Kornel Heinrich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nagrobek rodziny Heinrichów

Kornel Heinrich (ur. 1833 w Sanoku, zm. 3 lutego 1888 tamże) – inżynier, radca budowniczy w Oddziale Technicznym C. K. Namiestnictwa we Lwowie, budowniczy dróg i mostów.

Cyrkuł sanocki – ziemia sanocka znalazła się pod zaborem austriackim po I rozbiorze Polski w roku 1772. Już 14 maja 1772 oddziały przedniej straży preszowskiej pod dowództwem gen. Esterhazego zajęły cały obszar ziemi sanockiej.Austro-Węgry (t. Monarchia Austro-Węgierska; niem. Österreich-Ungarn, węg. Osztrák-Magyar Monarchia) – państwo związkowe w Europie Środkowej. Austro-Węgry były wielonarodową monarchią konstytucyjną i jednym z największych mocarstw w tamtym czasie. Państwo istniało 51 lat, od 1867 aż do rozpadu w 1918 roku i zakończenia I wojny światowej.

Życiorys[ | edytuj kod]

Urodził się w 1833 w Sanoku. Był synem Józefa Heinricha (cechmistrz piekarzy w Sanoku) i Julianny z domu Hilbrich.

We Lwowie ukończył gimnazjum i od 1850 do 1854 studia na Akademii Technicznej (późniejsza Politechnika Lwowska). Wstąpił do służby państwowej Austro-Węgier w okresie zaboru austriackiego. Od około 1954 jako praktykant budowniczy pracował w Krajowej Dyrekcji Budowniczej we Lwowie, następnie około 1855 tym charakterze przydzielony inżynierowi w Sanoku. Od około 1856 był elewem budowniczym w urzędzie powiatu sanockiego u boku inż. Mathiasa Rissa. Od około 1863 był elewem budowniczym w urzędzie powiatu lwowskiego, przy inż. Antonie Möserze. Od około 1866 był elewem budowniczym w urzędzie powiatu przemyślańskiego. Po wprowadzonej nowej organizacji państwowej służby budownictwa od 1 kwietnia 1868 był adjunktem budowniczym II klasy w Departamencie Budownictwa C. K. Namiestnictwa, po utworzeniu autonomii galicyjskiej i wprowadzeniu polskiego nazewnictwa (1869) w Oddziale Technicznym C. K. Namiestnictwa. Około 1870 został mianowany adjunktem budowniczym I klasy i od tego czasu pracował w oddziale budowniczym starostwa powiatu sanockiego (pełniąc to stanowisko 1 kwietnia 1871 został mianowany komisarzem dla wypróbowania i nadzorowania kotłów parowych dla powiatów sanockiego, liskiego), na przełomie 1871/1872 mianowany inżynierem tamże. Od około 1872 ponownie pracował w Oddziale Technicznym C. K. Namiestnictwa, gdzie początkowo był inżynierem II klasy, od około 1873 inżynierem, od około 1876 nadinżynierem, od około 1885 do końca życia z tytułem radcy budownictwa.

Halicz (ukr. Галич, łac. Halicia gr. Halia Ὑλαίη) – miasto rejonowe w obwodzie iwanofrankiwskim Ukrainy, nad Dniestrem.Wyszkowo (ukr. Вишково, ros. Вышково, niem. Wyschkowo, słow. Výškovo nad Tisou, węg. Visk) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie w rejonie chustskim obwodu zakarpackiego.

Specjalizował się w budowie dróg i mostów na terenie Galicji, mających znaczenie w zakresie militarnym. Wykonywał plany oraz kierował budowami dróg (Żmigród-Grab, Dolina-Wyszkowo, Halicz-Siwka), a także mostu na Wisłoce pod Pustynią, na Łomnicy pod Załukwią, na Sanie pod Sanokiem i Leżachowem koło Sieniawy, na Wisłoku pod Żarnową, Zaborowem i Tryńczą, na Dniestrze pod Żydaczowem, w rodzinnym Sanoku nadzorował budowę pierwotnego Mostu Olchowieckiego latem 1887 (po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej most został wysadzony 9 września 1939 przez wycofujących się żołnierzy polskich).

Lwów (dawna nazwa form. Królewskie Stołeczne Miasto Lwów), ukr. Львів (Lwiw), ros. Львов (Lwow), niem. Lemberg, łac. Leopolis, jidysz לעמבערג ,לעמבעריק (Lemberg, Lemberik), orm. Լվով (Lwow) – miasto na Ukrainie, ośrodek administracyjny obwodu lwowskiego.Namiestnictwo Galicji - organ i urząd o charakterze rządowym funkcjonujący w ramach ustroju Królestwa Galicji i Lodomerii formalnie oddzielnego państwa istniejącego w latach 1772-1918/19

W 1887 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa.

