Kredencja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kredens rokokowy

Kredencja (łac. credentio – mały stół) lub kredens - stolik (czasem półka) ustawiony w prezbiterium, na którym ustawia się naczynia liturgiczne używane podczas liturgii, głównie kielich, patenę, ampułki, puryfikaterz.

Liturgia chrześcijańska – liturgia sprawowana we wspólnotach chrześcijańskich, Officium Divinum – całość publicznych czynności świętych, skodyfikowanych rytów i ceremonii, sprawowanie wszelkich działań kultowych. Czynnościami liturgicznymi zajmuje się specjalny dział teologii – liturgika.Rokoko – nurt stylistyczny, obecny zwłaszcza w architekturze wnętrz, ornamentyce, rzemiośle artystycznym i malarstwie, występujący w sztuce europejskiej w latach ok. 1720-1790. Nurt rokokowy wyróżnia się także w dziejach literatury.

Na kredencji diakon może przygotować wodę i wino do Eucharystii. Przepisy liturgiczne zezwalają również na dokonywanie na kredencji obrzędu puryfikacji w czasie lub po liturgii. Kredencja powinna być przykryta białą serwetą.

Eucharystia (gr. εὐχαριστία, eucharistía = ‘dziękczynienie’) lub Wieczerza Pańska, Sakrament Ołtarza, Msza św., Komunia Święta, Najświętszy Sakrament, Najświętsza Ofiara – uroczysta celebracja Ostatniej Wieczerzy, uczty paschalnej, którą Jezus spożył przed swoją zbawczą męką, śmiercią i zmartwychwstaniem i którą chrześcijanie sprawują wypełniając polecenie Mistrza: To czyńcie na moją pamiątkę (Łk 22,19). Eucharystia jest antycypacją, zaczątkiem uczty zaślubin Baranka zapowiedzianej w Apokalipsie (Ap 19,1).Diakonat (gr. διάκονος diákonos ‘sługa’) – pierwszy z trzech stopni święceń sakramentalnych w katolicyzmie i prawosławiu oraz trzecia posługa urzędu duchownego w Kościołach protestanckich.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Sztuka świata. T. 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, ​ISBN 978-83-213-4726-4​.
  2. Leksykon liturgii. Poznań: Wydawnictwo Pallotinum, 2006, ​ISBN 83-7014-531-0​.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Mały słownik liturgiczny, Rupert Berger, Poznań 1990.
  • Ks. Zbigniew Wit, Posoborowe normy kształtowania przestrzeni do sprawowania liturgii
  • Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.




    Reklama