówczesny wojskowy (zobacz: bakufu) władca Japonii i gorący zwolennik zen.

Linia przekazu Dharmy – ograniczona tylko do szkoły zen metoda promowania następcy lub następców z grona uczniów danego mistrza zen. Ta metoda bezsłownego przekazu istoty nauk Buddy stała się jedną z wyróżniających cech szkoły. Jednym z jej skutków było rozbicie jedności szkoły na kilka różnych frakcji. Synonimicznym określeniem jest "linia przekazu chan".Siogunat, szogunat (jap. 幕府, bakufu, dosł.: „rządy spod namiotu”) – nazwa okresu historycznego oraz systemu zarządzania krajem przez dziedzicznych dowódców wojskowych (siogunów) w dawnej Japonii.

Tokiyori najpierw wybudował mistrzowi Jōraku-ji, a później Kenchō-ji (1253 r.) – wielki klasztor, którego został pierwszym opatem. Był także aktywnym nauczycielem w Kennin-ji w Kioto, gdzie nauczał cesarza Go-Saga (po abdykacji).

Lanxi był niezwykle poważany przez Japończyków i nawet taki fanatyczny wróg innych buddyjskich tradycji jak Nichiren mówił W Kamakurze ludzie wszelkiego autoramentu czczą go jak prawdziwego Buddę.

Nigdy nie nauczył się dobrze mówić po japońsku, ale to nie przeszkadzało mu w nauczaniu.

Kiusiu (jap. 九州, Kyūshū) – trzecia pod względem powierzchni wyspa Japonii, położona na południowy zachód od największej wyspy Honsiu.Mianyang (chin. upr. 绵阳, chin. trad. 綿陽, pinyin Miányáng) – miasto o statusie prefektury miejskiej w Chinach, w prowincji Syczuan, nad rzeką Fu Jiang. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 271 695. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 5 255 112 mieszkańców.

Jego najbardziej znanymi uczniami zostali Gio i Chōkei. Chokei został później czwartym z kolei nauczycielem w Engaku-ji.

Lanxi zmarł 24 lipca 1278 r. w klasztorze Kenchō i otrzymał pośmiertnie honorowy tytuł Daikaku Zenji.

Jego dziełem jest krótka praca o zen zwana Zuochanlun (坐禅論; chin. [Traktat] O medytacji), która natychmiast została przetłumaczona na język japoński jako Zazenron, oraz Daikaku Zenji goroku (大覺禅師語録).

| edytuj kod]

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

  • 48/21. Yuanwu Keqin (10631135)
  • 49/22. Dahui Zonggao (10801163)
  • 50/23. Zhuo’an Deguang (także Fozhao) (11211203)
  • 51/24. Wuji Liaopai (1149-1224)
  • 51/24. Mi’an Xianjie (Xijie) (11181186)
  • 52/25. Songyuan Chongyue (11391209)
  • 53/26. Wuming Huixing (11601237)
  • 54/27/1. Lanxi Daolong (12131278) Japonia. Szkoła rinzai. Opat Kenchō-ji
  • 55/28/2. Yakuō Tokken (12441320)
  • 56/29.3. Jakushitsu Genkō (1290-1367)
  • 57/30/4, Miten Eishaku
  • 55/28/2. Gio (bd)
  • 55/28/2. Chokei (bd)
  • 55/28/2. Muin Emban (12301307)
  • 55/28/2. Mukyū Tokusen (bd)
  • 55/28/2. Chidon Kūshō (bd)
  • 55/28/2. Tōkei Tokugo (bd)
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ​ISBN 0-87773-433-X
  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990. ​ISBN 0-02-908250-1
  • Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.




    Warto wiedzieć że... beta

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    Kennin-ji (jap. 建仁寺, Kennin-ji) – pierwsza świątynia (czyt. jap.: tera; czyt. sinojap.: ji) zen w Japonii, zbudowana w Kioto. Główny obiekt sakralny szkoły rinzai.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Gong’an ( 公案); (kor. kongan (공안); jap. kōan ( ); wiet. công án) – dosłownie publiczny przypadek. Jedna z metod praktyki chan.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Regent – uprawniona osoba, sprawująca władzę w imieniu monarchy, gdy ten nie może wykonywać swoich obowiązków, np. z powodu małoletności, nieobecności w kraju lub poważnej choroby.

    Reklama