Klej anaerobowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Klej anaerobowy, klej beztlenowyklej wiążący po zetknięciu z metalem (w wyniku obecności jonów tego metalu) i przy braku powietrza (utwardza się w wyniku pozbawienia go kontaktu z tlenem).

Gwint (z niem. Gewinde) – śrubowe nacięcie na powierzchni walcowej lub stożkowej, zewnętrznej lub wewnętrznej. Komplementarne gwinty wewnętrzny i zewnętrzny mają tak dobrany kształt, że pasują do siebie. Ruch obrotowy elementu z gwintem zewnętrznym powoduje przesuwanie się tego elementu względem elementu z gwintem wewnętrznym.Metale – pierwiastki chemiczne charakteryzujące się obecnością w sieci krystalicznej elektronów swobodnych (niezwiązanych). W przeważającej większości wykazują one następujące własności:

Kleje anaerobowe stosuje się głównie wtedy, gdy części łączone są sztywne, szczelina nie przekracza 0,5 mm, a jej szerokość nie jest większa niż 5 mm. Są przydatne w zabezpieczaniu gwintów, mocowaniu części współosiowych oraz do uszczelniania powierzchni.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Mike Shannahan, Basics on anaerobic adhesives and threadlockers, Reliable Plant [dostęp 2014-10-25] [zarchiwizowane z adresu 2014-10-25].
  2. Seweryn Orzełowski, Naprawa i obsługa pojazdów samochodowych, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 2008, s. 206.




Reklama