Kryminalistyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Miejsce znalezienia zwłok na dworcu autobusowym w Ashton-under-Lyne (Greater Manchester, Anglia)

Kryminalistyka – nauka o taktycznych zasadach i sposobach oraz o technicznych metodach i środkach rozpoznawania, a także wykrywania prawnie określonych, ujemnych zjawisk społecznych, a w szczególności przestępstw i ich sprawców oraz udowadniania istnienia lub braku związku między osobami a zdarzeniami.

Stanisław Jan Batawia (ur. 24 maja 1898 w Łodzi, zm. 21 kwietnia 1980 w Warszawie) – polski kryminolog, lekarz i prawnik, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.Greater Manchester – hrabstwo ceremonialne i metropolitalne w północno-zachodniej Anglii, w regionie North West England. Hrabstwo, obejmujące obszar aglomeracji miasta Manchester, utworzone zostało w 1974 roku na pograniczu historycznych hrabstw Lancashire, Cheshire oraz Yorkshire.

W kryminalistyce wyróżnia się cztery podstawowe dziedziny:

  • taktyka kryminalistyczna,
  • technika śledcza (technika kryminalistyczna),
  • strategia kryminalistyczna,
  • metodyka kryminalistyczna.
  • Funkcje i zasady kryminalistyki[ | edytuj kod]

    Kryminalistyka ma również cztery podstawowe funkcje:

    Termin kryminologia pochodzi od łacińskiego słowa crimen (przestępstwo) oraz greckiego logos (nauka). Kryminologia zajmuje się osobą sprawcy przestępstwa, przyczynami jego czynu i warunkami społecznymi, w jakich go dokonał.Antropometria – metoda badawcza stosowana w antropologii fizycznej, polegająca na pomiarach porównawczych części ciała ludzkiego np.: długości kości (osteometria), objętości i proporcji czaszki (kraniometria), głowy (kefalometria), proporcji ciała (karpometria), wagi ciała, rozstawu oczu, określenie pigmentacji oczu, włosów i skóry itp. Do pomiarów wykorzystywane są przyrządy antropometryczne.
  • rozpoznawcza – mająca za zadanie wypracowanie metod oraz środków zbierania i analizowania informacji o działaniach kryminalistycznych (zarówno obecnych, jak i przyszłych) za pomocą różnych typów rozpoznania (terenowe, środowiskowe, problemowe oraz osobowe);
  • wykrywcza – realizuje główny cel całej kryminalistyki, tj. wykrycie sprawcy, jego narzędzi i sposobów dokonania przestępstwa poprzez zebranie, ocenę i analizę informacji, przy pomocy wiedzy metod technik opracowanych przez funkcję rozpoznawczą kryminalistyki;
  • dowodowa – czyli udowodnienie hipotez wysuniętych przez dwie wyżej opisane funkcje oraz zebranie niepodważalnych dowodów procesowych (m.in. poprzez: oględziny, eksperymenty kryminalistyczne, przeszukania, przesłuchania, okazania, konfrontacje oraz ekspertyzy);
  • zapobiegawcza (inaczej profilaktyczna) – ma za zadanie opracowanie zasad prewencji kryminalnej, skupia się ona zarówno na czynnikach zagrażających, czynnikach zagrożonych, jak i na okolicznościach wzmagających ewentualne zagrożenie.
  • Aby móc sprawnie realizować powyższe funkcje, kryminalistyka musiała wypracować wiele rządzących nią zasad:

