Kino domowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kino domowe

Kino domowe – zestaw urządzeń audio i wideo przeznaczony do oglądania filmów, który pozwala symulować w warunkach domowych wrażenie dźwiękowe, jakiego doświadcza widz na sali kinowej lub koncertowej. Zazwyczaj w skład zestawu wchodzą: źródło sygnału w postaci odtwarzacza Blu-ray lub DVD, elementy audio do odtwarzania dźwięku przestrzennego (DTS, Dolby Digital, Dolby Digital EX, itp.) czyli wzmacniacz i zestaw głośnikowy w systemie 5.1 (również 6.1 i 7.1), oraz urządzenie do odtwarzania obrazu, np. telewizor lub projektor z ekranem projekcyjnym.

Telewizor, odbiornik telewizyjny (skrót: TV – ang. television, od gr. tele - daleko oraz łac. visio - obraz widziany) — urządzenie elektroniczne przeznaczone do zdalnego odbioru ruchomego obrazu, który jest nadawany przez telewizję i składa się z wyświetlanych jeden po drugim nieruchomych obrazów, z częstotliwością 25 lub 30 obrazów na sekundę lub inną. Pojedynczy obraz (nazywany też "klatką" – dla częstotliwości 25 wynosi 50, natomiast dla 30 wynosi 60 klatek) podzielony jest z kolei na linie poziome i pionowe. Typowe wartości linii to 1080, 720, 625 lub 525 linii.Wyświetlacz ciekłokrystaliczny, LCD (ang. Liquid Crystal Display) – urządzenie wyświetlające obraz, którego zasada działania oparta jest na zmianie polaryzacji światła na skutek zmian orientacji cząsteczek ciekłego kryształu pod wpływem przyłożonego pola elektrycznego.

Podsystem dźwięku przestrzennego[ | edytuj kod]

Dźwięk przestrzenny uzyskiwany jest dzięki wykorzystaniu zestawu minimum 5 głośników, którym towarzyszy dodatkowy głośnik niskotonowy, zwany popularnie subwooferem. Po rozmieszczeniu źródeł dźwięku wokół widza (trzy głośniki z przodu i dwa po bokach, głośnik niskotonowy w dowolnym miejscu), podczas oglądania filmu będzie on miał złudzenie otoczenia przez dźwięk, podobnie jak w nowoczesnej sali kinowej. Odtwarzany film musi mieć wielokanałową ścieżkę dźwiękową, a wzmacniacz zestaw dekoderów pozwalających na dekompresowanie poszczególnych kanałów dźwięku. Poza tym wzmacniacz musi mieć zestaw wyjść pozwalający na podłączenie zestawu głośników oraz głośnika niskotonowego. Najnowszej generacji zestawy głośnikowe mają obok subwoofera nawet 6 lub 7 głośników.

Digital Theatre Systems (DTS) Digital Surround – system kompresji dźwięku, opcjonalnie stosowany w płytach DVD. Technologia DTS pozwala zapisać sześć ścieżek dźwiękowych. DTS zostało wprowadzone do specyfikacji DVD w 1996.Wideo (z łaciny "widzę") – technika elektroniczna bazująca na sekwencji nieruchomych obrazów, które mogą być nagrywane, przetwarzane, transmitowane, a następnie odtwarzane dając złudzenie ruchu. Terminem tym określa się również sekwencję obrazów zarejestrowaną na nośniku danych.

Formaty kodowania dźwięku[ | edytuj kod]

W technicznej dokumentacji standardu DVD-Video zapisano, że każda płyta musi zawierać co najmniej jedną ścieżkę dźwiękową w standardzie LPCM lub w standardzie Dolby Digital/AC3.

  • LPCMLinear Pulse Code Modulation
  • Liniowe Kodowanie Impulsów Modulowanych. Nieskompresowana cyfrowa reprezentacja dźwięku, do 8 odseparowanych kanałów, częstotliwość próbkowania 48 kHz.

