• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kolagen



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Zespół Alporta (ang. Alport syndrome, łac. sydroma Alport) – uwarunkowane genetycznie, postępujące schorzenie nerek, charakteryzujące się hematurią, często skojarzoną z neurogenną głuchotą i zmianami w obrębie narządu wzroku. Opisany w 1927 przez Cecila Alporta.Kwas askorbinowy, witamina C (INN: Acidum ascorbicum, E300) – organiczny związek chemiczny z grupy witamin, pochodna glukozy o wzorze sumarycznym C6H8O6, przeciwutleniacz stosowany jako dodatek do żywności. W warunkach standardowych jest białym, krystalicznym ciałem stałym. Dobrze rozpuszcza się w wodzie, roztwór ma odczyn kwasowy.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Kamila A. Czubak, Halina M. Żbikowska, Struktura, funkcja i znaczenie biomedyczne kolagenów, „Annales Academiae Medicae Silesiensis”, 68 (4), 2014, s. 245–254.
    2. Alberts 2015 ↓, s. G:7.
    3. Davidson i Sittman 2002 ↓, s. 49.
    4. Harper 2018 ↓, s. 800.
    5. Harper 2018 ↓, s. 54.
    6. Alberts 2016 ↓, s. 141.
    7. Jean-Yves Exposito, Collagens, [w:] Jerry L. Atwood, Jonathan W. Steed (red.), Encyclopedia of Supramolecular Chemistry, CRC Press, 2004, s. 295–296, DOI10.1081/E-ESMC, ISBN 978-0-8247-5056-5.
    8. Alberts 2016 ↓, s. 704.
    9. Kenneth M. Towe, Oxygen-Collagen Priority and the Early Metazoan Fossil Record, „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”, 65 (4), 1970, s. 781-788, DOI10.1073/pnas.65.4.781 (ang.).c?
    10. Grażyna Krasnowska, Charakterystyka i wykorzystanie białek kolagenowych, „Medycyna Wet.”, 61 (3), 2005, s. 271–274.
    11. Jean-Yves Exposito i inni, The Fibrillar Collagen Family, „International Journal of Molecular Sciences” (11), 2010, s. 407–426, DOI10.3390/ijms11020407.
    12. Hames i Hooper 2002 ↓, s. 53.
    13. Gerald Karp, Cell and Molacular Biology, Wiley, 2010, s. 232–234, ISBN 978-0-470-48337-4.
    14. Alberts 2016 ↓, s. 706.
    15. Alberts 2016 ↓, s. 704–708.
    16. Alberts 2016 ↓, s. 703–704.
    17. Alberts 2015 ↓, s. 1061.
    18. Jasvir Kaur, Dieter P. Reinhardt, Extracellular Matrix (ECM) Molecules, [w:] Ajaykumar Vishwakarma i inni red., Stem Cell Biology and Tissue Engineering in Dental Sciences, Elsevier, 2015, s. 27, 30–33, ISBN 978-0-12-397157-9.
    19. Harper 2018 ↓, s. 803.
    20. Alberts 2015 ↓, s. 1067.
    21. Harper 2018 ↓, s. 800–801.
    22. Harper 2018 ↓, s. 804.
    23. Hames i Hooper 2002 ↓, s. 55–56.
    24. N.V. Bhagavan, Chung-Eun Ha, Connective Tissue: Fibrous and Nonfibrous Proteins and Proteoglycans, [w:] N.V. Bhagavan, Chung-Eun Ha (red.), Essentials of Medical Biochemistry, Academic Press, 2015, s. 120–122, ISBN 978-0-12-416687-5.
    25. Harper 2018 ↓, s. 801.
    26. Puri 2011 ↓, s. 77.
    27. Alberts 2015 ↓, s. 1065.
    28. G. Schoukens, Bioactive dressings to promote wound healing, [w:] S. Rajendran (red.), Advanced Textiles for Wound Care, Woodhead Publishing, 2009, s. 114–152, ISBN 978-1-84569-271-1.
    29. Puri 2011 ↓, s. 76.
    30. Davidson i Sittman 2002 ↓, s. 50.
    31. Alberts 2016 ↓, s. 705.
    32. Hames i Hooper 2002 ↓, s. 54.
    33. Harper 2018 ↓, s. 801–802.
    34. Monika Morąg, Agnieszka Burza, Budowa, właściwości i funkcje kolagenu oraz elastyny w skórze, „Journal of Health Study and Medicine” (2), 2017, s. 77–100.