Był stanu wolnego. Zmarł 3 lutego 1888 podczas pobytu u rodziny w Sanoku na apopleksję. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu przy ul. Jana Matejki w Sanoku 6 lutego 1888 w pogrzebie pod przewodnictwem miejscowego proboszcza ks. Franciszka Salezego Czaszyńskiego. W tym samym miejscu zostali pochowani jego siostra Józefa Drozd (1838-1889, żona Jerzego Drozda, sekretarza c. k. starostwa w Sanoku, naczelnika i rachmistrza c. k. urzędu pobierczego w Sanoku, radnego i asesora, zm. 1896; ich córka Helena w 1888 została żoną Kaspera Brzostowicza) i brat Juliusz (1836-1884, piekarz). Nagrobek rodziny Heinrich pochodzący z 1889 został wpisany do rejestru obiektów zabytkowych i podlega ochronie prawnej. W 2012 nagrobek został odnowiony staraniem Stowarzyszenia Opieki nad Starymi Cmentarzami w Sanoku.

Nowy Żmigród (do 1968 Żmigród Nowy) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim, w gminie Nowy Żmigród. Liczy ok. 1,4 tysiąca mieszkańców. Dawniej posiadał prawa miejskie nadane w 1625 roku.II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. W corocznie wydawanych austro-węgierskich Szematyzmach był początkowo określany jako „Cornel Heinrich” aż do wprowadzenia języka polskiego w autonomii galicyjskiej w 1869, gdy przedstawiano go jako „Kornel Heinrich”.
  2. Księga pamiątkowa Towarzystwa „Bratniej Pomocy” Słuchaczów Politechniki we Lwowie (wydana z powodu Zjazdu z dnia 12. lipca 1894 byłych słuchaczów Akademii technicznej, następnie Szkoły politechnicznej we Lwowie). Lwów: 1897, s. 219.
  3. Księga aktów zejść rzym.-kat. Sanok 1878–1904. T. H. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 141 (poz. 23).
  4. Księga aktów zejść rzym.-kat. Sanok 1878–1904. T. H. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 89 (poz. 74).
  5. Ewa Filip: Józefa z Heinrichów Drozdowa. starecmentarze.sanok.pl. [dostęp 2019-03-09].
  6. Handbuch des Lemberger Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1855. Lwów: 1855, s. 44.
  7. Handbuch des Lemberger Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1856. Lwów: 1856, s. 169.
  8. Handbuch des Lemberger Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1857. Lwów: 1857, s. 35, 218.
  9. Handbuch des Statthalterei-gebietes in Galizien für das Jahr 1858. Lwów: 1858, s. 25, 147.
  10. Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1859. Lwów: 1859, s. 30.
  11. Handbuch des Statthalterei-gebietes in Galizien für das Jahr 1860. Lwów: 1860, s. 155.
  12. Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1861. Lwów: 1861, s. 22, 227.
  13. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1869. Lwów: 1862, s. 33, 247.
  14. Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1863. Lwów: 1863, s. 33, 250.
  15. Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1864. Lwów: 1864, s. 23.
  16. Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1865. Lwów: 1865, s. 23.
  17. Handbuch des Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1866. Lwów: 1866, s. 23.
  18. Handbuch der politischen Behörden in Galizien für das Jahr 1867. Lwów: 1867, s. 67.
  19. Galizisches Provinzial-Handbuch für das Jahr 1868. Lwów: 1868, s. 12, 108, 990.
  20. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1869. Lwów: 1869, s. 7, 86.
  21. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1870. Lwów: 1870, s. 7, 93.
  22. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1871. Lwów: 1871, s. 54, 78.
  23. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”. Nr 83, s. 1, 12 kwietnia 1871. 
  24. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1872. Lwów: 1872, s. III, 6, 53, 76.
  25. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1873. Lwów: 1873, s. 6, 76.
  26. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1874. Lwów: 1874, s. 6, 78.
  27. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1875. Lwów: 1875, s. 6, 76.
  28. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1876. Lwów: 1876, s. 6.
  29. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1877. Lwów: 1877, s. 5.
  30. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1878. Lwów: 1878, s. 5.
  31. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1879. Lwów: 1879, s. 5.
  32. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1880. Lwów: 1880, s. 5.
  33. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1881. Lwów: 1881, s. 6.
  34. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkiem Księstwem Krakowskiem na rok 1882. Lwów: 1882, s. 6.
  35. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1883. Lwów: 1883, s. 6.
  36. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1884. Lwów: 1884, s. 6.
  37. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1885. Lwów: 1885, s. 6.
  38. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1886. Lwów: 1886, s. 6.
  39. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1887. Lwów: 1887, s. 6.
  40. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1888. Lwów: 1888, s. 6.
  41. Korespondencye. „Gazeta Przemyska”. Nr 4, s. 3, 19 czerwca 1887. 
  42. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1888. Wiedeń: 1888, s. 181.
  43. Kronika miejscowa i zamiejscowa. „Gazeta Narodowa”. Nr 29, s. 3, 5 lutego 1888. 
  44. Księga aktów zejść rzym.-kat. Sanok 1878–1904. T. H. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 163 (poz. 122).
  45. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1890. Lwów: 1890, s. 32, 201.
  46. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1895. Lwów: 1895, s. 202.
  47. Księga aktów zejść rzym.-kat. Sanok 1878–1904. T. H. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 255 (poz. 176).
  48. Kronika. Zmarli. „Gazeta Sanocka”. Nr 91, s. 3, 25 grudnia 1896. 
  49. Księga małżeństw 1888–1905 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 5.
  50. Zabytkowe nagrobki. starecmentarze.sanok.pl. [dostęp 2019-03-09].
  51. Jolanta Ziobro. Odnawiają czwarty nagrobek. „Tygodnik Sanocki”. Nr 26 (1075), s. 6, 6 lipca 2012. 
  52. Kolejny zabytkowy nagrobek do remontu!. esanok.pl, 2012-06-27. [dostęp 2019-03-09].
  53. Józefa z Heinrichów Drozdowa i jej bracia – Kornel i Juliusz – uratowani. esanok.pl, 2012-11-19. [dostęp 2019-03-09].
Grab – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim, w gminie Krempna nad potokiem Ryjak dopływem Wisłoki.Franciszek Salezy Czaszyński (ur. 1812, zm. 9 września 1898 w Sanoku) – duchowny rzymskokatolicki, kanonik, proboszcz parafii pw. Przemienienia Pańskiego, fundator i budowniczy kościoła pod tym wezwaniem w Sanoku. Radny miejski, działacz społeczny.




