Kultura Lacjum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kultura Lacjum, określenie cywilizacji powstałej około X wieku p.n.e. na nizinie od ujścia Tybru do przylądka Circei (obszar ten nazywany był w starożytności - Lacjum). Charakterystyczną cechą tej kultury stanowiła kremacja i pochówek zmarłych w glinianych urnach w kształcie chat (odróżniało to kulturę Lacjum od kultury Villanova). Latynowie trudnili się głównie pasterstwem i zamieszkiwali w górskich, obronnych wioskach. Liczbę osad latyńskich szacuje się na około 30 z czego najważniejszą była Alba Longa.

Tyber (wł. Tevere, łac. Tiberis) – rzeka w środkowej części Włoch. Długość – 405 km (trzecia co do długości po Padzie i Adydze rzeka Włoch), powierzchnia zlewni – 17,2 tys. km², główny dopływ – Nera (lewy).Latynowie (łac. Latini) – jedno z plemion italskich żyjące w regionie ujścia Tybru i Gór Albańskich, który został nazwany od nich Lacjum (Latium vetus). Najważniejszym miastem początkowo była Alba Longa w okolicach jeziora Albano (identyfikacja miejsca pozostaje sporna). Latynowie stworzyli cywilizację zwaną kulturą Lacjum.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  1. Praca zbiorowa, 2005, Wielka Historia Świata, t.9, Polskie Media Amer.Com, str. 190-192, ​ISBN 83-7425-034-8
Alba Longa - według tradycji rzymskiej najważniejsza osada Lacjum, położona w okolicach jeziora Albano (identyfikacja jest sporna). Została założona przez mitycznego Askaniusza, syna Eneasza. Potęga miasta zmniejszyła się pod naciskiem rzymskim w VII wieku p.n.e. Legenda głosi, że zburzył osadę król Rzymu Tullus Hostiliusz. W rzeczywistości kres Alby położyli Etruskowie, którzy w 650 r. p.n.e. zajęli tereny Lacjum. Prymat Alby w Lacjum wzmacniało jej położenie blisko świątyni Jowisza Latiarisa (Iuppiter Latiaris czyli "latyński").




Reklama