Konstytucja Francji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konstytucja Francjiakt prawny o najwyższej randze (konstytucja) we francuskim systemie prawnym, określający podstawy ustroju państwa francuskiego, podmiot władzy w państwie, a także sposób wykonywania przezeń władzy, oraz określający prawa i obowiązki obywateli.

Deklaracja Praw Człowieka i Obywatela została uchwalona 26 sierpnia 1789 r. przez Konstytuantę. Stworzona przez rewolucję francuską, wywodziła się z filozoficznych i politycznych nurtów oświecenia i masonerii (Rousseau, Wolter, Diderot, J. Locke).Granica Europa – Azja – linia podziału Eurazji na Europę i Azję. Granica ta jest i zawsze była umowna, w dużym przybliżeniu łączy ona Morze Czarne i Morze Karskie.

Pełne konstytucje francuskie[ | edytuj kod]

  1. Konstytucja 1791 roku
  2. Konstytucja roku I1793, tzw. konstytucja jakobińska
  3. Konstytucja roku III1795, tzw. konstytucja dyrektorialna
  4. Konstytucja roku VIII1799, tzw. konstytucja konsularna
  5. Konstytucja roku X - 1802
  6. Konstytucja roku XII - 1804
  7. Karta Konstytucyjna Ludwika XVIII1814, restauracja Burbonów
  8. Akt dodatkowy do konstytucji cesarstwa - 1815, sto dni Napoleona
  9. Karta konstytucyjna 1830 rokumonarchia lipcowa
  10. Konstytucja II Republiki1848
  11. Konstytucja II Cesarstwa – 1852
  12. Konstytucja III Republiki1875, trzy oddzielne akty prawne
  13. Konstytucja Rządu Vichy – 1940
  14. Mała Konstytucja 1945 roku
  15. Konstytucja IV Republiki – 1946
  16. Konstytucja V Republiki – 1958, ze zmianami obowiązuje do dziś
Konstytucja Korsyki – uchwalona w listopadzie 1755 roku oświeceniowa konstytucja Republiki Korsykańskiej proklamowanej przez powstańców antygenueńskich pod przywództwem Pasqualego Paoliego. Obowiązywała do 1769 r. Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Konstytucja (od łac. constituo, -ere – urządzać, ustanawiać, regulować) – akt prawny, określany także jako ustawa zasadnicza, która zazwyczaj ma najwyższą moc prawną w systemie źródeł prawa w państwie.
Akt dodatkowy do konstytucji cesarstwa - właściwie nowa konstytucja opracowana przez Benjamina Constanta i ogłoszona przez Napoleona I w 1815 r. we Francji. Była bardzo liberalna ze względu na chęć zjednania sobie przez Napoleona burżuazji. Wprowadzała monarchię konstytucyjną i wolność prasy.
Rzeczpospolita, od XVII wieku częściej znana jako Rzeczpospolita Polska (lit. Respublika lub Žečpospolita, biał. Рэч Паспалітая, ukr. Річ Посполита, ros. Речь Посполитая, rus. Рѣчь Посполита, łac. Res Publica, współczesne znaczenie: republika) oraz Rzeczpospolita Obojga Narodów – państwo federacyjne złożone z Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego istniejące w latach 1569–1795 na mocy unii lubelskiej (kres federacji w 1791 roku przyniosła Konstytucja 3 maja, ustanawiając państwo unitarne – Rzeczpospolitą Polską). Korona i Litwa stanowiły dla szlachty jedną całość, pomimo dzielących je różnic regionalnych, sprzecznych interesów i odrębności ustrojowych.
Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.
100 dni Napoleona (nazywane również Lotem orła) – okres od 1 marca (powrót Napoleona Bonaparte z wyspy Elby) do 22 czerwca 1815 (abdykacja Napoleona po przegranej bitwie pod Waterloo z tzw. VII koalicją antyfrancuską, czyli połączonymi siłami angielskimi oraz pruskimi), w którym Napoleon ponownie sięgnął po władzę we Francji.
Blok konstytucyjny – we francuskiej praktyce konstytucyjnej określenie źródeł prawa konstytucyjnego. Na blok składają się:
Konstytucja 1791 – pierwszy akt prawny rangi konstytucyjnej we Francji. Prace trwające 2 lata poskutkowały włączeniem do niej szeregu zbiorów praw wydanych przez Konstytuantę w okresie 1789–1791, jako preambuły używając Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela. Dzięki niej król przestał być jedynym wszechwładnym organem, a stał się jednym z podmiotów reprezentującym naród (z łaski narodu i Boga). Utrzymała ustrój monarchii, przekształcając ją z absolutyzmu w monarchię konstytucyjną. Ustanowiła zasadę trójpodziału władzy jako jedną z głównych norm zaraz po suwerenności narodu.

Reklama