Klucz F

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Klucz F

Klucz F – jeden z trzech rodzajów kluczy notacji muzycznej, oznaczający położenie dźwięku f oktawy małej. Umieszczony na trzeciej linii nazywa się kluczem barytonowym, na czwartej linii kluczem basowym, na piątej zaś kluczem subbasowym

Notacja muzyczna (inaczej pismo nutowe, zapis nutowy) – symboliczny język, za pomocą którego można zapisać niemal wszystkie cechy dźwięków muzycznych, rytmiki, melodii, harmonii, dynamiki oraz artykulacji.

Kształt klucza F pochodzi od stylizowanej litery F. Po licznych zmianach uzyskał on współczesną formę. Obecnie używany jest jako klucz barytonowy, basowy lub kontrabasowy (subbasowy).

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Franciszek Wesołowski, Zasady muzyki, wyd. Wyd. 7, Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1986, s. 19-21, ISBN 83-224-0250-3, OCLC 749978364 [dostęp 2020-02-14].

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • klucz C
  • klucz G




  • Reklama