Kodeks dyplomatyczny klasztoru tynieckiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kodeks dyplomatyczny klasztoru tynieckiegokodeks dyplomatyczny, zbiór dokumentów stanowiących o posiadłościach i przywilejach w dobrach tynieckich benedyktynów.

Pergamin – materiał pisarski (podłoże, na którym można pisać) wyrabiany ze skór zwierzęcych. Wytwarzanie pergaminu zwano pergaminnictwem.Kodeks – jedna z form książki. Jest to zbiór kart złączonych (szytych, klejonych) na jednym z brzegów nazywanym grzbietem książki. Karty kodeksu są z papirusu, pergaminu, albo papieru. Forma ta, stosowana od końca I wieku n.e., jest obecnie najpopularniejszą formą książki, do innych zaliczmy: zwój, leporello, książkę mówioną, książkę elektroniczną.

Zawiera informacje o miejscach oraz ich znaczeniu we współczesnym historycznym odniesieniu. Kodeksy wówczas stanowiły prawo dla poszczególnych społeczności.

Historia dokumentu[ | edytuj kod]

Prawzór[ | edytuj kod]

Punktem wyjścia do opracowań Kodeksu dyplomatycznego klasztoru tynieckiego jest dokument znajdujący się w Krakowie w Archiwum Państwowym wśród zbiorów dokumentów pergaminowych (Perg. 1): Kardynał Idzi legat papieski zatwierdza posiadłości i przywileje nadane klasztorowi tynieckiemu przez Bolesława Wielkiego i królową Judytę, oraz nadania Bolesława Krzywoustego i Radosta biskupa krakowskiego. Kraków 1105.

Opactwo benedyktynów w Tyńcu wraz z Kościołem św. Piotra i św. Pawła – opactwo benedyktynów w Tyńcu w granicach Krakowa, w jego południowo-zachodniej części.Floren – złota moneta o masie ok. 3,5 grama, bita przez Florencję od 1252. Jej weneckim odpowiednikiem był początkowo cekin, potem dukat.

Dokument ten ma wymiary: 529 × 360 + 30 mm.

Praca Aleksandra Batowskiego[ | edytuj kod]

Aleksander Batowski (zm. 1862) podjął pierwszą próbę stworzenia Kodeksu pod tytułem:

  • (łac.) CODEX DIPLOMATICUS TINECENSIS, EDITUS STUDIAE, LABORE AC IMPENSIO ALEXANDRI CONSTANTINI BATOWSKI. LEOPOLI I AEDIBUS INSTITUTI OSSOLINIANI TIPIS (sic) ALBERTI MANIECKI. 1854
  • Kodeks dyplomatyczny tyniecki wydany staraniem, pracą i nakładem Aleksandra Konstantego Batowskiego. We Lwowie w drukarni Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, czcionkami dzierżawcy Wojciecha Manieckiego. 1854

    W obszernym wstępie pisze: „Kodeks tyniecki jest to zbiór [...] resztek przypadkiem od zupełnej zguby uratowanych...”. Swój projekt Batowski chciał uszeregować następująco:

    Stanisław Smolka (ur. 29 czerwca 1854 we Lwowie, zm. 27 sierpnia 1924 w Nowoszycach (Polesie) – polski historyk, współtwórca i przedstawiciel krakowskiej szkoły historycznej, syn wybitnego adwokata i polityka – Franciszka Smolki.Kodeks dyplomatyczny – kodeks w formie zbioru dokumentów, dyplomatów, akt dawnych, które stanowią źródłowe dokumenty historyczne wystawione przez władców lub instytucje dla określonych lokalizacji geograficznych.
  • Część I – do 1398 roku;
  • Część II – lata 1400–1449;
  • Część III – do czasów najnowszych.
  • Zgon w 1862 roku przerwał Batowskiemu tworzenie Kodeksu. Przekazał jednak cały dorobek życia w testamencie swojemu bratu Antoniemu ze wskazaniem, by całość materiału przekazał do Ossolineum. Antoni Batowski w 1865 roku za 600 florenów austr. odsprzedał Kodeks, jak nakazał testament.

    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Reklama