• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Konidiofor

    Przeczytaj także...
    Metula – część trzonka (konidioforu) u grzybów z rodziny kropidlakowatych (Aspergillaceae). Metule znajdują się między pierwszym odcinkiem konidioforu wyrastającym z bazalanej komórki strzępki a fialidami. Zazwyczaj są cylindryczne i wydłużone, mogą być pojedyncze lub rozgałęzione. Konidiom – występująca u grzybów wielostrzępkowa struktura, w której powstają zarodniki bezpłciowe – konidia. Wyróżnia się następujące typy konidiomów:
    Pyknidium, l. mn. pyknidia (łac. picnidium, picnidia) – występujące u grzybów bardzo drobne organella z otworkiem na szczycie. Mają kulisty lub wydłużony kształt i powstają w nich w wyniku rozmnażania bezpłciowego zarodniki zwane pykniosporami. Pyknidia czasami nazywane są również pykniami. Na powierzchni plechy widoczne są jako zazwyczaj ciemne kropeczki lub brodaweczki z otworkiem na szczycie.
    Konidiofory u kropidlaka i pędzlaka: 1 – konidia, 2 – fialida, 3 – metula, 4 – pęcherzyk konidioforu, 5 – konidiofor, 6 – podstawa konidioforu

    Konidiofor lub trzonek konidialny – szczytowa strzępka grzybni, na której wytwarzane są zarodniki konidialne. Konidiofor wyrasta z komórki bazalnej i zazwyczaj wzniesiony jest do góry. Trzonek ten może być nierozgałęziony, jak np. u kropidlaków (Aspergillus), lub rozgałęziony, jak u pędzlaków (Penicillum), rozgałęzienia te to metule. Ostatni, szczytowy odcinek konidioforu to komórka konidiotwórcza, z której wyrastają konidia.

    Strzępki (łac. hyphae) – rozgałęziające się, splątane nitkowate elementy, z których zbudowana jest grzybnia (plecha), czyli ciało grzybów. Strzępki mogą być luźne (nitkowate) lub zbite (plektenchymatyczne), wtedy gdy splatają się i zrastają w jedną całość. Zbite strzępki tworzą:Żywiciel - organizm, na którego koszt żyje pasożyt dojrzały lub jego postacie rozwojowe. Pasożyty pozostają w różnych związkach z żywicielami.

    Konidiofor może składać się z jednej lub z wielu komórek. Wyróżnia się 2 typy konidioforów:

  • mikronematyczne – nieróżniące się budową od strzępek grzybni, złożone zazwyczaj z 2-3 komórek
  • makronematyczne – złożone z różnie zbudowanych płonnych komórek i jednej lub kilku komórek konidiotwórczych.
  • Konidiofory mogą wyrastać pojedynczo, w pęczkach lub tworzyć bardziej złożone struktury zwane konidiomami. Wyróżnia się następujące typy konidiomów: koremium, sporodochium, pionnot, acerwulus, kupula, pyknotyrium, pyknidium. Konidiofory wyrastające pojedynczo, w pęczkach lub w koremiach (synnemach) powstają bezpośrednio na powierzchni podłoża czy żywiciela, pozostałe mogą powstawać na podkładkach, pod kutykulą lub skórką rośliny, mogą wystawać ponad skórkę, mogą też być zanurzone w podłożu czy tkankach żywiciela.

    Acerwulus (łac. acervulus, l. mn. acervuli)) – tworzone przez niektóre gatunki grzybów skupiska bezpłciowo wytwarzanych zarodników konidialnych. Tworzą je zwłaszcza grzyby pasożytnicze na komórkach skórki, pod nabłonkiem zaatakowanej rośliny. Acerwulusy mają postać ułożonych palisadowo konidioforów, na końcach których wytwarzane są konidia. Wydostają się przez otwór powstały w wyniku rozerwania skórkiKonidium (l.mn. konidia), zarodniki konidialne – rodzaj zarodników grzybów, stanowiących organ rozmnażania bezpłciowego. Występują w dwóch typach, jako blastokonidia i tallokonidia. Wytwarzane są często przez workowce (Ascomycota), rzadziej podstawczaki (Basidiomycota). Powstają na szczycie strzępki przez pączkowanie holoblastyczne (odcinanie wszystkich ścian pączka) lub enteroblastyczne (kiedy zewnętrzna ściana nie ulega odcięciu).

    Budowa konidioforów odgrywa ważną rolę przy mikroskopowym oznaczaniu gatunków.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. J. Szweykowska, J. Szweykowski, Botanika. Tom I. Morfologia, Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2005, {{ISBN}83-01-13946-3}}
    2. Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie. Katedra Mikrobiologii Przemysłowej i Żywności. Rozmnażanie bezpłciowe. Ćw. 3. Morfologia komórki eukariota (pleśnie i drożdże) [dostęp 2015-03-30] [zarchiwizowane z adresu 2015-05-01].
    3. Joanna Marcinkowska, Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, ​ISBN 78-83-09-01048-7
    4. Selim Kryczyński, Zbigniew Weber, Fitopatologia. Tom 1. Podstawy fitopatologii, Poznań: PWRiL, 2010, ​ISBN 978-83-09-01-063-0
    Pionnot – występująca u niektórych gatunków grzybów struktura służąca do wytwarzania bezpłciowych zarodników konidialnych. Jest odmianą sporodochium. Odróżnia się od niego tym, że w środku wypełniony jest śluzowatą substancją. Pionnoty występują zazwyczaj u grzybów pasożytniczych, np. u Fusarium.Sporodochium (l. mn. sporodochia) – u grzybów jest to zbudowana z wielu strzępek struktura, w której w wyniku rozmnażania bezpłciowego wytwarzane są zarodniki typu konidium. Sporodochia występują na powierzchni, kształtem przypominają poduszki. Utworzone są z pseudoparenchymy z wzniesionymi konidioforami, na których powstają konidia.




    Warto wiedzieć że... beta

    Koremium czyli synnema – występująca u grzybów wielostrzępkowa struktura, w której powstają zarodniki bezpłciowe – konidia. Koremium to pęczek trzonków konidialnych, które w dolnej części są ciasno splątane, a w górnej rozgałęziające się i wachlarzowato rozchodzące na boki. Występują np. u grzybów należących do rodzajów Coremium, Graphium.
    Komórka zarodnikotwórcza – u grzybów jest to końcowa strzępka, w której, lub na której wytwarzane są w drodze rozmnażania bezpłciowego zarodniki zwane konidiami. Proces ich wytwarzania to konidiogeneza. W zależności od budowy oraz sposobów konidiogenezy wyróżnia się następujące typy komórek zarodnikotwórczych:
    Piknotyrium lub pyknotyrium – występująca u niektórych gatunków grzybów struktura służąca do wytwarzania bezpłciowych zarodników konidialnych. Jest to spłaszczony, tarczkowaty twór z konidioforami i promieniście popękaną ścianą górną, a czasami także dolną. Piknotyrium występuje np. u pasożytniczego grzyba Peltaster fructicola.
    Podkładka – u grzybów jest to zbita warstwa grzybni złożona z mocno z sobą splecionych płonnych strzępek. U niektórych gatunków grzybów workowych powstają na niej otocznie (perytecja), w których wytwarzane są w wyniku podziału płciowego zarodniki. Podkładkę u grzybów workowych nazywa się również stromą.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.673 sek.