Komaskowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Komaskowie (z wł. maestri lub magistri „comacini” - mistrzowie z okolic Como) - rzemieślnicy, budowniczy, architekci i artyści pochodzący z terenów otaczających jezioro Como, leżące na pograniczu Ticino (Szwajcaria) i Lombardii (Włochy), głównie z okolic doliny Intelvia oraz okolic Como, Campione i Lugano. Od średniowiecza przez renesans i barok znani byli jako mistrzowie sztuki budowlanej, a także stiukatorstwa, malarstwa, rzeźby. Na przestrzeni wieków emigrowali do innych krajów europejskich łącząc ich mistrzostwo ze stylami i warunkami lokalnymi. W Polsce zaczęli się pojawiać około 1520 roku.

Lago di Como, Lago Lario (niem. Comosee) (łac. Lacus Larius) – jezioro w północnych Włoszech (Lombardia), w Alpach. Bergamo – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Lombardia, w prowincji Bergamo. Dawna nazwa miejscowości to Bergomum.

Komaskowie w Polsce[ | edytuj kod]

  • Giovanni Battista di Quadro z Lugano
  • Francesco Borromini z Bissone k. Lugano
  • Matteo Castelli z Melide k. Lugano
  • Domenico Fontana z Melide k. Lugano
  • Baltazar Fontana z Chiasso
  • Paweł Antoni Fontana z Castello Valsolda
  • Dominik Merlini z Castello Valsolda
  • Giovanni Trevano z Lugano
  • Jakub Parr z Bissone k. Lugano
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Mariusz Karpowicz. Matteo Castello l'architetto del primo barocco a Roma e in Polonia, Ticino Management Sa, Edizioni Arte e Storia, Breganzona 2002
  • Mariusz Karpowicz, Artisti Ticinesi in Polonia nella prima meta del ‘700, Repubblica e Cantone del Ticino1998
  • Pittoni Leros, Francesco Borromini e i magistri ticinesi che hanno cambiato il volto di Roma, Gaggini-Bizzozero SA, Lugano 1997
  • Lucia Pedrini Stanga, I Colomba d'Arogno (Artisti dei laghi. Itinerari europei.), Fidia edizioni d'arte, Lugano 1994
  • Rossana Bossaglia, G. Alberto Dell'Acqua, I maestri campionesi, Bolis, Bergamo 1992
  • Curcio Giovanna, Spezzaferro Luigi, Fabriche e architetti ticinesi nella Roma barocca con una scelta di antiche stampe, Il Portfolio, Mediolan 1989
  • Mariusz Karpowicz, Artisti ticinesi in Polonia nel `500, Repubblica e Cantone del Ticino 1987
  • Mariusz Karpowicz, Artisti ticinesi in Polonia nel `600, Repubblica e Cantone del Ticino 1983
  • Ugo Donati, Artisti Ticinesi a Venezia dal XV al XVIII secolo, Edizioni di sole, Lugano 1961
  • Luigi Brentani, Antichi maestri d'arte e di scuola delle terre ticinesi, Como-Lugano 1927-1963
  • Barok (z por. barocco – "perła o nieregularnym kształcie" lub z fr. baroque – "bogactwo ozdób") – główny kierunek w kulturze środkowo i zachodnioeuropejskiej, którego trwanie datuje się na zakres czasowy od końca XVI wieku do XVIII wieku. Uznany za oficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: "sztuka jezuicka" czy "sztuka kontrreformacyjna". W odróżnieniu od humanizmu antropocentrycznego doby renesansu, barok reprezentował humanizm teocentryczny. W znaczeniu węższym, barok to jeden z nurtów literackich XVII wieku, koegzystujący z klasycyzmem i manieryzmem; od niego XX-wieczni literaturoznawcy wyprowadzili jednak nazwę dla całej epoki.Giovanni Trevano (zm. 1644) – pochodzący z Lugano (Szwajcaria), architekt tesyński, czynny w Rzeczypospolitej od 1595. Od roku 1613 architekt nadworny króla Polski Zygmunta III Wazy, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli wczesnego baroku rzymskiego. Był uczniem Carla Maderny. Brał udział w obronie Smoleńska, gdzie został ranny. Pod koniec życia kierował przebudową królewskiej rezydencji w Łobzowie.




    Warto wiedzieć że... beta

    Baltazar Fontana (ur. 26 czerwca 1661 albo w 1658 w Chiasso, zm. 6 października 1733 tamże) – rzeźbiarz i sztukator pochodzenia włoskiego, działający w Polsce, Niemczech, Włoszech i na Morawach.
    Stiuk – materiał zdobniczy w postaci tynku szlachetnego, mieszanina gipsu, wapienia i drobnego piasku lub pyłu marmurowego, łatwa do formowania, szybko twardniejąca. Często barwiona na różne kolory, nakładana na podłoże (ściany i elementy architektoniczne), gładzona i polerowana po wyschnięciu. Używana najczęściej we wnętrzach budowli.
    Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.
    Lugano (lomb. Lügan, niem. Lauis, ret. Ligiaun) - największe miasto we włoskojęzycznym (a faktycznie w większości lombardzkojęzycznym) kantonie Ticino, graniczącym z Włochami, w południowo-wschodniej Szwajcarii.
    Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.
    Mariusz Karpowicz (ur. 20 stycznia 1934 w Czombrowie, zm. 3 listopada 2015 w Warszawie) – polski historyk sztuki, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Instytutu Historii Sztuki Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego.
    Ticino, też Tessyn (wł.: Ticino, ofic.: Repubblica e Cantone Ticino; lomb.: Tesin, niem., fr., rom.: Tessin) – najdalej wysunięty na południe kanton Szwajcarii. Tereny Ticino zostały zajęte przez Szwajcarów w XV i na początku XVI wieku, w 1803 kanton Ticino przystąpił do Konfederacji Szwajcarskiej jako pełnoprawny członek.

    Reklama