Kult publiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kult publiczny – w Kościele katolickim prawnie zweryfikowana w drodze beatyfikacji i kanonizacji forma oddawania czci osobom zmarłym.

Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu. Kościół katolicki jest jednym z trzech głównych nurtów chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.Henryk Misztal (ur. 10 kwietnia 1936 w Skubiszy k. Lublina) – polski ksiądz, profesor tytularny nauk prawnych, specjalista prawa kanonicznego i prawa wyznaniowego, kanonik gremialny Kapituły Lubelskiej.

Zgodnie z kodeksem prawa kanonicznego (łac. kanon 832 § 2, wsch. 668 § 1) kult ma charakter publiczny gdy obrządek celebrowany jest przez kompetentne osoby, w imieniu Kościoła, zgodnie z porządkiem liturgicznym.

Konsekwencją opinii świętości i kultu prywatnego może być beatyfikacja, zaś kanonizacja jest aktem polecającym oddawać kult publiczny, należny osobom świętym. W myśl kanonu 1187 Kodeksu Kanonicznego tylko na tej drodze, potwierdzony autorytetem Kościoła kult przybiera omawianą formę.

Niedziela. Tygodnik katolicki – czasopismo wydawane z przerwami od 1926 w Częstochowie początkowo jako pismo diecezjalne, a po II wojnie światowej jako tygodnik ogólnopolski.Beatyfikacja (łac. beatificare „wyróżniać”) – akt kościelny wydawany przez Kościół katolicki, uznający osobę zmarłą za błogosławioną, zezwalający na publiczny kult, ale o charakterze lokalnym (np. w diecezji). Akt taki wydaje się po pozytywnym rozpatrzeniu procesu beatyfikacyjnego. We wczesnym średniowieczu beatyfikacji dokonywano spontanicznie, później wymagana była zgoda Synodu Biskupów i Stolicy Apostolskiej. Od roku 1515 (Dekret Leona X aprobujący kult Konrada z Piacenzy) beatyfikację może zatwierdzić tylko papież.

Kult publiczny jest elementem czci oddawanej Trójcy Świętej, zaś święty w swoim życiu naśladując Jezusa Chrystusa uznawany jest za członka Mistycznego Ciała, który dostąpił zbawienia stając się wzorem przybliżającym wyznawany przez katolików ideał i orędownikiem przed Bogiem.

Katolicyzm – doktryna Kościoła chrześcijańskiego – jedna z dwóch grup Kościołów, obok Kościoła prawosławnego, powstałych w wyniku rozłamu w Kościele chrześcijańskim w 1054 (tzw. schizmy wschodniej). Jedna z największych grup wyznań chrześcijańskich, obok prawosławia i protestantyzmu oraz ogół zasad wiary i życia religijnego do których odwołuje się Kościół Kościół katolicki wraz z Kościołami wschodnimi pozostającymi z nim w pełnej jedności, wspólnoty tradycjonalistyczne, starokatolickie oraz część anglikańskich, liberalnych i niezależnych.Jarosław Matwiejuk (ur. 24 stycznia 1968 w Białymstoku) – polski polityk, prawnik, wykładowca akademicki, samorządowiec, od 2007 poseł na Sejm VI kadencji.

W Polsce gwarantem wolności wyznania i religii, a w szczególności publicznego uprawiana kultu jest art. 2 i 19 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, a także w art. 5 i 8 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską z 1993 r.. Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej będąca aktem prawnym regulującym prawo wyznaniowe w art. 15. określa zasady organizacji kultu publicznego.

Trójca Święta, Święta Trójca – chrześcijański dogmat stwierdzający, że Bóg jest Bogiem Trójjedynym, istniejącym jako trzy Osoby - po grecku hypostazy - pozostając jednocześnie jednym Bytem. Wszystkie trzy Osoby są rozumiane jako mające tę samą jedną istotę czyli naturę, a nie jedynie podobne natury. Od początku trzeciego wieku doktryna Trójcy zaczęła być formułowana następująco: jest "jeden Bóg istniejący w trzech Osobach i jednej substancji, Ojciec i Syn, i Duch Święty". Wiara w Trójcę jest wyznawana przez wszystkie Kościoły katolickie, prawosławne, oraz wszystkie główne wyznania wyrastające z nurtu reformacji takie, jak luteranizm, kalwinizm, anglikanizm, metodyzm i prezbiterianizm. Dogmat o Trójcy Świętej jest więc uważany za „centralną prawdę wiary teologii chrześcijańskiej”.Wolność religijna – prawo do wyznawania wybranej religii bądź niewyznawania żadnej, wykluczając zarówno uprzywilejowanie jak i prześladowania czy dyskryminację na tym tle. Wiąże się z tolerancją i szacunkiem wobec wyznawców innych religii oraz niewierzących. W sytuacji przestrzegania zasad wolności religijnej niedozwolone jest zabranianie wiernym swobodnego uzewnętrzniania swoich przekonań religijnych, nakłanianie do wyboru wyznania lub łamania zasad już wybranej wiary.

