• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Lankavatara



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Therawada (pāli: थेरवाद theravāda; sanskr. स्थविरवाद sthaviravāda; dosł. "nauka starszych") – jest najdłużej istniejącą szkołą buddyjską spośród wczesnych szkół buddyjskich. Jej zwolenników zwiemy theravādinami, dosł. "głoszącymi (-vādin) [to, co nauczają] starsi" (thera), czyli mistrzowie, nauczyciele wywodzący swą naukę bezpośrednio od Buddy.DEMA jest wskaźnikiem, który został zaprezentowany przez Patricka Mulloya w grudniu 1994 r. w czasopiśmie Technical Analisys of Stocks & Commodities.
    Zobacz też[ | edytuj kod]
  • Sutra

  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Suzuki 1932 ↓, s. 34–37.
    2. Kalupahana 1992 ↓, s. 177.
    3. K – The Korean Buddhist Canon: a Descriptive Catalogue. Lewis R. Lancaster. T – Taishō shinshū daizōkyō. Kanon buddyjski wyd. w latach 1924–1934 w Tokio
    4. Suzuki 1968 ↓, s. 243–245.
    5. Sangharakshita 1987 ↓, s. 289, 290.
    6. Suzuki 1968 ↓, s. 67, 68.
    7. Suzuki 1932 ↓, s. 46.
    8. Suzuki 1932 ↓, s. 74.
    9. Suzuki 1932 ↓, s. 77.
    10. Suzuki 1932 ↓, s. 78.
    11. David Snellgrove. Into-Tibetan Buddhism. s. 110, 111
    12. McRae 1986 ↓, s. 27, 28.
    13. McRae 1986 ↓, s. 28, 29.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner (red.). Boston: Shambala, 1989. ISBN 0-87773-433-X.
  • Paul Williams: Mahayana Buddhism. The Doctrinal Foundations. Londyn i Nowy Jork: Routledge, 1989. ISBN 0-415-02537-0.
  • Sangharakshita: A Survey of Buddhism. Londyn: Tharpa Publications, 1987. ISBN 0-948006-01-3.Sprawdź autora:1.
  • David Snellgrove: Indo-Tibetan Buddhism. T. 1. Boston: Shambala, 1987. ISBN 0-87773-311-2.
  • David Snellgrove: Indo-Tibetan Buddhism. T. 2. Boston: Shambala, 1987. ISBN 0-87773-379-1.
  • David J. Kalupahana: A History of Buddhist Philosophy. Honolulu: University of Hawaii, 1992. ISBN 0-8248-1402-9.
  • John R. McRae: The Northern School and the Formation of Early Ch'an Buddhism. Honolulu: University of Hawaii Press, 1986. ISBN 0-8248-1056-2.
  • The Lankāvatara sūtra. D.T. Suzuki (tłum.). 1932. [dostęp 2016-02-22]. (ang.)
  • D.T. Suzuki: Studies in the Lankavatara Sutra. Londyn: Routledge and Kegan Paul, 1968.
  • Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Bodhiruci (skt बॊधिरुचि ur. ?, zm. ok. 535) (chiń. Putiliuzhi 菩提流支; kor. Poriryuji ( ), Pojeryuji (보제류지); jap. Bodairushi (ぼだいるし); wiet. Bồ-đề-lưu-chi) – indyjski mnich buddyjski i tłumacz tekstów buddyjskich na język chiński.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Nirwana (dosłownie zgaśnięcie) – wygaśnięcie cierpienia, termin używany w religiach dharmicznych na określenie bardzo zaawansowanego poziomu urzeczywistnienia. Zdarzało się, że niektórzy widzieli w tym stanie całkowitą anihilację świadomości, jest to jednak pogląd z gruntu błędny.
    Budda; skr. बुद्ध buddha – przebudzony, oświecony; chiń. fo (佛), fotuo (佛陀); kor. bul, pult’a; jap. butsu (仏), hotoke (仏), budda (仏陀); wiet. phật, phật-đà, Bột đà; tyb. sangdzie (སངས་རྒྱས།, Wylie: sangs.rgyas).
    Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.
    Saṅsāra lub saṃsāra (pali, sans.: संसार, tel.: సంసారం; chiń.: trad. 輪迴, upr. 轮回, pinyin lún huí, jap.: 輪廻 rinne) – w hinduizmie, dźinizmie i buddyzmie termin dosłownie oznacza nieustanne wędrowanie, czyli kołowrót narodzin i śmierci, cykl reinkarnacji, któremu od niezmierzonego okresu podlegają wszystkie żywe istoty włącznie z istotami boskimi (dewy). Po każdym kolejnym wcieleniu następne jest wybierane w zależności od nagromadzonej karmy. W buddyzmie wyzwolenie z sansary następuje dzięki kroczeniu szlachetną ośmioraką ścieżką, która prowadzi do nirwany.
    Wisznu (hindi: विष्णु) – jeden z najpopularniejszych dewów w hinduizmie, Bóg jedyny w wisznuizmie (największym wyznaniu hinduistycznym). Jeden z Trimurti (trójcy hinduistycznej) tworzonej wraz z Brahmą i Śiwą. Symbolizuje utrzymujący aspekt Boga, najczęściej identyfikowany z dwoma swoimi Awatarami: Kryszną i Ramą.
    Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.
    Natura Buddy (także Tathagatagarbha, Sugatagarbha; sans. Buddhata, chin. 佛性 fóxìng, kor. pulsǒng, jap. 仏性 bussho, wiet. phật tính, wylie: de bzhin gshegs pa’i snying po) – esencja umysłu, najwyższa mądrość, absolutna natura wszystkiego, co istnieje, umożliwiająca osiągnięcie Oświecenia według buddyzmu. Nauki o naturze buddy według nauk mahajany, obok nauk o siunjacie, są najbardziej istotnymi naukami Buddy Siakjamuniego i związane są szczególnie z tzw. Trzecim Obrotem Kołem Dharmy Buddy oraz doktrynami czittamatra i madhjamaka.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.793 sek.