  • DolbyDigital/AC3
  • Skompresowana algorytmem AC3 reprezentacja dźwięku, do 6 odseparowanych kanałów włączając w to kanał niskich częstotliwości (LFELow Frequency Effects – efekty w niskich częstotliwościach), częstotliwość próbkowania 48 kHz.
    Oznaczenia ilości kanałów:

    Blu-ray Disc (BD) – format zapisu optycznego, opracowany przez Blu-ray Disc Association (BDA). Następca formatu DVD, od którego odróżnia się większą pojemnością płyt, co jest możliwe dzięki zastosowaniu niebieskiego lasera. Konkurencyjny dla HD DVD.LFE (ang. Low-Frequency Effects) - nazwa kanału, służącego do odtwarzania dźwięków o niskiej częstotliwości w zakresie od 20 do 120 Hz. W systemach kina domowego (np. 5.1) sygnał LFE kierowany jest do subwoofera i oznaczany jako 0.1, ponieważ kanał ten przenosi niepełny zakres częstotliwości.
  • 1.0 – jeden kanał dźwięku (mono)
  • 2.0 – dwa kanały (stereo – Front Left + Front Right)
  • 2.1 – dwa kanały + niskie częstotliwości dla subwoofera (FL + FR + LFE)
  • 3.0 – trzy kanały (FL + Center + FR)
  • 3.1 – trzy kanały + LFE (FL + C + FR + LFE)
  • 4.0 – cztery kanały (quadro – FL + FR + Surround Left + Surround Right)
  • 4.1 – cztery kanały + LFE (FL + FR + SL + SR + LFE)
  • 5.0 – pięć kanałów (FL + C + FR + SL + SR)
  • 5.1 – pięć kanałów + LFE (FL + C + FR + SL + SR + LFE)
  • DTS (Digital Theatre System) (5.1)
  • DTS nie jest częścią specyfikacji DVD-Video i został opracowany później jako opcjonalne rozszerzenie. Odtwarzacze i inny sprzęt kina domowego nie muszą być zgodne z tym standardem.

    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. Dźwięk – wrażenie słuchowe, spowodowane falą akustyczną rozchodzącą się w ośrodku sprężystym (ciele stałym, cieczy, gazie). Częstotliwości fal, które są słyszalne dla człowieka, zawarte są w paśmie między wartościami granicznymi od ok. 16 Hz do ok. 20 kHz.

    DTS pozwala osiągnąć lepszą jakość dźwięku poprzez słabszą kompresję (zajmuje więcej miejsca). Jest on przeważnie dodawany jako druga ścieżka dźwięku przestrzennego, alternatywna dla Dolby Digital (często DD 2.0). Nie wszystkie zestawy kina domowego radzą sobie z dekodowaniem tego standardu dźwięku.

  • Dolby Digital EX/DTS ES (6.1)
  • Zarówno DD EX jak i DTS ES mają dodatkowy tylny głośnik, który umieszczony jest za plecami widza.
  • W systemie DD EX dodatkowy tylny kanał centralny jest tworzony na podstawie matrycy różnicowej kanałów surround.
  • W systemie DTS ES dodatkowy tylny kanał centralny może być zapisany jako osobny kanał lub jako sygnał różnicowy na kanałach surround.
  • Standardem kodowania dźwięku dla następnej generacji płyt, HD DVD jest:

    MPlayer - The Movie Player to dostępny na zasadach wolnego oprogramowania odtwarzacz multimedialny oraz związany z jego rozwojem projekt informatyczny. Powstał w 2000 roku, jako odtwarzacz filmów dla systemu operacyjnego Linux. Jego ogromna popularność oraz porty na kolejne platformy sprzętowe i systemy operacyjne spowodowały w 2004 roku zmianę nazwy z The Movie Player for Linux na The Movie Player. Oprócz programu mplayer, służącego do odtwarzania filmów, w skład projektu wchodzi również program mencoder, przeznaczony do konwersji formatów i tworzenia nowych filmów i animacji z pojedynczych klatek obrazu.Projektor – urządzenie służące do wyświetlania ruchomego obrazu na ścianie lub na innej powierzchni, która służy za ekran projekcyjny. Projektory te głównie stosowane do wyświetlenia filmów odtwarzanych przez komputer lub komputerowych prezentacji. Projektory komputerowe oparte są na dwóch technologiach LCD i DLP.
  • Dolby Digital Plus (7.1)
  • Wyróżnia się on bardzo dużą przepustowością, co znaczy, że dźwięk podczas kodowania będzie poddawany słabszej kompresji, przez co jakość zauważalnie wzrośnie. Strumień danych dla Dolby Digital wynosi 640 kbps. W przypadku Dolby Digital Plus został poszerzony do 6 Mbps. System 7.1 w porównaniu do 6.1 różni się tym, że kanał centralny mono (tylny) rozdzielony jest na 2 kanały (stereo)

