Kwakwala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kwakiutl)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wesele Kwakiutlów (1914). Orszak weselny na dwóch kanu przybija do brzegu. Para młoda stoi na ławce na rufie, a krewny panny młodej tańczy na ławce z przodu.

Kwakwala, Kwakiutlowie (ang. Kwakiutl people, Kwakwaka’wakw) – grupa plemion Indian północnoamerykańskich zamieszkujących północną część wyspy Vancouver i sąsiadującego z nią przez cieśninę Królowej Charlotty lądu stałego w kanadyjskiej prowincji Kolumbia Brytyjska. W przeszłości posługiwali się językiem kwakiutl, który wraz z językiem spokrewnionych sąsiadów z południa, Indian Nuu-chah-nulth (Nootka), należał do wakaskiej (ang. wakashan) rodziny językowej. Współcześnie używają języka angielskiego i w znacznym stopniu zintegrowali się z otoczeniem.

Języki wakaskie - rodzina języków używanych przez rdzennych mieszkańców Kanady na zachodnim wybrzeżu w prowincji Kolumbia Brytyjska w rejonie wyspy Vancouver. Języki wakaskie charakteryzują się typowym wśród języków Wybrzeża Północno-Zachodniego występowaniem złożonych zbitek spółgłoskowych.Potlacz (w języku czinuk znaczy "karmić", "spożywać"; ang. potlatch) – ceremonia plemion Indian Ameryki Północnej żyjących na północno-zachodnim wybrzeżu kontynentu, nad Pacyfikiem. Uczestniczący w tym obrzędzie oddawali innym lub niszczyli należące do siebie dobra materialne, aby zachować lub podnieść swój status społeczny.

Charakterystyka[ | edytuj kod]

Maska

Ich tradycyjna kultura, badana m.in. przez Franza Boasa, który opublikował ponad 5 tysięcy stron odnośnie do tych plemion, była typowa dla tubylczych ludów Północno-Zachodniego Wybrzeża (totemy, potlacz, długie domy, gospodarka morska). Dużą rolę w kulturze ludzi Kwakwala odgrywała obróbka drewna. Społeczeństwo było bardzo zhierarchizowane, co miało spore odzwierciedlenie w śpiewanych pieśniach, strojach i maskach. Ludzie Kwakwala żyli głównie z rybołówstwa.

Franz Boas (ur. 9 lipca 1858 w Minden, zm. 21 grudnia 1942 w Nowym Jorku, Stany Zjednoczone) - amerykański antropolog i językoznawca niemieckiego pochodzenia, twórca historyzmu Boasowskiego.Kanadyjka, nazywana także canoe lub kanu – niewielka łódź turystyczna lub sportowa napędzana wiosłem o jednym piórze (pagajem). Załoga klęczy lub siedzi twarzą do kierunku płynięcia.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Wyspa Vancouver (czytaj wankuwer; ang. Vancouver Island, fr. Île de Vancouver) – wyspa w Kanadzie, w prowincji Kolumbia Brytyjska, na Oceanie Spokojnym. Jest oddzielona od stałego lądu Ameryki Północnej cieśninami Georgia, Queen Charlotte, Johnstone i Juan de Fuca. Powierzchnia 31 284 km², długość 460 km, szerokość 50-80 km. Najwyższy jej szczyt to Golden Hinde (2200 n.p.m.).
Nuu-chah-nulth (ang. Nuu-chah-nulth Nation, dawniej Nootka lub Nutka) – grupa ok. 15 spokrewnionych plemion północnoamerykańskich Indian, zamieszkujących zachodnią część wyspy Vancouver w kanadyjskiej prowincji Kolumbia Brytyjska. Kulturowo najbliżsi plemionom Chinook i Kwakwala. W 1995 r. grupa liczyła ok. 6 tys. osób (w 1770 było ich ok. 29 tys.).
Długi dom − rodzaj całorocznego budownictwa mieszkalnego, występującego w wielu kulturach. Domy te były zamieszkiwane przez jedną lub więcej rodzin.
Totem – termin określający zjawiska związane z relacjami człowieka ze zwierzęcym (lub roślinnym, czasem zjawiskiem przyrodniczym) przodkiem. Każdy klan posiada własny totem, nazwę, a jego członkowie połączeni są więzami pokrewieństwa. Totemy oznaczają mistyczne więzi między ludźmi, a jedynie wtórnie odzwierciedlają stosunki społeczne. Totem to również - w bardziej popularnym znaczeniu - godło rodziny lub klanu rodzinnego u wielu ludów pierwotnych. Totemem mogło być zwierzę, roślina lub jakiś martwy przedmiot, które uznawane było za protoplastę i opiekuna tej rodziny.
Współczesna Kolumbia Brytyjska powstała przez połączenie dwóch brytyjskich kolonii – wyspy Vancouver i Kolumbii Brytyjskiej. Początkowo obie miały charakter handlowy i zarządzane były przez Kompanię Zatoki Hudsona. Gorączka złota nad rzeką Fraser w 1858 r. i Peace River w 1861 r. spowodowały gwałtowny wzrost liczby ludności kolonii i konieczność rozbudowy administracji kolonialnej. Unia obu kolonii nastąpiła w 1866 r., stanowiąc namiastkę obieralnego rządu. Wkrótce potem rozpoczęto dyskusję nad dołączeniem do Konfederacji Kanady, co nastąpiło w lipcu 1871 r.
Indianie Ameryki Północnej – Indianami nazywa się niemal całą (z wyłączeniem Aleutów i Inuitów) autochtoniczną (tubylczą, rdzenną) ludność obu Ameryk o złożonej etnogenezie. Znaleziska archeologiczne i antropologiczne sugerują, że Ameryka Północna została zaludniona przez przybyszy z Azji co najmniej 12 tysięcy lat temu. Podczas ostatniej epoki lodowcowej ludzie przedostali się do niej przez Cieśninę Beringa. Późniejsze zróżnicowanie antropologiczne Indian jest wynikiem działania takich czynników jak dryf genetyczny i dobór naturalny, a także możliwego asymilowania jednostek czy małych grup z Oceanii i Australii (być może nawet z Europy).

Reklama