Konklawe 1503 (Pius III)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konklawe 16-22 września 1503 – konklawe, które po śmierci Aleksandra VI wyniosło na tron papieski Piusa III.

Antoniotto Pallavicini (ur. 1441, zm. 10 września 1507) – włoski duchowny. Biskup Ventimiglia (1484-87) i Orense (od 1486). 1484-89 Datariusz papieża Innocentego VIII, który w 1489 mianował go kardynałem. Biskup Tournai (1491-94) i Lamego (1492-93). Uczestniczył w konklawe 1492. Papież Aleksander VI w zamian za poparcie mianował go administratorem diecezji Pampeluna. Administrator diecezji Lectoure 1494-98. Bliski współpracownik Aleksandra VI, m.in. był jego legatem wobec króla Francji Karola VIII. 1497 członek 6-osobowej komisji kardynalskiej ds. reformy Kościoła. W kwietniu 1503 mianowany kardynałem-biskupem Tusculum. Uczestniczył w wyborze Piusa III i Juliusza II w 1503. Od grudnia 1503 kardynał-biskup Palestriny. Legat Juliusza II wobec króla Francji Ludwika XII w 1507 w celu formowania ligi przeciw Republice Wenecji. Zmarł po powrocie z tej legacji w wieku 66 lat.Pedro Luis de Borja OSIoHieros (ur. w 1470 w Walencji, zm. 4 albo 5 października 1511 pomiędzy Neapolem a Rzymem) – hiszpański kardynał.

Śmierć Aleksandra VI[ | edytuj kod]

Papież Aleksander VI zmarł 18 sierpnia 1503 roku w wieku 72 lat, prawdopodobnie z przyczyn naturalnych, choć jego śmierci od początku towarzyszyły pogłoski o rzekomej truciźnie. Papież ten słynął z rozwiązłego trybu życia i nepotyzmu, w tym zwłaszcza szczególnych względów, jakimi obdarzał swego okrutnego syna Cezara. W ostatnich latach jego pontyfikatu 27-letni Cezar Borgia, książę Romanii i dowódca wojsk papieskich, odgrywał niezwykle istotną rolę w polityce Stolicy Apostolskiej. Po śmierci ojca zamierzał przeforsować przychylnego sobie kandydata, nie przewidział jednak, że również będzie w tym czasie ciężko chory (w Rzymie szalała epidemia malarii).

Noli – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Liguria, w prowincji Savona. Początkowo w dokumentach z 1004 i 1005 roku pojawiała się jako Naboli (forma Neapolis, czyli w grece nowe miasto). W latach od 1193 do wojen napoleońskich w 1797 była samodzielnym państwem-miastem. W 1239 Noli stało się siedzibą osobnego biskupstwa, wkrótce potem połączonego w diecezję Savona-Noli.Federico di Sanseverino (ur. ok. 1475 w Neapolu — zm. 7 sierpnia 1516 w Rzymie) — włoski kardynał z rodziny hrabiów Calazzo.

Sytuacja polityczna w okresie sediswakancji[ | edytuj kod]

Śmierć Aleksandra VI nastąpiła w bardzo dramatycznym dla Włoch momencie. Na Półwyspie Apenińskim toczyła się hiszpańsko-francuska wojna o koronę królestwa Neapolu oraz o ks. Mediolanu. W walki były zaangażowane niemal wszystkie ważniejsze państwa włoskie, łącznie z papiestwem, które w zależności od okoliczności popierały raz jedną, raz drugą stronę. Na terytoriach papieskich narastał sprzeciw wobec rządów papieża i jego syna, buntowały się zwłaszcza rzymskie rody arystokratyczne Colonna i Orsini oraz lokalni baronowie na prowincji, którzy w minionych latach zostali pozbawieni wielu swych dóbr i władzy na rzecz Borgiów. Zaraz po śmierci papieża zarówno w Rzymie jak i w prowincjach doszło do krwawych zamieszek. W samym Rzymie siłami zbrojnymi dysponowały aż trzy stronnictwa (Colonnów, Orsinich oraz Cezara Borgii), a w pobliżu stacjonowały hiszpańskie wojska pod dowództwem Gonsalvo de Cordoba oraz francuskie, dowodzone przez Francesco Gonzagę. Sam Cezar miał dyspozycji 12 tysięcy zbrojnych i mógł liczyć na lojalność hiszpańskich kardynałów, którzy, jak powiadano, poprzysięgli dążyć do wyboru kardynała Juana de Very, nawet za cenę schizmy. Ponadto Borgia podjął kroki mające na celu zapobieżenie powrotowi do Rzymu kardynała Giuliano della Rovere, jego osobistego wroga, co mu się jednak nie udało. Baron Fabio Orsini miał w mieście około półtora tysiąca żołnierzy, a Prospero Colonna ponad trzy tysiące. W tej sytuacji powszechnie obawiano się, że może dojść do narzucenia wyboru nowego papieża siłą.