    35. D.J.S. Hulmes, Collagen diversity, synthesis and assembly, [w:] Peter Fratzl (red.), Collagen: Structure and Mechanics, Springer, 2008, s. 16, ISBN 978-0-387-73905-2.
    36. Harper 2018 ↓, s. 802–803.
    37. Harvey Lodish i inni, Molecular Cell Biology, W. H. Freeman and Company, 2016, s. 948, ISBN 978-1-4641-8339-3.
    38. Sylvie Ricard-Blum, The Collagen Family, „Cold Spring Harb Perspect Biol.”, 3 (1), 2011, DOI10.1101/cshperspect.a004978.
    39. Harper 2018 ↓, s. 800–803.
    40. Davidson i Sittman 2002 ↓, s. 50–53.
    41. Hames i Hooper 2002 ↓, s. 54–55.
    42. Puri 2011 ↓, s. 78–79.
    43. Davidson i Sittman 2002 ↓, s. 53–55.
    44. Hames i Hooper 2002 ↓, s. 57.
    45. Hames i Hooper 2002 ↓, s. 58.
    46. Abraham L. Kierszenbaum, Laura L. Tres, Histology and Cell Biology. An Introduction to Pathology, Elsevier, 2020, s. 141, ISBN 978-0-323-67321-1.
    47. Davidson i Sittman 2002 ↓, s. 52–53.
    48. Puri 2011 ↓, s. 81–82.
    49. Puri 2011 ↓, s. 79–80.
    50. Puri 2011 ↓, s. 80.
    51. Harper 2018 ↓, s. 804–805.
    52. Davidson i Sittman 2002 ↓, s. 53–54.
    53. Bogdan Janicki, Mateusz Buzała, Wpływ kolagenu na jakość technologiczną mięsa, „Żywność. Nauka. Technologia. Jakość”, 2 (87), 2013, s. 19–29.
    54. Alfons T.L. Van Lommel, From Cells to Organs: A Histology Textbook and Atlas, Springer, 2003, s. 306, DOI10.1007/978-1-4615-0353-8, ISBN 978-1-4613-5035-4.
    55. Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (CELEX: 32004R0853).
    56. P. Hashim i inni, Collagen in food and beverage industries, „International Food Research Journal”, 22 (1), 2015, s. 1–8.
    57. Puri 2011 ↓, s. 81-82.
    58. Provost 2016 ↓, s. 282–283.
    59. Gisslen 2015 ↓, s. 453–454.
    60. Gisslen 2015 ↓, s. 470.
    61. Gisslen 2015 ↓, s. 365.
    62. Jeff Potter, Gotowanie dla geeków, wyd. II, Gliwice: Helion, 2019, s. 196–197, ISBN 978-83-283-4992-6.
    63. Provost 2016 ↓, s. 302.
    64. Stuart Farrimond, The Science of Cooking, Penguin Random House (DK), 2017, s. 54–55, 60–61, ISBN 978-1-4654-6369-2.
    65. Provost 2016 ↓, s. 300–301.
    66. B.M. Haines, J.R. Barlow, The anatomy of leather, „Journal of Materials Science”, 10, 1975, s. 525–538, DOI10.1007/BF00543698.
    67. Ammar Malek i inni, Chemical Transformation of Chromedleather Wastes Into Environmentally Harmless Fibrous Biomass, „Environment Protection Engineering”, 42 (3), 2016, s. 179–192, DOI10.5277/epe160314.
    68. Krzysztof Śmiechowski i inni, Wpływ zagarbowania bezchromowego na właściwości skór, „Przegląd Włókienniczy - Włókno, Odzież, Skóra” (8), 2017, s. 179–192, DOI10.15199/60.2017.08.2.
    69. Dorota Żelaszczyk, Anna Waszkielewicz, Henryk Marona, Kolagen – struktura oraz zastosowanie w kosmetologii i medycynie estetycznej, „Estetologia Medyczna i Kosmetologia”, 2 (1), 2012, s. 14–20, DOI10.14320/EMK.2012.003.
