Krupa (potok)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Krupa (słow. Krupa, niem. Krupabach, węg. Krupa-patak) – jeden z potoków płynących Doliną Mięguszowiecką w słowackich Tatrach Wysokich. Wypływa z Popradzkiego Stawu. Na wysokości ok. 1300 m n.p.m. łączy się z Mięguszowieckim Potokiem, dając początek rzece Poprad.

Poprad (słow. Poprad, niem. Popper, węg. Poprád) – rzeka we wschodniej Słowacji i w południowo-wschodniej Polsce, w dorzeczu Wisły. W dokumentach źródłowych nazwa Poprad jest jedną z najstarszych na Podtatrzu. W 1244 występowała jako Poprad, ale także Poprat, Popart, Paprad, Poprut itp., jednak etymologia tego słowa jest wciąż sporna.Wielki Staw Hińczowy (słow. Veľké Hincovo pleso, niem. Großer Hinzensee, węg. Nagy-Hincó-tó) – staw tatrzański położony w Dolinie Hińczowej, stanowiącej górną część Doliny Mięguszowieckiej w słowackiej części Tatr Wysokich. Staw leży na wysokości 1944,8 m n.p.m. Jest to o 551 m wyżej niż Morskie Oko, dlatego też wznoszące się na północ od Wielkiego Stawu Hińczowego Mięguszowieckie Szczyty nie wydają się stąd tak groźne jak od strony polskiej. Ma 20,08 ha powierzchni i 53,7 m głębokości. Wielki Staw Hińczowy jest największym i najgłębszym stawem w słowackiej części Tatr oraz czwartym co do wielkości i trzecim co do głębokości stawem w Tatrach.

Szlaki turystyczne[ | edytuj kod]

Szlak niebieski – przez całą długość doliny prowadzi niebieski szlak rozpoczynający się przy stacji kolei elektrycznej Popradské pleso i wiodący wzdłuż potoku Krupa nad Popradzki Staw, stąd dalej nad Wielki Hińczowy Staw i na Wyżnią Koprową Przełęcz.
  • Czas przejścia od stacji do Popradzkiego Stawu: 1 h, ↓ 35 min
  • Czas przejścia znad Popradzkiego Stawu do rozgałęzienia ze szlakiem czerwonym: 30 min w obie strony
  • Czas przejścia od rozdroża na Koprową Przełęcz: 1:45 h, ↓ 1:15 h
  • Szlak żółty – żółty szlak znad Popradzkiego Stawu do Tatrzańskiego Cmentarza Symbolicznego pod Osterwą, przekracza potok Krupa i biegnie dalej w dół do Doliny Mięguszowieckiej. Czas przejścia w obie strony: 45 min
     Osobny artykuł: Potoki tatrzańskie.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska: Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap, 2007. ISBN 978-83-60120-88-0.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  • Mięguszowiecki Potok (słow. Hincov potok) – potok płynący Doliną Mięguszowiecką w słowackich Tatrach Wysokich. Powstaje w środkowej części tej doliny, na wysokości ok. 1545 m n.p.m. z połączenia Hińczowego Potoku z Żabim Potokiem Mięguszowieckim. W dolnej części doliny, na wysokości ok. 1300 m łączy się z potokiem Krupa wypływającym z Popradzkiego Stawu, dając początek rzece Poprad.Zofia Radwańska-Paryska (ur. 3 maja 1901 w Warszawie, zm. 24 października 2001 w Zakopanem) – botaniczka, taterniczka, pisarka. Żona i współtowarzyszka pracy Witolda Henryka Paryskiego.




    Warto wiedzieć że... beta

    Wielka encyklopedia tatrzańska – encyklopedia wiedzy o Tatrach (tatrologii). Jest to fundamentalne dzieło znawców Tatr – Zofii Radwańskiej-Paryskiej i Witolda Henryka Paryskiego, którzy przez 60 lat chodzili po Tatrach i zajmowali się ich badaniem. Encyklopedia obejmuje całość problematyki tatrzańskiej. Zawiera wiadomości z topografii Tatr, historii, geografii, przyrody, turystyki, etnografii, geologii, taternictwa, a także zdjęcia, rysunki i mapy. Pierwsze książkowe wydanie pojawiło się w 1995, potem było jeszcze wznawiane w 2004. Obydwa wydania pojawiły się z 3 wersjami okładki: płótno, skóra i półskórek. Wydanie z 2004 ma 1553 strony. Encyklopedia wydana została w Poroninie przez Wydawnictwo Górskie. Ponadto wyszła wersja multimedialna na płycie CD-ROM. Zawierała ona łącznie ok. 6000 haseł, 1200 grafik (w tym panoramy), a także nagrania gwary i muzyki górali polskich i słowackich oraz 60 interaktywnych map graniowych.
    Szlak turystyczny – trasa wycieczkowa oznaczona specjalnymi symbolami wyznaczającymi jej przebieg i ułatwiającymi odnalezienie właściwej drogi.
    Witold Henryk Paryski (ur. 10 września 1909 w Pittsburgh w stanie Pensylwania, USA, zm. 16 grudnia 2000 r. w Zakopanem) – krajoznawca, taternik, przewodnik tatrzański i ratownik TOPR-u, alpinista, działacz ochrony przyrody, absolwent medycyny, autor wielu prac o Tatrach i Podtatrzu. Autor przewodnika taternickiego Tatry Wysokie oraz (razem z żoną Zofią Radwańską-Paryską) Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej.
    Tatrzański Cmentarz Symboliczny, dawniej też Symboliczny Cmentarz Ofiar Tatr (słow. Tatranský symbolický cintorín, Symbolický cintorín pri Popradskom plese) – symboliczny cmentarz położony na zachodnich stokach Osterwy w Tatrach Wysokich. Znajduje się na południowy wschód od Popradzkiego Stawu (Popradské pleso) u wylotu Doliny Złomisk (Zlomisková dolina) do głównej gałęzi Doliny Mięguszowieckiej (Mengusovská dolina).
    Dolina Mięguszowiecka (słow. Mengusovská dolina, niem. Mengsdorfer Tal, węg. Menguszfalvi-völgy) – jedna z większych dolin walnych położonych po południowej stronie Tatr Wysokich na Słowacji o długości ok. 7,5 km i powierzchni ok. 16,0 km².
    Wyżnia Koprowa Przełęcz (słow. Vyšné Kôprovské sedlo, Vyšné Kôprové sedlo, niem. Oberes Koprovajoch, węg. Felső-Koprova-hágó, 2180 m n.p.m.) – przełęcz w głównej grani odnogi Krywania, łączącej na tym odcinku Koprowy Wierch (Kôprovský štít, 2363 m) z Koprowymi Czubami (Kôprovský chrbát).
    Język węgierski (węg. magyar nyelv) – należy do podgrupy języków ugryjskich, zaliczanej do podrodziny ugrofińskiej (z rodziny uralskiej). Językiem tym posługuje się co najmniej 14 mln osób – przede wszystkim na Węgrzech, ale także w południowej Słowacji, środkowej Rumunii (Siedmiogród), północnej Serbii (Wojwodina), zachodniej Ukrainie (Zakarpacie), wschodniej Słowenii (Prekmurje) i wschodniej Austrii (Burgenland). Język węgierski ma status języka urzędowego na Węgrzech, w Słowenii (lokalnie) i w Wojwodinie. Jest to język aglutynacyjny. Współczesny węgierski język literacki powstał w XVI w. Do jego zapisu stosuje się pismo oparte na alfabecie łacińskim.

    Reklama