    Wyświetlacz PDP (z ang. plasma display panel) – wyświetlacz, który do tworzenia obrazu wykorzystuje plazmę i luminofor.Wzmacniacz elektroakustyczny, wzmacniacz audio – jest to wzmacniacz pracujący w zakresie częstotliwości akustycznych (16 Hz-20 kHz). Wzmacniacz elektroakustyczny służy do wzmacniania sygnałów analogowych pochodzących ze źródeł sygnału elektroakustycznego jak np. gramofon, magnetofon, mikrofon, radioodbiornik, elektrofony, odtwarzacz CD, odtwarzacz MP3. Wzmacniacz taki może być zbudowany z użyciem tranzystorów, lamp elektronowych lub też obu tych rodzajów elementów elektronicznych czynnych. Wyjście wzmacniacza elektroakustycznego obciążone jest zazwyczaj zestawem głośnikowym zwanym często kolumną głośnikową, co ma na celu przetworzenie energii wzmocnionego sygnału elektroakustycznego w fale akustyczne.

    Na osobne potraktowanie zasługuje kolejny dekoder, który jest implementowany w wielu wzmacniaczach do kina domowego:

  • Dolby Pro Logic II
  • Jest to algorytm, który potrafi przekształcić zwykły, dwukanałowy dźwięk stereo w dźwięk przestrzenny 5.1. Dzięki temu, podczas oglądania filmów ze ścieżką dwukanałową, dźwięk płynie ze wszystkich głośników zestawu dźwięku przestrzennego, przy czym dźwięk o danych częstotliwościach, barwie poprzez cyfrowy procesor dźwięku rozprowadzany jest do różnych kanałów (np. ludzki głos jest słyszalny głównie w głośniku centralnym).

    Dźwięk wielokanałowy, dźwięk dookolny, dźwięk przestrzenny (ang. surround sound) – technika będąca rozwinięciem stereofonii, pozwalająca na utrwalanie i odtwarzanie co najmniej trzech kanałów dźwięku. Zastosowanie dodatkowych kanałów i odpowiadających im głośników po bokach i z tyłu słuchacza pozwala na zwiększenie poczucia otoczenia dźwiękiem.Zestaw głośnikowy – zespół głośników umieszczonych w specjalnej obudowie (skrzynce), która pełni funkcję pudła rezonansowego. Zestawy głośnikowe wyposażone są w zwrotnice głośnikowe, dokonujące rozdziału pasma akustycznego na pasma częstotliwości dla poszczególnych głośników.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Windows Media Player (w skrócie WMP) – stworzony przez firmę Microsoft program komputerowy pełniący głównie funkcję odtwarzacza multimedialnego używanego do odtwarzania cyfrowych multimediów: plików dźwiękowych, wideo, grafik na komputerach osobistych z systemem operacyjnym Microsoft Windows, a także na urządzeniach zgodnych ze specyfikacją Pocket PC i innych z systemem Windows Mobile. Microsoft wydał również wersje aplikacji na komputery Apple Macintosh i Solaris, lecz zaniechał ich kontynuacji. Graficznie, Windows Media Player przypomina program pełniący funkcję klienta BitTorrent i P2P (peer-2-peer) Ares.
    xine - w informatyce biblioteka służąca do odtwarzania plików multimedialnych dla uniksowych systemów operacyjnych wydana na licencji GNU/GPL. Na jej bazie powstało kilka programów multimedialnych, między innymi Kaffeine i gxine. Biblioteka umożliwia odtwarzanie CD, DVD, VCD co więcej potrafi dekodować filmy/pliki zapisane w formacie AVI, MOV, WMV i MP3 z lokalnego dysku twardego, pokazywać multimedialny strumień przez Internet. xine jest biblioteką, która obsługuje bardzo wiele dostępnych formatów plików jak i tych, które są bardzo rzadko spotykane.
    Kineskop – rodzaj lampy obrazowej. Cechą odróżniającą kineskop od lampy oscyloskopowej jest magnetyczne odchylanie elektronów.
    Projektor, rzutnik projekcyjny – urządzenie optyczne służące do wyświetlania na ekranie projekcyjnym obrazu nieruchomego lub ruchomego.
    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
    Ekran projekcyjny to instalacja służąca do oglądania obrazu wyświetlanego za pomocą projektora, składająca się z powierzchni ekranowej oraz wspierających elementów konstrukcyjnych.
    Karta dźwiękowa (ang. sound card, audio card) – komputerowa karta rozszerzeń, umożliwiająca rejestrację, przetwarzanie i odtwarzanie dźwięku. Poprawnym jest też równie często stosowany termin karta muzyczna.

    Reklama