    70. Jérome Asserin i inni, The effect of oral collagen peptide supplementation on skin moistureand the dermal collagen network: evidence from anex vivomodeland randomized, placebo-controlled clinical trials, „Journal of Cosmetic Dermatology” (14), 2015, s. 291–301, DOI10.14320/EMK.2012.003.
    71. Denise Zdzieblik i inni, Improvement of activity-related knee joint discomfort following supplementation of specific collagen peptides, „Appl. Physiol. Nutr. Metab.” (42), 2017, s. 588–595, DOI10.1139/apnm-2016-0390.
    72. Kimberly Cockerham, Victoria J. Hsu, Collagen-Based Dermal Fillers: Past, Present, Future, „Facial Plastic Surgery”, 25 (2), 2009, s. 106–113, DOI10.1055/s-0029-1220650.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Bruce Alberts i inni, Molecular Biology of the Cell, wyd. VI, Garland Science, 2015, ISBN 978-0-8153-4464-3.
  • Bruce Alberts i inni, Podstawy biologii komórki, wyd. II, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2016, ISBN 978-83-01-14470-8.
  • Victor L. Davidson, Donald B. Sittman, Biochemia, Wrocław: Urban & Partner, 2002, ISBN 83-87944-33-5.
  • Wayne Gisslen, Professional Cooking, wyd. VIII, Wiley, 2015, ISBN 978-1-118-63672-5.
  • David B. Hames, Nigel M. Hooper, Biochemia. Krótkie wykłady, wyd. II, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, ISBN 83-01-13872-6.
  • Joseph J. Provost i inni, The Science of Cooking. Understanding the Biology and Chemistry Behind Food and Cooking, Wiley, 2016, ISBN 978-1-119-21032-0.
  • Dinesh Puri, Textbook of Medical Biochemistry, wyd. III, Elsevier, 2011, ISBN 978-81-312-2312-3.
  • Victor W. Rodwell i inni, Biochemia Harpera, wyd. VII, Warszawa: PZWL Wydawnictwo Lekarskie, 2018, ISBN 978-83-200-5410-1.
  • Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Adhezja (łac. adhaesio – przyleganie) – łączenie się ze sobą powierzchniowych warstw ciał fizycznych lub faz (stałych lub ciekłych).Dopełniacz, układ dopełniacza – zespół kilkudziesięciu białek obecnych w osoczu, a także w innych płynach ustrojowych, wraz z powiązanymi z nimi funkcjonalnie licznymi receptorami i regulatorami. Układ dopełniacza spełnia ważną rolę we wrodzonych, humoralnych mechanizmach nieswoistej odpowiedzi odpornościowej, ale także wiąże się ściśle z niektórymi mechanizmami odpowiedzi swoistej. Jego działanie polega na aktywacji kaskady enzymatycznej, doprowadzającej do szeregu zjawisk mających istotne znaczenie w przebiegu odpowiedzi immunologicznej i reakcji zapalnej. Pomimo istnienia układu białek regulujących działanie dopełniacza, nadmierne jego pobudzenie lub defekty białek regulacyjnych mogą być przyczyną powstawania pewnych schorzeń.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kosmetyki – grupa produktów służących do pielęgnacji, oczyszczania, ochrony i upiększania ciała. Wg rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych (CELEX: 32009R1223) produkt kosmetyczny oznacza każdą substancję lub mie­szaninę przeznaczoną do kontaktu z zewnętrznymi częścia­mi ciała ludzkiego (naskórkiem, owłosieniem, paznokciami, wargami oraz zewnętrznymi narządami płciowymi) lub z zę­bami oraz błonami śluzowymi jamy ustnej, którego wyłącz­nym lub głównym celem jest utrzymywanie ich w czystości, perfumowanie, zmiana ich wyglądu, ochrona, utrzymywanie w dobrej kondycji lub korygowanie zapachu ciała. Natomiast według uchylonej w 2019 roku ustawy z dnia 30 marca 2001 r. o kosmetykach, kosmetykiem jest każda substancja przeznaczona do zewnętrznego kontaktu z ciałem człowieka: skórą, włosami, wargami, paznokciami, zewnętrznymi narządami płciowymi, zębami i błonami śluzowymi jamy ustnej, którego wyłącznym lub głównym celem jest utrzymywanie ich w czystości, pielęgnowanie, ochrona, perfumowanie lub upiększanie.
