Kondycja finansowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kondycja finansowa (ang. financial health) – pojęcie opisujące ocenę sytuacji finansowej osoby fizycznej lub przedsiębiorstwa. Dla osób fizycznych oznacza wysokość uzyskiwanych dochodów, możliwość gromadzenia oszczędności, budowanie bogactwa, regulowania terminowo wszystkich wymaganych zobowiązań, zarówno wynikających z codziennych opłat, jak i zaciągniętych zobowiązań finansowych itp. Osoba fizyczna lub prawna może posiadać dobrą lub złą kondycję finansową.

Zobowiązanie (łac. obligatio) – rodzaj stosunku cywilnoprawnego, węzeł prawny (łac. vinculum iuris) łączący dłużnika z wierzycielem, który polega na tym, że "wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić" (art. 353 § 1 kodeksu cywilnego). Prawo zobowiązań reguluje społeczne formy wymiany dóbr i usług o wartości majątkowej. Zobowiązania to księga trzecia Kodeksu cywilnego.Rentowność, dochodowość – parametr odzwierciedlający efektywność działania przedsiębiorstwa. Wskaźniki rentowności nazywane są także wskaźnikami zyskowności lub stopami zwrotu. Niemniej jednak czasem pojęcie zyskowności rezerwowane jest dla kwotowej, a nie procentowej miary zysku. Wielkości osiągnięte powinny być porównywane z poprzednimi okresami, z planem, z innymi przedsiębiorstwami. Niezbędna tutaj jest analiza przyczynowa.

W przypadku przedsiębiorstw, posiadana kondycja finansowa determinuje zdolność do utrzymania się na rynku w warunkach konkurencji. Pojęcie to odnosi się do trwałości przedsiębiorstwa, jego bezpieczeństwa i wiarygodności finansowej oraz zdolności do generowania zysku czy wzrostu wartości. „Stan zdrowia” przedsiębiorstwa określany jest w szczególności przez takie parametry jak płynność finansowa, wypłacalność, rentowność zasobów i zyskowność prowadzonej działalności. O złej kondycji finansowej można mówić na przykład, gdy przedsiębiorstwo utraciło płynność finansową, jest nierentowne i niezyskowne.

Dochód – podstawowa kategoria ekonomiczna, wyrażająca dodatni efekt zastosowania czynników wytwórczych: ziemi, pracy, kapitału rzeczowego, kapitału finansowego w procesie gospodarowania. Dochód jest rezultatem połączenia wymienionych czynników wytwórczych oraz przedsiębiorczości człowieka. Dochód w formie pieniężnej jest wyrazem towarów i usług, które podmioty go posiadające mogą za niego nabyć.Płynność finansowa - zdolność do terminowego regulowania krótkoterminowych zobowiązań, jeden z elementów oceny finansowej przedsiębiorstwa. Zarządzanie płynnością ma na celu utrzymywanie odpowiedniej ilości środków pieniężnych i linii kredytowych, gdyż opóźnienia w wywiązywaniu się ze zobowiązań powodują nieufność kontrahentów i kredytujących instytucji finansowych co może doprowadzić w skrajnych przypadkach do bankructwa, zaś zbyt wysoki poziom powoduje zamrożenie części kapitału obrotowego, a tym samym zmniejszenie rentowności przedsiębiorstwa.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Robert Patterson: Kompendium terminów z zakresu finansów po polsku i po angielsku. Kraków: Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., tom II K-R, 2011, s. 29. ISBN 978-83-7623-838-8.
  • Oszczędzanie (oszczędność) – w ekonomii różnica pomiędzy dochodem a konsumpcją osoby, przedsiębiorstwa, czy innego podmiotu.Konkurencja – proces, w którym podmioty rynkowe współzawodniczą ze sobą w zawieraniu transakcji rynkowych poprzez przedstawianie korzystniejszej od innych podmiotów oferty rynkowej (np. zaoferuje niższe oprocentowanie i raty kredytów) celem realizacji swoich interesów.




    Reklama