Komin (speleologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Komin – w speleologii jest to odcinek jaskini ciągnący się od jej stropu w górę pionowo, lub prawie pionowo i górą zamknięty. Czasami komin może nie być górą zamknięty i wcinać się w wyższe piętra jaskini łącząc się z nimi. Jeżeli to połączenie jest na tyle szerokie, że może przez niego przejść człowiek, należy używać pojęcia studnia. Komin definiuje się również jako:

Wielka encyklopedia tatrzańska – encyklopedia wiedzy o Tatrach (tatrologii). Jest to fundamentalne dzieło znawców Tatr – Zofii Radwańskiej-Paryskiej i Witolda Henryka Paryskiego, którzy przez 60 lat chodzili po Tatrach i zajmowali się ich badaniem. Encyklopedia obejmuje całość problematyki tatrzańskiej. Zawiera wiadomości z topografii Tatr, historii, geografii, przyrody, turystyki, etnografii, geologii, taternictwa, a także zdjęcia, rysunki i mapy. Pierwsze książkowe wydanie pojawiło się w 1995, potem było jeszcze wznawiane w 2004. Obydwa wydania pojawiły się z 3 wersjami okładki: płótno, skóra i półskórek. Wydanie z 2004 ma 1553 strony. Encyklopedia wydana została w Poroninie przez Wydawnictwo Górskie. Ponadto wyszła wersja multimedialna na płycie CD-ROM. Zawierała ona łącznie ok. 6000 haseł, 1200 grafik (w tym panoramy), a także nagrania gwary i muzyki górali polskich i słowackich oraz 60 interaktywnych map graniowych.Komin – pionowa formacja skalna posiadająca formę zagłębienia ograniczonego z trzech stron ścianami skalnymi (dwie ściany po bokach i jedna w głębi). Komin jest formacją na tyle dużą (szeroką), aby do jej wnętrza mógł wejść wspinacz. Podstawową techniką wspinaczki w kominie jest zapieraczka.
  • pionowy kanał w jaskini bez otworu wyprowadzającego na powierzchnię. Może być wytworzony zarówno przez wody grawitacyjne jak i ciśnieniowe
  • pionowa formacja skalna, którą pokonuje się wspinaczką.
  • W początkach polskiej speleologii kominami nazywano odcinek jaskini pokonywany od dołu w górę, nie rozróżniając pojęcia studnia i komin. Zachowały się z tych czasów nazwy kominy w wielu jaskiniach, np. Ciasne Kominy i Wielkie Kominy w Jaskini Miętusiej. W ujęciu współczesnej speleologii są to studnie. Należy też rozróżnić pojęcie komin używane w speleologii od pojęcia komin stosowanego we wspinaczce skalnej i oznaczającego inną formację skalną.

    Jaskinia Miętusia – jaskinia w Tatrach Zachodnich położona na zachodnim zboczu Doliny Miętusiej. Jest jaskinią o największej rozciągłości horyzontalnej w Polsce (1150 m) i czwartą pod względem długości, która wynosi 10 780 m. Deniwelacja jaskini wynosi 305 m. Wlot do Jaskini Miętusiej położony jest na wysokości 1273 m n.p.m., w górnej części Doliny Miętusiej. Jaskinia Miętusia została odkryta w 1936 r. przez Władysława Goryckiego.Witold Henryk Paryski (ur. 10 września 1909 w Pittsburgh w stanie Pensylwania, USA, zm. 16 grudnia 2000 r. w Zakopanem) – krajoznawca, taternik, przewodnik tatrzański i ratownik TOPR-u, alpinista, działacz ochrony przyrody, absolwent medycyny, autor wielu prac o Tatrach i Podtatrzu. Autor przewodnika taternickiego Tatry Wysokie oraz (razem z żoną Zofią Radwańską-Paryską) Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    Speleologia – nauka o jaskiniach. Przedmiotem zainteresowania speleologii są m.in.: geneza i rozwój jaskiń, cechy środowiska przyrodniczego jaskiń (mikroklimat, stosunki wodne, przyroda ożywiona – flora i fauna, itp.), problemy ochrony i in. Jaskinie są również obiektem zainteresowania innych nauk, m.in.: geologii, hydrogeologii, paleontologii, archeologii, turyzmu. Mianem speleologii często określa się inne formy aktywności ludzkiej w jaskiniach, zwłaszcza o charakterze eksploracyjnym czy sportowym, np. alpinizm podziemny.




    Reklama