Warto wiedzieć że... beta

Cesarski Austriacki Order Franciszka Józefa (niem. Kaiserlich-Österreichischer Franz Joseph-Orden) – odznaczenie Cesarstwa Austriackiego za zasługi cywilne i wojenne, nadawane od 1849 do 1918.
Dniestr (ukr. Дністер, rum. Nistru, w starożytności gr. Tyras lub Nester), rzeka płynąca przez Ukrainę i Mołdawię (a w praktyce będąc granicą mołdawsko-naddniestrzańską). Rzeka należy do zlewiska Morza Czarnego. Długość - 1352 km, powierzchnia zlewni - ok. 68 tys. km².
Inżynier – osoba, która ma umiejętności i wiedzę zdobytą w zakresie nauk inżynieryjnych i technicznych. Jest to także określenie tytułu zawodowego nadawanego przez uczelnie wyższe po ukończeniu studiów inżynierskich.
Zabór austriacki – ziemie dawnej Rzeczypospolitej zajęte w wyniku rozbiorów przez monarchię Habsburgów, potocznie określaną jako Austrię.
Udar mózgu, incydent mózgowo-naczyniowy (ang. cerebro-vascular accident, CVA), dawniej także apopleksja (gr. stgr. ἀποπληξία - paraliż; łac. apoplexia cerebri, insultus cerebri) – zespół objawów klinicznych związanych z nagłym wystąpieniem ogniskowego lub uogólnionego zaburzenia czynności mózgu, powstały w wyniku zaburzenia krążenia mózgowego i utrzymujący się ponad 24 godziny.
Leżachów – wieś w południowo-wschodniej Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Sieniawa, oddalona od Sieniawy o 3 km.
Cmentarz Centralny w Sanoku – cmentarz komunalny w Sanoku, składający się z kilku części. Jako pierwszy został założony cmentarz tzw. "Matejki Stary". W późniejszym czasie ustanowiono cmentarz przy ulicy Rymanowskiej, który następnie ulegał poszerzeniu (w tym o dwie kwatery żołnierskie).

Reklama