• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kunst der Fuge



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Jordi Savall, właśc. Jordi Savall i Bernadet (wymowa katalońska ˈʒɔrði səˈβaʎ i βərnəˈðɛt; ur. 1 sierpnia 1941 roku w Igualada w Katalonii) − hiszpański muzyk i kompozytor, jeden z najwybitniejszych interpretatorów muzyki dawnej, zwłaszcza renesansu i baroku, przedstawiciel autentyzmu w wykonawstwie. Kanon (z łac. canon w tłumaczeniu: prawidło, norma) to najstarsza technika polifoniczna, oparta na ścisłej imitacji, w której melodię jednego głosu powtarzają kolejno z jednakowym opóźnieniem pozostałe głosy. Kanon to również nazwa utworu opartego na tej technice.

    Die Kunst der Fuge (Sztuka Fugi), BWV 1080 – ostatnie dzieło Johanna Sebastiana Bacha (1685-1750), przeznaczone na nieokreślone instrumentarium, choć prawdopodobnie instrument klawiszowy.

    Budowa dzieła[ | edytuj kod]

    Składa się z dziewiętnastu utworów nazwanych przez kompozytora Kontrapunktami (łac. Contrapunctus):

    Kontrapunkt (z łaciny punctus contra punctum, w dosłownym tłumaczeniu: nuta przeciw nucie) – technika kompozytorska, która polega na prowadzeniu kilku niezależnych linii melodycznych (polifonia) zgodnie z określonymi zasadami harmonicznymi i rytmicznymi. Kontrapunkt można podzielić na kontrapunkt ścisły (kanon) i swobodny (m.in. fuga). W drugim, węższym znaczeniu jest określeniem dla głosu współdziałającego z tematem.Carl Philipp Emanuel Bach (ur. 8 marca 1714 w Weimarze, zm. 14 grudnia 1788 w Hamburgu) – niemiecki kompozytor, pianista i klawesynista, drugi z synów Jana Sebastiana Bacha, zwany Bachem berlińskim lub hamburskim.
  • 11 fug (Contrapunctus I-XI):
  • jednotematowych (I-VII):
  • fugi I-IV eksponujące temat główny w ruchu prostym i w inwersji
  • fugi V-VII odpowiadające na poprzednie przetworzeniem tematu głównego poprzez inwersje, dyminucje i augmentacje
  • dwutematowych (IX i X)
  • trzytematowych (VIII i XI). W tych fugach we wszystkich tematach z wyjątkiem głównego Bach wprowadza chromatykę, która w fugach poprzednich nie była elementem tematycznym i stosowana była w kontrapunktach i łącznikach
  • 4 kanonów (Contrapunctus XII-XV) dodanych do wydań Kunst der Fuge już po śmierci Bacha. Są to kanony dwugłosowe zawierające nawet po kilka wariantów tematu Kunst der Fuge jednocześnie.
  • 3 fug lustrzanych (Contrapunctus XVI-XVIII), każda w dwóch wersjach: fuga recta i fuga inversa. Fuga inversa jest odwróceniem fugi recta. W fugach lustrzanych, jak i w poprzedzających je kanonach, zauważyć można daleko idące modyfikacje tematu głównego. Temat główny Kunst der Fuge przedstawiony w Contrapunctusie I powraca w Contrapunctusie XVIII, jednakże w innym metrum.
  • 1 nieukończonej fugi trzytematowej (Contrapunctus XIX).
  • Fuga (łac. ucieczka) – jedna z najbardziej kunsztownych form muzycznych, oparta na ścisłej polifonii. Wymaga dwóch lub więcej głosów. Od momentu powstania w XVII wieku była swoistym sprawdzianem warsztatu kompozytorskiego twórcy. Występują fugi instrumentalne (na instrument solowy, zespół instrumentalny) i chóralne. Może stanowić samodzielny utwór muzyczny lub część większej formy (mszy, sonaty, opery itd.). Ze względu na ścisłość reguł panujących podczas jej pisania, często porównywana jest do jednej z najbardziej kunsztownych form literackich – sonetu. Na przestrzeni wieków – od momentu powstania, aż do współczesności - trudno znaleźć kompozytora, który chociaż raz nie zmierzyłby się z fugą.Tatjana Nikołajewa (ur. 4 maja 1924 w Bieżycy k. Briańska, zm. 22 listopada 1993 w San Francisco) – rosyjska pianistka.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Warto wiedzieć że... beta

    BWV, Bach Werke Verzeichnis – kompletny katalog dzieł Jana Sebastiana Bacha stworzony przez Wolfganga Schmiedera (1931–1953), wydany w 1950 r. w Lipsku. Drugie, rozszerzone i poprawione wydanie ukazało się w 1990 r. w Wiesbaden, w tym samym wydawnictwie Breitkopf & Härtel.
    B-A-C-H – motyw muzyczny wykorzystujący następstwo dźwięków b, a, c i h, które układają się w nazwisko rodziny Bachów. Zmitologizowany dzięki historii Kunst der Fuge – najsłynniejszego z dzieł Jana Sebastiana Bacha, w których jest wykorzystany – zabieg ten cieszył się wielką popularnością wśród kompozytorów XIX i XX wieku.
    Stretto - jest to nakładanie się na siebie tematu w różnych głosach, stosowane w formach muzycznych polifonicznych (np. fudze, ricercarze) i polifonizujących (np. fugetcie, fugacie). Ściślej, polega na wejściu tematu w podstawowej formie, bądź też dyminuncji czy augmentacji w jednym głosie przed końcem jednej z tychże form tematu w innym głosie. W fugach najczęściej jest stosowane tuż przed codą.
    Laibach – słoweński zespół muzyczny, powstał w 1980 w górniczo-przemysłowej miejscowości Trbovlje w byłej Jugosławii. Silnie związany w swojej działalności z Neue Slowenische Kunst. Nazwa zespołu pochodzi od niemieckiej nazwy Lublany, obecnie stolicy Słowenii. Część utworów, a nawet całych płyt tego zespołu to swoisty performance, bazujący na przeróbkach najbardziej znanych zespołów światowych, takich jak The Beatles, Queen, Europe czy The Rolling Stones.
    Targi Lipskie (niem. Leipziger Messe, ang. Leipzig Fair) – wspólna nazwa wielu imprez wystawienniczych i jednocześnie miejsce na którym są organizowane. Tradycja Targów w Lipsku została zapoczątkowana w 1895.
    Friedrich Wilhelm Marpurg (ur. 21 listopada 1718 w Seehof bei Seehausen, zm. 22 maja 1795 w Berlinie) – niemiecki teoretyk muzyki, krytyk i kompozytor.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.035 sek.