    Alphonse Bertillon (ur. 24 kwietnia 1853 w Paryżu; zm. 13 lutego 1914 w Münsterlingen w Szwajcarii) – francuski uczony, funkcjonariusz policji.Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.
  • Etyka zawodowa – najważniejsza z zasad. Nakazuje ona prowadzenia wszelakich badań i działań kryminalistycznych w sposób w pełni zgodny z ogólnoprzyjętym w danym społeczeństwie systemem wartości, a także ochronę tego systemu. Bezpośrednio powiązana jest z nią zasada praworządności, która nakazuje postępowanie ściśle według obowiązujących przepisów prawa. Zasada ta bardzo często pokrywa się z etyką zawodową, choć zdarzają się pewne wyjątki w tej regule. Istnieją bowiem zachowania, które są w pełni zgodne z prawem, a jednak uznaje się je za nieetyczne. Zgodnie z nadrzędnością etyki nad wszystkimi innymi zasadami kryminalistyki, działania takie nie powinny być realizowane.
  • Zasada humanizmu – nakazuje, aby każda podejmowana działalność służyła człowiekowi oraz szanowała jego godność osobistą. Bezpośrednio powiązana jest z nią zasada humanitaryzmu, nakazująca takie prowadzenie działań kryminalistycznych, które redukuje do minimum wszystkie dolegliwości oraz stres u człowieka, wobec którego toczy się postępowanie.
  • Zasada obiektywizmu – nakazuje, aby wszelkie badania i działania kryminalistyczne były pozbawione stronniczości (np. uprzedzeń do osób w danym postępowaniu). Bezpośrednio powiązana jest z nią zasada prawdy materialnej (zwanej też prawdą obiektywną), która nakazuje stosowania w kryminalistyce wyłącznie metod i środków, pozwalających na uzyskanie rzeczywistych wyników.
  • Zasada szybkości działania – nakazuje stosowania w kryminalistyce takich metod i środków, które pozwalają na uzyskanie pozytywnych rezultatów w jak najkrótszym czasie, ponieważ upływ czasu powoduje zazwyczaj naturalny zanik śladów, a także zatarcie pamięci ludzkiej, w związku z czym działa on na korzyść sprawcy zdarzenia (zwiększa szanse na uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej).
  • Zasada celowości – nakazuje, aby wszystkie badania i działania kryminalistyczne prowadziły do osiągnięcia konkretnego rezultatu. Bezpośrednio powiązana jest z nią zasada dokładności, która nakazuje skrupulatne i staranne prowadzenie badań i działań.
  • Zasada wszechstronności (badań i poszukiwań) – nakazuje prowadzenia badań i działań kryminalistycznych we wszystkich kierunkach, które pojawiają się w danej sprawie. Zakazuje ona zatem domyślne odrzucanie jakichkolwiek możliwości jej rozwiązania (np. wykluczania z grona podejrzanych krewnych ofiary albo osób o wysokim statusie społecznym).
  • Zasada tajności – zakazuje ujawniania stosowanych metod i środków, a także informacji oraz jej źródeł, poza koniecznością uzasadnioną względami formalnymi lub prawnymi. Zasada ta wynika z konieczności zapewnienia skuteczności działań (np. skrywanie czasu oraz miejsca zasadzki), ochrony dóbr osobistych (brak pewności w toku śledztwa, czy to właśnie dana osoba jest sprawcą) oraz względami wychowawczymi (ujawnianie drastycznych szczegółach o niektórych zbrodniach mogłoby wpłynąć na porządek publiczny).
  • Zasada organizacji walki – nakazuje, aby wszystkie badania i działania kryminalistyczne (będące w dużej mierze walką z przestępczością) były dobrze zorganizowane, w celu zwiększenia ich skuteczności.
  • Zasada dokumentacji czynności – nakazuje, aby wszystkie badania i działania kryminalistyczne były dokładnie utrwalane (dokumentowane) w sposób, który przewiduje prawo procesowe (tj. protokoły).
  • Sir Francis Galton (ur. 16 lutego 1822 w Sparbrook, Birmingham, zm. 17 stycznia 1911 w Haslemere, Surrey) – angielski podróżnik, przyrodnik, antropolog, eugenik, wynalazca, meteorolog, pisarz, lekarz, psychometra i statystyk, prekursor badań nad inteligencją. Kuzyn Charlesa Darwina. Nadano mu tytuł szlachecki w 1909 roku.Ashton-under-Lyne – miasto w Anglii, na terenie hrabstwa Greater Manchester. Miasto jest położone na wschodzie dystryktu metropolitalnego Tameside, za obwodnicą M60 (zjazd nr 23), na pagórkowatym podnóżu Gór Pennińskich. Leży na wysokości 150 metrów nad poziomem morza. Zwane jest w skrócie Ashton.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Bezpieczeństwo wewnętrzne – jeden z rodzajów bezpieczeństwa, odnoszący się do zagrożeń i przeciwdziałań wobec nich występujących wewnątrz państwa. Zapewnienie odpowiednio wysokiego poziomu bezpieczeństwa wewnętrznego jest istotnym elementem polityki wewnętrznej państwa.
    Strategia kryminalistyczna – dziedzina kryminalistyki, której zadaniem jest opracowywanie metod i środków do przewidywania oraz zwalczania przestępczości w przyszłości (np. przeciwdziałania terroryzmowi). Nauka ta wyodrębniła się po II wojnie światowej.
    Władysław Marian Sobolewski (ur. 25 marca 1890 we Lwowie, zm. 4 października 1937 w Warszawie) – inspektor Policji Państwowej, specjalista kryminalistyki, szermierz.
    Jan Stanisław Olbrycht (ur. 1886, zm. 1968) – polski lekarz, wykładowca uniwersytecki, specjalista medycyny sądowej. Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego (1923–1962), członek Polskiej Akademii Umiejętności (od 1931) i Polskiej Akademii Nauk. Aresztowany przez Niemców w 1942, resztę wojny spędził w obozach w Auschwitz i Mauthausen-Gusen.
    Wymiar sprawiedliwości – funkcja działalności państwa polegającą na rozstrzyganiu sporów o prawo, w których przynajmniej jedną ze stron jest osoba fizyczna lub podmiot podobny (np. osoba prawna). Spory te rozstrzygane są w trybie przepisanym przez prawo.
    Portret pamięciowy - technika kryminalistyczna, polegająca na identyfikacji osób na podstawie szczegółowego opisu cech zewnętrznych, a zwłaszcza twarzy, za pomocą jednolitej terminologii. Wizerunek twarzy sporządzony dowolną techniką na podstawie danych dostarczonych przez świadka. Może mieć formę rysunku odręcznego, składanej formy graficznej, fotograficznej lub też grafiki uzyskanej przy pomocy komputera.
    Fotografia (gr. φως, phōs, D. phōtós – światło; gráphō – piszę, graphein – rysować, pisać; rysowanie za pomocą światła) – zbiór wielu różnych technik, których celem jest zarejestrowanie trwałego, pojedynczego obrazu za pomocą światła. Potoczne znaczenie zakłada wykorzystanie układu optycznego, choć nie jest to konieczne – fotografia otworkowa, rayografia.

    Reklama