Zobacz też[ | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Wolność religijna.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Maciej Maciukiewicz: Co to jest beatyfikacja?. W: Martyria - MIESIĘCZNIK DIECEZJI EŁCKIEJ [on-line]. Kuria Biskupia Diecezji Ełckiej. [dostęp 2016-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-01)].
  2. Główne etapy postępowania w procesie kanonizacyjynm. Zgromadzenie Zmartwychwstania Pańskiego. [dostęp 2016-03-21].
  3. Henryk Misztal: Kult świętych. W: Niedziela Ogólnopolska [on-line]. Kuria Metropolitalna w Częstochowie, 6/2010. s. 10-11. [dostęp 2016-03-21].
  4. Jarosław Matwiejuk: Prawo wyznaniowe. Kult publiczny jako wyraz wolności religijnej.. Uniwersytet w Białymstoku. [dostęp 2016-03-21].
  5. Kult przed i po beatyfikacji. Katolicka Agencja Informacyjna, 2011-04-28. [dostęp 2016-03-22].
  6. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. [dostęp 2016-03-21].
  7. Bartosz Rakoczy: Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Warszawa: Wolters Kluwer SA, 2008, s. strona numer. ISBN 978-83-7601-014-4.
  8. Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. W: Dz.U.2013.0.1169 [on-line]. Ustawa z dnia 17 maja 1989 r.. [dostęp 2016-03-21].
Rzeczpospolita Polska (RP) – oficjalna nazwa Polski od drugiej połowy XVII wieku do 1795, w latach 1918–1952 i od 1989.Wyznanie – określenie grupy religijnej wewnątrz większego prądu religijnego (w literaturze protestanckiej obecne jest także zapożyczone z języka angielskiego określenie denominacja). Termin zbliżony do pierwotnego znaczenia słowa sekta – bez współcześnie, powszechnie mu nadanego, pejoratywnego zabarwienia.




Warto wiedzieć że... beta

Jezus Chrystus (ur. ok. 8–4 p.n.e., zm. 30 lub 33 w Jerozolimie) – centralna postać religii chrześcijańskiej, założyciel Kościoła. W chrześcijaństwie uznawany za Boga i człowieka, współistotnego Bogu Ojcu.
Bartosz Franciszek Rakoczy (ur. 25 stycznia 1973 w Mogilnie) – polski prawnik, specjalizujący się w prawie cywilnym, prawie kanonicznym i wyznaniowym, prawie konstytucyjnym oraz prawie ochrony środowiska.
Religia – system wierzeń i praktyk, określający relację pomiędzy różnie pojmowaną sferą sacrum (świętością) i sferą boską, a określonym społeczeństwem, grupą lub jednostką. Manifestuje się ona w wymiarze doktrynalnym (doktryna, wiara), w czynnościach religijnych (np. kult czy rytuały), w sferze społeczno-organizacyjnej (wspólnota religijna, np. Kościół) i w sferze duchowości indywidualnej (m.in. mistyka).
Zbawienie – uwolnienie się z niekorzystnego stanu lub okoliczności. Szczególnie istotny w chrześcijaństwie i judaizmie akt wybawienia ludzi przez Boga.
Katolicka Agencja Informacyjna (KAI) - polska agencja powołana w 1993 przez KEP celem informowania o wydarzeniach związanych z działalnością Kościoła katolickiego na całym świecie. Współpracuje z korespondentami krajowymi i zagranicznymi oraz z klasami dziennikarskimi XXI LO w Warszawie. Głównym założeniem KAI jest ewangelizacja przez informację polegająca na przekazywaniu wiadomości religijnych oraz przedstawieniu stanowiska Kościoła w odpowiednich kwestiach. Jest głównym źródłem informacji większości mediów katolickich - prasowych, radiowych i telewizyjnych - w Polsce. Niemniej na co dzień z agencji korzystają także media świeckie jak TVP, PR i ogólnopolskie gazety codzienne.
Kult prywatny – w Kościele katolickim podstawowy warunek wszczęcia procesu prawnej weryfikacji, jaką jest „wyniesienie na ołtarze” przez beatyfikację i kanonizację.
Wstawiennictwo świętych – doktryna występująca w części wyznań chrześcijańskich, przede wszystkim katolickich i prawosławnych, zakładająca możliwość wstawiennictwa zbawionych zmarłych w modlitwach zanoszonych do Boga oraz uznająca zanoszenie próśb przez wiernych w formie modlitwy skierowanej do świętego o wstawiennictwo u Boga. W pobożności katolickiej i prawosławnej występują tzw. patroni, uchodzący za posiadających szczególną skuteczność wstawienniczą w danych problemach.

Reklama