Kodeks dyplomatyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kodeks dyplomatycznykodeks w formie zbioru dokumentów, dyplomatów, akt dawnych, które stanowią źródłowe dokumenty historyczne wystawione przez władców lub instytucje dla określonych lokalizacji geograficznych.

Mazowsze (łac. Mazovia) – kraina historyczna położona w środkowym biegu Wisły oraz dorzeczu jej dopływów w centralnej oraz północno-wschodniej Polsce, znajdująca się w większości w woj. mazowieckim; historyczną stolicą Mazowsza jest Płock, który jest także najstarszym miastem tego regionu (prawa miejskie w 1237); dzielnica historyczna Polski.Kodeks dyplomatyczny klasztoru tynieckiego – to zbiór dokumentów stanowiących o posiadłościach i przywilejach w dobrach tynieckich benedyktynów.

Kodeksy dotyczące Polski[ | edytuj kod]

Do kodeksów dotyczących ziem leżących na terenie obecnej Polski należą:

Opactwo benedyktynów w Tyńcu wraz z Kościołem św. Piotra i św. Pawła – opactwo benedyktynów w Tyńcu w granicach Krakowa, w jego południowo-zachodniej części.Małopolska – kraina historyczna Polski, obejmująca obecnie południowo-wschodnią część kraju, w górnym i częściowo środkowym dorzeczu Wisły oraz w dorzeczu górnej Warty; dzielnica historyczna Polski. Stolicą Małopolski jest Kraków.
  • Kodeks dyplomatyczny Małopolski – czterotomowy, wydany w latach 1876–1905, grupujący średniowieczne dokumenty dotyczące terytorium Małopolski do roku 1450.
  • Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski – jedenastotomowe wydawnictwo źródłowe wydawane od 1877 do 1999, grupujące dokumenty średniowieczne dotyczące terytorium Wielkopolski do 1444.
  • Kodeks dyplomatyczny klasztoru tynieckiego – zbiór dokumentów i przywilejów w dobrach tynieckich benedyktynów obejmujący dokumenty od 1105 do 1506.
  • Kodeks dyplomatyczny miasta Krakowa – obejmujący dokumenty z lat 1257–1506. Wydał w częściach 1–3 w latach 1879–1882 Franciszek Piekosiński.
  • Kodeks dyplomatyczny katedry krakowskiej św. Wacława – dwuczęściowe, wydane przez Piekosińskiego w Krakowie w latach 1874–1883.
  • Kodeks dyplomatyczny Księstwa Mazowieckiego – zbiór dyplomatów z Mazowsza wydany w 1863 przez Jana Tadeusza Lubomirskiego.
  • Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae – zbiór dyplomatów dotyczących Królestwa Polskiego oraz Wielkiego Księstwa Litewskiego.
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Franciszek Piekosiński: Kodeks dyplomatyczny Małopolski, t. I–IV, z CDROM. Łódź: Inicjał, 2007. ISBN 978-83-89801-66-1.
  • Antoni Gąsiorowski: „Przedmowa”, [w:] Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski, t. 6. Warszawa–Poznań: A. Gąsiorowski, H. Kowalewicz, 1982.
  • Wojciech Kętrzyński, Stanisław Smolka, Kodeks dyplomatyczny tyniecki, Lwów: Ossolineum, 1875.
  • Franciszek Piekosiński, Kodeks dyplomatyczny miasta Krakowa 1257–1506, Cz. 1–3, Kraków 1879.
  • Jan Tadeusz Lubomirski, Kodeks dyplomatyczny Księstwa Mazowieckiego, obejmujący bulle papieżów, przywileje królów polskich i książąt mazowieckich, tudzież nadania tak korporacyj jako i osób prywatnych, Warszawa: Druk. Gazety Polskiej, 1863.
  • Maciej Dogiel, Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, Vilna 1758.
  • Maciej Dominik Dogiel (ur. 6 sierpnia 1715 w Gembule koło Lidy, zm. nagle 24 lutego 1760 w Warszawie) – polski ksiądz katolicki, pijar, reformator szkolnictwa, historyk prawa i wydawca. Autor pierwszego w Polsce kodeksu dyplomatycznego - Kodeks dyplomatyczny Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego.Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski (KDW; łac. Codex diplomaticus Majoris Polonia, Codex diplomaticus Maioris Poloniae) – jedenastotomowe wydawnictwo źródłowe wydawane od 1877 do 1999, grupujące dokumenty średniowieczne (do 1444) dotyczące terytorium Wielkopolski właściwej, tj. zasadniczo województw: poznańskiego i kaliskiego, z nielicznymi odstępstwami.




    Warto wiedzieć że... beta

    Franciszek Ksawery Walerian Leonard Adolf Piekosiński, pierwotnie Piekusiński (ur. 3 lutego 1844 w Wiercanach, zm. 27 listopada 1906 w Krakowie) – polski historyk, heraldyk i prawnik, profesor UJ, członek Akademii Umiejętności.
    Wielkopolska (łac. Polonia Maior) – kraina historyczna w środkowej i zachodniej Polsce, na Pojezierzu Wielkopolskim i Nizinie Południowowielkopolskiej, w dorzeczu środkowej i dolnej Warty; dzielnica historyczna Polski.
    Stanisław Smolka (ur. 29 czerwca 1854 we Lwowie, zm. 27 sierpnia 1924 w Nowoszycach (Polesie) – polski historyk, współtwórca i przedstawiciel krakowskiej szkoły historycznej, syn wybitnego adwokata i polityka – Franciszka Smolki.
    Jan Tadeusz Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża książę (ur. 1826 w Dubrownie na Mohylowszczyźnie, zm. 1908) – działacz społeczny, historyk.

    Reklama