Kurier Warszawski (dziennik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siedziba redakcji gazety przy Krakowskim Przedmieściu 40

Kurier Warszawskigazeta codzienna wydawana w Warszawie od roku 1821 do 1939, związana ze Stronnictwem Chrześcijańsko-Narodowym. Była popularna wśród urzędników państwowych i warstwy inteligenckiej stolicy w okresie dwudziestolecia międzywojennego.

Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.TVP Warszawa (Warszawski Ośrodek Telewizyjny, WOT) – ośrodek regionalny TVP z siedzibą główną w Warszawie przy ulicy Jasnej 14/16 oraz redakcjami terenowymi w Płocku, Radomiu i Siedlcach. Ośrodek zastąpił wcześniej działający Warszawski Ośrodek Telewizyjny (mający swój odrębny kanał telewizyjny od 3 stycznia 1994). Dzieliła częstotliwość z kanałem TVP Info.

Opis[ | edytuj kod]

Kurier Warszawski założył (oraz został pierwszym redaktorem) w 1821 Bruno Kiciński. Był on uważany za twórcę pierwszego koncernu prasowego, wydającego wiele tytułów literackich i politycznych.

W latach 40. XIX wieku gazeta stała się najpopularniejszym pismem codziennym w Warszawie. Jej nakład oscylujący wokół liczby 2000 egzemplarzy był znaczny jak na ówczesną wielkość miasta (140 tysięcy). Często była określana jako bulwarówka (w ówczesnym znaczeniu tego słowa), starając się początkowo dotrzeć do każdego. Jednak już w drugiej połowie XIX wieku była zdecydowanie skierowana do czytelnika co najmniej średniozamożnego – stała się pismem mieszczaństwa, stale zyskiwała na popularności. Była również znana z rozbudowanej części ogłoszeniowej. „Kurier” dysponował własną siecią korespondentów zagranicznych.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer (ur. 12 lutego 1865 r. w Ludźmierzu, zm. 18 stycznia 1940 r. w Warszawie) – polski poeta, nowelista, powieściopisarz, przedstawiciel Młodej Polski, brat przyrodni malarza Włodzimierza Tetmajera.Konrad Olchowicz pseud. liter.: K. Leliwa, Radwicz, krypt. K-d (ur. 14 albo 15 lipca 1894 w Warszawie, zm. 27 marca 1978 w Krakowie) – polski publicysta, dziennikarz, literat, przedsiębiorca prasowy, redaktor naczelny i współwydawca Kurjera Warszawskiego; prezes Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich w Warszawie, polityk, senator V kadencji w II Rzeczypospolitej.

W dwudziestoleciu międzywojennym średni nakład gazety wynosił ok. 50 tysięcy egzemplarzy.

Władysław Reymont powiedział że bez nocnika i Kuriera Warszawskiego zasnąć nie może. W latach 1875–1882 i 1883–1887 na jego łamach Bolesław Prus drukował „Kroniki tygodniowe”. Z Kurierem współpracowała Lucyna Ćwierczakiewiczowa najbardziej poczytna autorka swoich czasów (jej książki „365 obiadów za pięć złotych” czy „Poradnik porządku i różnych nowości gospodarczych” sprzedawały się znacznie lepiej niż dzieła Sienkiewicza czy Prusa). Swoje teksty w różnych okresach publikowali tam m.in. Henryk Sienkiewicz, Aleksander Świętochowski, Władysław Umiński, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Aleksander Michaux i Stanisław Stroński.

Ludwik Adam Dmuszewski (ur. 24 grudnia 1777 w Sokółce, zm. 9 grudnia 1847 w Warszawie) – polski aktor, reżyser teatralny, dyrektor Teatru Narodowego, dramatopisarz, dziennikarz, historyk teatru i wydawca. Istotna postać dawnej Warszawy, wolnomularz.Jan Brzeziński (ur. 1850 w Warszawie, zm. 17 czerwca 1913 tamże) – polski lekarz neurolog, literat. Należał do grona organizatorów życia szachowego w Warszawie u schyłku XIX wieku, a w latach 1900-1901 pełnił funkcję wiceprezesa Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej.

Po 1918 gazeta nabrała orientacji prawicowej. Kurier Warszawski wychodził nieprzerwanie przez 118 lat, do 9 października 1939 roku. W trakcie okupacji, próbując kontynuować tradycję gazety, wydawano gadzinówkęNowy Kurier Warszawski”. W roku 2006 nawiązując do dziennika stworzono nowy miesięcznik, o tej samej nazwie „Kurier Warszawski”, traktujący o sprawach Warszawy.

Władysław Stanisław Reymont, właśc. Stanisław Władysław Rejment (ur. 25 kwietnia/7 maja 1867 w Kobielach Wielkich, zm. 5 grudnia 1925 w Warszawie) – polski pisarz, prozaik i nowelista, jeden z głównych przedstawicieli realizmu z elementami naturalizmu w prozie Młodej Polski. Niewielką część jego spuścizny stanowią wiersze. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za czterotomową „epopeję chłopską” Chłopi.Stanisław Stroński (ur. 18 sierpnia 1882 w Nisku, zm. 20 października 1955 w Londynie) – polski filolog-romanista, publicysta i polityk związany z ruchem narodowym.

Od tytułu tego dziennika pochodzi nazwa najstarszego programu informacyjnego w Polsce nadawanego do dziś, pod tą samą od przeszło 55 lat – Telewizyjnego Kuriera Warszawskiego (emisja TVP3 Warszawa codziennie godz. 18:30).

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Aleksander Michaux, pseud. Miron (28 listopada 1839 w Warszawie − 22 kwietnia 1895 tamże) − polski poeta pochodzenia belgijskiego, przedstawiciel parnasizmu.
Karol Kucz (ur. 31 stycznia 1815 w Brzezinach, zm. 9 lutego 1892 w Warszawie) – polski dziennikarz, komediopisarz, urzędnik i wydawca prasowy.
Periodyk (fr. périodique) – czasopismo o regularnej częstotliwości ukazywania się (np. dziennik, tygodnik, miesięcznik, kwartalnik, rocznik). Ze względu na to, że część czasopism wydawana jest regularnie, periodyk jest w praktyce synonimem czasopisma.
Aleksander Świętochowski, ps. Władysław Okoński, Poseł Prawdy, O.Remus, Oremus, Liber, Gezyasz, Nauczyciel i in. (ur. 18 stycznia 1849 w Stoczku Łukowskim na Podlasiu, zm. 25 kwietnia 1938 w Gołotczyźnie koło Ciechanowa) – polski pisarz, publicysta, filozof i historyk, aforysta, krytyk, publicysta polityczny, działacz społeczny.
Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
Mazowiecka Biblioteka Cyfrowa - regionalna biblioteka cyfrowa działająca na Mazowszu. Utworzona w 2011 roku w Warszawie.
Historia Polski (1918–1939) – historia Polski w dwudziestoleciu międzywojennym, od odzyskania przez Polskę niepodległości do zakończenia regularnych działań wojennych Wojska Polskiego przeciw Wehrmachtowi i Armii Czerwonej po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę i przeniesienia siedziby władz II Rzeczypospolitej poza granice kraju w związku z okupacją terytorium kraju przez agresorów.

Reklama