Komora nabojowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Komory nabojowe w bębnie rewolweru

Komora nabojowa – tylna część przewodu lufy lub otwór w bębnie rewolwerowym, w której umieszcza się nabój.

Andrzej Ciepliński - polski autor monografii, których treść najczęściej dotyczy broni palnej. Publikacje jego autorstwa ukazywały się w serii wydawniczej Typy Broni i Uzbrojenia.Kaliber broni - najmniejsza średnica przewodu lufy broni palnej. Pod uwagę nie bierze się zakończenia lufy, które, np. w garłaczu, może rozszerzać się lejkowato. W przypadku luf gwintowanych kaliber broni oznacza średnicę lufy mierzoną na polach gwintu.

W broni odtylcowej jej wlot jest zamykany zamkiem. Ma najczęściej kształt i rozmiar odpowiadające kształtowi łuski naboju. Posiada powierzchnię, która składa się z kilku stożków o średnicy większej od kalibru lufy. Stożek który łączy komorę z częścią prowadzącą przewodu lufy nazywany jest stożkiem przejściowym. Kształt stożkowy komory ułatwia ładowanie broni i wyciąganie łuski po strzale. Komora nabojowa ze względu na przenoszenie w momencie strzału najwyższych ciśnień ma zazwyczaj grubsze ścianki niż reszta lufy.

Łuska (gilza) – część naboju, służąca do umieszczenia w niej ładunku miotającego i spłonki. W nabojach zespolonych służy do umocowania pocisku. Zabezpiecza i uszczelnia komorę nabojową podczas strzału.Ryszard Woźniak (ur. 13 czerwca 1956 roku w Białymstoku) – malarz, performer, autor instalacji, teoretyk sztuki, pedagog.
  • Główne elementy lufy:
    A - lufa,
    B - przewód lufy,
    C - komora nabojowa

  • Komora nabojowa pistoletu:
    A - pusta, przed załadowaniem naboju,
    B - załadowana nabojem

  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak, Encyklopedia współczesnej broni palnej, Warszawa: WiS, 1994, s. 99, ISBN 83-86028-01-7, OCLC 169820275.
  • Stanisław Torecki: 1000 słów o broni i balistyce. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982, s. 107. ISBN 83-11-06699-X.
  • Broń odtylcowa – broń palna ładowana od wlotu lufy (od tyłu broni) po otwarciu zamka. Rozpowszechniła się od drugiej połowy XIX wieku, zastępując różne wzory broni odprzodowej. Istotnym elementem broni odtylcowej jest zamek, zamykający wlot lufy po załadowaniu, a przed oddaniem strzału. Rozróżniamy broń odtylcową: jednostrzałową, powtarzalną, samopowtarzalną i samoczynną. Pierwszą strzelecką bronią odtylcową był karabin Dreyse wz. 41, a artyleryjską działo skonstruowane przez Cavallego w 1846. Nowoczesna broń palna (z wyjątkiem niektórych typów moździerzy i granatników) jest bronią odtylcową.




    Reklama