Neapol (wł. Napoli, j. neapolitański Nàpule, łac. Neapolis z gr. he nea polis, dosł. nowe miasto) – miasto w południowych Włoszech w rejonie Kampania, którego jest stolicą, a także ośrodkiem administracyjnym prowincji Neapol. Założony przez Greków jako Partenope.Eger (chorw. Jegar, pol. Jagier, niem. Erlau, tur. Eğri, łac. Agria, czes. Jager, słow. Jáger) – historyczne miasto (56,5 tys. mieszkańców w I 2011 r.) na Węgrzech, położone nad potokiem Eger, między Górami Bukowymi i górami Mátra. Stolica komitatu Heves. Znane przede wszystkim z wina Egri Bikavér oraz z obrony zamku przed Turkami. Uzdrowisko – źródła wód termalnych.


Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




Warto wiedzieć że... beta

Rouen – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Normandia, w departamencie Seine-Maritime. Położona jest nad Sekwaną.
Agrigento (pol. Agrygent) – miasto na południowym wybrzeżu Sycylii, w prowincji Agrigento. Ośrodek handlowy i turystyczny, według danych ze stycznia 2010 zamieszkuje go 59,2 tys. mieszkańców.
Kapua (wł. Capua) – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Kampania, w prowincji Caserta, położona na południe od Rzymu nad rzeką Volturno. W 73 r. p.n.e. wybuchło tu powstanie niewolników, nazwane od wodza tego powstania powstaniem Spartakusa.
Giovanni Antonio Sangiorgio (ur. między 1439 a 1442 w Mediolanie, zm. 14 albo 28 marca 1509 w Rzymie) – włoski kardynał.
Ludwik XII (ur. 27 czerwca 1462 w Château de Blois, zm. 1 stycznia 1515 w Paryżu) – książę Orleanu, później w latach 1498–1515 król Francji. Był wnukiem księcia Ludwika Orleańskiego (synem Karola Orleańskiego) i prawnukiem Karola V, z dynastii Walezjuszów.
Linköping – miasto w Szwecji, stolica regionu administracyjnego Östergötland, nad rzeką Stångån. Miasto liczy 97 428 mieszkańców a gmina Linköping, około 141 863 (2008). Linköping jest siódmym co do wielkości miastem w Szwecji. Linköping to także siedziba diecezji Linköping (kościół szwedzki).
Niccolò Fieschi (ur. 1456 w Genui, zm. 15 czerwca 1524 w Rzymie), włoski duchowny, kardynał, z rodziny hrabiów Lavagna. Biskup Agde (1488-1495 i od [1504]) i Fréjus (1495-1511). Kreowany kardynałem w maju 1503 przez Aleksandra VI na życzenie króla Francji Ludwika XII, otrzymał wiele beneficjów we Francji. Administrator diecezji Sénez (1507-09), Andria (1517), Tulon (1514-15 i od 1518) i Umbriatico (1517-21). Arcybiskup Embrun (1510-18) i Rawenny (1516-17). Był jednym z faworytów konklawe 1513. 1517 członek komisji kardynalskiej ds. krucjaty przeciw Turcji. Kierował procesem kanonizacyjnym Francesco di Paola (ogłoszony świętym 1 maja 1519). Kardynał-biskup Albano (1518-21), Sabiny (1521-23) i Porto (1523-24). Subdziekan kolegium kardynałów 1523-1524. W styczniu 1524 wybrany opatem klasztoru Tre Fontane w Rzymie. Miesiąc przed śmiercią został promowany do diecezji Ostia e Velletri, obejmując funkcję dziekana Św. Kolegium. Zmarł w wieku 68 lat.

Reklama