Kotwica admiralicji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Budowa kotwicy admiralicji: 1. Trzon 2. Pazur 3. Łapa 4. Ramię 5. Pięta (trent) 6. Poprzeczka (sztok) 7. Ucho

Kotwica admiralicji (ang. admiralty anchor) – najstarsza konstrukcja kotwicy wywodząca się jeszcze ze starożytności. Od 1850 na mocy decyzji admiralicji brytyjskiej była obowiązkowym wyposażeniem okrętów brytyjskiej Królewskiej Marynarki Wojennej.

Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej nazywany też antykiem i obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do około V wieku n.e.Żelazo (Fe, łac. ferrum) – metal z VIII grupy pobocznej o dużym znaczeniu gospodarczym, znane od czasów starożytnych.

Kotwica admiralicji składa się z trzonu zakończonego dwoma ramionami, na końcu których wyprofilowane są łapy oraz poprzeczki. Miejsce łączenia trzonu z łapami nosi nazwę trentu. Łapy mają za zadanie wbijać się w dno, płużyć i w ten sposób hamować ruch jednostki pływającej. Belka poprzeczna jest dłuższa niż rozstaw ramion, przez co układa kotwicę na dnie pod takim kątem, że zawsze jedno z ramion w czasie wleczenia kotwicy zagłębia się w dno. Belki poprzeczne wykonywano z obrobionego kawałka skały, żelaza lub innego ciężkiego i wytrzymałego materiału. Belkę wykonaną z żelaza można, po wyjęciu przetyczki, złożyć równolegle do trzonu, przez co kotwica zajmuje mniej miejsca i można ją położyć płasko na pokładzie.

Royal Navy, Królewska Marynarka Wojenna – marynarka wojenna Wielkiej Brytanii, najstarsza zorganizowana siła zbrojna Zjednoczonego Królestwa.Skały – duże skupiska minerałów jednorodnych lub różnorodnych. Ze względu na sposób powstania wyróżnia się skały magmowe, osadowe i metamorficzne.

Kotwica admiralicji zapewnia dużą skuteczność kotwiczenia, jednakże z powodu swojego ciężaru oraz rozmiarów jest niewygodna w użyciu. Ponadto rzucona kotwica znacznie wystaje z dna, przez co istnieje duże prawdopodobieństwo zaplątania w nią lin bądź łańcuchów. Aby rozwiązać ten problem powstały liczne modyfikacje konstrukcji, jak na przykład model Herreshofa oraz Nicholsona, w których klasyczne łezkowate łapy zostały zastąpione przez bardziej zaokrąglone ułatwiające zsunięcie zaplątanych lin.

Jednostka pływająca – pojęcie szersze w stosunku do statku wodnego. Jest to każda konstrukcja zdolna do samodzielnego unoszenia się na powierzchni wody lub do czasowego przebywania pod jej powierzchnią, z napędem własnym ew. cudzym (holowana lub pchana), lub też zakotwiczona na stałe, o jednym lub wielu z niżej wymienionych przeznaczeń:Dno oceaniczne − część skorupy ziemskiej pokryta wodami oceanów. Dno oceanów obejmuje fragmenty bloków kontynentalnych oraz dno właściwych zbiorników oceanicznych. Obszary szelfu i stoku kontynentalnego geologicznie są częścią kontynentu, jako że są zbudowane ze skorupy kontynentalnej. Obszary basenów oceanicznych, rowów oceanicznych i grzbietów śródoceanicznych mają skorupę typu oceanicznego i tworzą właściwe dno oceanu.

Modyfikacją kotwicy admiralicji jest kotwica Trotmana, która wyposażona jest w łapy umocowane na zawiasie do trzonu oraz składaną poprzeczkę. Po jej rzuceniu jedno z ramion zakopuje się w dnie, podczas gdy drugie oparte jest o trzon. Taki układ zmniejsza prawdopodobieństwo zaplątania się w elementy kotwicy wystające z dna.

Pokład statku – trwałe, wodoszczelne pokrycie zamykające od góry kadłub statku. Może być stalowe,drewniane lub wykonane z kompozytów. W nomenklaturze żeglarskiej nazywane jest dekiem lub pokładówką.

Galeria[ | edytuj kod]

  • Kotwica admiralicji w Gdyni

  • Kotwica Trotmana

  • Rycina obrazująca zaplątanie się liny kotwicznej w wystające z dna elementy kotwicy admiralicji

  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Lesław Furmaga, Józef Wójcicki: Mały słownik morski. Gdynia: Mitel International Ltd, 1993. ISBN 83-85413-73-1.
  • Jerzy W. Dziewulski: Wiadomości o jachtach żaglowych. Warszawa: Alma-Press, 2008, s. 218-220. ISBN 978-83-7020-358-0.




  • Reklama