    Glikozylacja – reakcja łączenia węglowodanów z innymi związkami organicznymi z wytworzeniem wiązania glikozydowego. Produktem glikozylacji są glikozydy.
    Parzydełkowce (Cnidaria, od gr. knide – pokrzywa) – typ dwuwarstwowych, wodnych, osiadłych lub pływających zwierząt tkankowych o promienistej symetrii ciała (Radiata), charakteryzujących się obecnością knidoblastów, z których powstają komórki parzydełkowe nazywane knidami, stąd naukowa nazwa typu Cnidaria. Tradycyjnie zaliczane były do jamochłonów, a wcześniej do roślin. Żyją samotnie lub tworzą kolonie. Osobniki dorosłe występują w postaci polipa lub meduzy. Osiągają rozmiary od kilku milimetrów do 2 m wysokości lub średnicy. Odżywiają się innymi zwierzętami. Grupa ta obejmuje około 9000 szeroko rozprzestrzenionych gatunków zamieszkujących wyłącznie środowiska wodne, przede wszystkim czyste i dobrze natlenione wody słone. Należą do nich silnie parzące kostkowce, kolonijne stułbiopławy, krążkopławy oraz koralowce, a wśród nich ukwiały i rafotwórcze korale madreporowe. Kilka gatunków jest pasożytami zwierząt wodnych. Zwierzęta te mają niewielkie znaczenie gospodarcze. W polskiej strefie Bałtyku odnotowano 25, a w wodach słodkich i słonawych – 7 gatunków. Te ostatnie zaliczono do fauny Polski.
    Lek – każda substancja, niezależnie od pochodzenia (naturalnego lub syntetycznego), nadająca się do bezpośredniego wprowadzana do organizmu w odpowiedniej postaci farmaceutycznej w celu osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego, lub w celu zapobiegania chorobie, często podawana w ściśle określonej dawce. Lekiem jest substancja modyfikująca procesy fizjologiczne w taki sposób, że hamuje przyczyny lub objawy choroby, lub zapobiega jej rozwojowi. Określenie lek stosuje się też w stosunku do substancji stosowanych w celach diagnostycznych (np. metoklopramid w diagnostyce hiperprolaktynemii) oraz środków modyfikujących nie zmienione chorobowo funkcje organizmu (np. środki antykoncepcyjne).
    Omięsna – rodzaj tkanki łącznej odchodzącej od wewnętrznej powierzchni namięsnej. Otacza i oddziela od siebie poszczególne pęczki włókien mięśniowych w brzuścu mięśnia poprzecznie prążkowanego (szkieletowego).
    Kwas hialuronowy – glikozoaminoglikan (rodzaj polisacharydu), który występuje we wszystkich organizmach żywych i należy do najliczniejszej grupy związków mających identyczną budowę chemiczną tak u bakterii, jak i człowieka. Kwas hialuronowy jest biopolimerem, w którym występują naprzemiennie mery kwasu D-glukuronowego i N-acetylo-D-glukozaminy połączone wiązaniami β(1→4) i β(1→3) glikozydowymi. Naturalnie występujący kwas hialurynowy posiada masę cząsteczkową od 10 do 10 kDa. W przeciwieństwie do innych glukozoaminoglikanów nie tworzy kowalencyjnego wiązania z białkami, nie może więc wchodzić w skład typowego proteoglikanu. Może natomiast stanowić oś, na której wiążą się inne proteoglikany tworząc wraz z nimi "agregat proteoglikanu".
    Gąbki (Porifera) – typ prymitywnych, beztkankowych zwierząt wyłącznie wodnych (najczęściej morskich), osiadłych, zwykle kolonijnych, o nieregularnym i najczęściej zmiennym kształcie, charakteryzującym się brakiem symetrii. Gąbki należą do najstarszych organizmów wielokomórkowych – zbliżone do nich formy występowały już 1,8 mld lat temu. W zapisie kopalnym znane są ze skamieniałości prekambryjskich, datowanych na około 600 mln lat (gąbki krzemionkowe) oraz kambryjskich (gąbki pospolite i wapienne). Typ obejmuje około 8 tysięcy poznanych dotąd gatunków, z czego tylko 150 żyje w wodach słodkich. Są szeroko rozpowszechnione na kuli ziemskiej, głównie w strefie przybrzeżnej oraz na dnie płytkich mórz.

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.304 sek.