Kordelas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kordelas myśliwski, XIX w.
Kordelas wojskowy francuskiej marynarki, XIX w.

Kordelas – krótka myśliwska broń biała służąca do dobijania zwierzyny w trakcie polowań. Z czasem przekształcona w broń paradną stanowiącą element galowego stroju myśliwego.

Francuska Marynarka Wojenna, oficjalnie Marine nationale, równie często nazywana La Royale (Królewska) – rodzaj sił zbrojnych we francuskich siłach zbrojnych. W jej skład wchodzi cała gama statków wodnych pływających od kutrów patrolowych po fregaty i niszczyciele rakietowe oraz jeden lotniskowiec i dziesięć okrętów podwodnych o napędzie nuklearnym (cztery z nich są przystosowane do wystrzeliwania pocisków balistycznych).Broń biała – rodzaj broni służących do walki wręcz, a nie do miotania pocisków za pomocą energii chemicznej (broń palna) lub zakumulowanej energii mechanicznej (broń miotająca).

Kordelasem (ang. cutlass) w XVIII–XIX w. określano również wojskową broń boczną (zbliżoną konstrukcyjnie do krótkiej szabli bądź tasaka), używaną głównie w marynarce wojennej.

Marynarka wojenna – część sił zbrojnych państwa zajmująca się obroną granic morskich i wybrzeża, a także prowadzeniem innych działań wojskowych na morzach i oceanach.Kordzik – to biała, obosieczna broń paradna w postaci sztyletu. W Polsce aktualnie noszona do ubioru galowego przez oficerów i chorążych marynarki wojennej i lotnictwa zawieszona na rapciach na wysokości lewego uda na równi z dolną krawędzią marynarki.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Kord
  • Kordzik
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. kordelas, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-04-22].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Włodzimierz Kwaśniewicz: Leksykon broni białej i miotającej. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2003.
  • David Harding: Encyklopedia broni – 7000 lat historii uzbrojenia . Warszawa: Penta, 1995.
  • Myśliwy – historycznie osoba zajmująca się łowiectwem, uczestnicząca w polowaniach w celu pozyskania mięsa, skór oraz kości, poroża i innych trofeów łowieckich. Obecnie - osoba zajmująca się gospodarką łowiecką zgodnie z prawem łowieckim i etyką łowiecką. W tym znaczeniu - przeciwieństwo kłusownika. Dawne określenia myśliwego: łowca, strzelec.Broń boczna – to broń noszona przez żołnierzy u boku, do której zalicza się broń palną (pistolety, rewolwery), a w szerszym znaczeniu także broń sieczną (szable, bagnety) i kordziki.




    Warto wiedzieć że... beta

    Zwierzęta łowne, zwierzyna – gatunki dzikich ssaków i ptaków (ptactwa) żyjących w środowisku naturalnym, będących – zgodnie z obowiązującym prawem – przedmiotem pozyskiwania w drodze polowania lub odłowów dokonywanych przez człowieka. Pozyskiwanie zwierząt łownych jest jednym z elementów gospodarki łowieckiej.
    Tasak – rodzaj broni siecznej o głowni rozszerzającej się najczęściej ku sztychowi i mieczowej oprawie. Broń ta pojawia się w Europie w XIII wieku, by apogeum popularności przeżyć w wieku XIV. W wieku XV powoli zanika. Wyjątkiem jest tu włoska storta, broń przybierająca formę masywnej szabli lub krótkiego tasaka z jelcem wyposażonym w kabłąk.
    Polowanie – w języku łowieckim ogół czynności wykonywanych przez myśliwych z zachowaniem obowiązujących przepisów, tj.: tropienie, ściganie, strzelanie i pozyskiwanie zwierzyny.
    Broń paradna (ceremonialna) – broń (zarówno biała jak i palna) przeznaczona do celów reprezentacyjnych i ceremonialnych. Jej konstrukcja jest nastawiona przede wszystkim na walory estetyczne, mające podkreślać status, sprawowaną funkcję lub wywierać wrażenie na widzu. Jej funkcje praktyczne jako broni bojowej są kwestią drugorzędną i zazwyczaj są mocno ograniczone bądź całkowicie pomijane. Wykorzystywana najczęściej jako ozdobny element stroju, wyznacznik pozycji/funkcji, lub jako element wyposażenia kompanii reprezentacyjnych np. podczas parad wojskowych.
    Szabla – długa sieczna broń biała. Wyróżnia się jednosieczną, wygiętą głownią. Klinga szabli może być w części sztychowej poszerzona, czyli mieć ukształtowane tzw. pióro, zaczynające się zazwyczaj wyraźnym uskokiem na tylcu głowni (tzw. młotkiem), rzadziej – poszerzające się płynnie, bez uskoku. W niektórych egzemplarzach tylec pióra może być ostrzony (mówimy wówczas o szabli z piórem dwusiecznym). Przeznaczona do zadawania cięć i sztychów (pchnięć). Szabla jest wyraźnie różna od miecza (miecz ma prostą, obosieczną klingę).

    Reklama