Keter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Keter (hebr. כתר - korona) - sefira w kabalistycznym Drzewie Życia.

Arkana Wielkie (łac. arcana – wtajemniczenie, wiedza tajemna) to grupa kart talii tarota. Autorem terminu arkana wielkie jest Jean-Baptiste Pitois, który posłużył się nim do opisania tej grupy kart w książce pt.: Historie de la Magie, du monde Surnaturel et de la fatalité a travers les Temps et les Peuples (wyd. 1870).Arkana Małe (łac. arcana – wtajemniczenie, wiedza tajemna) – grupa kart talii tarota. Autorem terminu arkana małe jest Jean-Baptiste Pitois, który posłużył się nim do opisania tej grupy kart w książce pt.: Historie de la Magie, du monde Surnaturel et de la fatalité a travers les Temps et les Peuples (wyd. 1870).

Kabała[ | edytuj kod]

Keter, jako pierwsza i najwyższa sefira, jest źródłem całego światła przepływającego przez Drzewo Życia. Połączona jest z Biną i Chochmą, którym przesyła swoje światło i z Tiferet, przez którą światło wraca z powrotem do góry. Jest ostatnią sefirą przed Nieskończonością (אין סוף). Nazywana bywa nicością, bo zawiera tajemnicę stworzenia z niczego. Opiekunem Keter jest archanioł Metatron.

As − pierwotnie najmłodsza, choć obecnie w większości gier najstarsza w talii karta do gry (w niektórych grach "ważniejszy" od asa jest joker). As w żargonie brydżystów to tuz.Archanioł – w niektórych religiach: każdy byt duchowy, stojący w hierarchii niebiańskiej wyżej niż pozostali aniołowie, naczelnik aniołów.

Tarot[ | edytuj kod]

W tarocie jest odpowiednikiem jedynki i asy (Małe Arkana). Symbolami dróg łączących Keter z pozostałymi sefirami są Wielkie Arkana:

  • Głupiec (Keter – Chochma)
  • Papieżyca (Keter – Tiferet)
  • Mag (Keter – Bina)




  • Warto wiedzieć że... beta

    Papieżyca, także Arcykapłanka – karta tarota należąca do Wielkich Arkanów. Oznaczana numerem II, identyfikowana z boginią Izydą.
    Stworzenie świata – w filozofii oraz teologii pojęcie określające akt, w którym Bóg, najwyższa istota transcendentna, praprzyczyna, arché, powołuje do istnienia materię, przestrzeń i czas.
    Kabała (heb. קבלה – otrzymywanie, przyjmowanie) – duchowa mistyczno-filozoficzna szkoła judaizmu. Do jej podstawowych źródeł zaliczają się: Tora, Zohar, Ec Haim, Talmud dziesięciu sefirot, Sefer Jecira, Bahir, a także inne dzieła Ari (rabina Icchaka Luria Aszkenazi, znanego także pod imieniem Arizal) oraz Baal Sulama (Jehuda Leib Ha-Lewi Aszlaga). Kabała wywarła wpływ na wielu filozofów i naukowców na przestrzeni historii i zdobyła znaczną popularność w ostatnich latach. Na Kabale oparte są liczne żydowskie ruchy ostatnich stuleci – szczególnie chasydyzm i religijny syjonizm.
    Sefira (hebr. l.poj. סְפִירָה, l.mn. סְפִירוֹת sefirot) - w kabale jedna z dziesięciu emanacji boskiego światła, będąca kolejnymi stopniami poznania nieskończonego i niepoznanego Boga przez skończone i ograniczone stworzenie. Wszystkie one są aspektami, mocami Boga, przejawianymi w stworzeniu, przez które dokonuje się jego objawienie.
    Metatron (hebr. מטטרון; inne spotykane formy: Metratton, Mittron, Metaraon, Merraton, Matatron, Perier) – serafin wymieniany w kabale i w innych pismach, nie tylko judaistycznych. Znany jako „Ten, który zajmuje tron obok Boga”, Król Aniołów, ulubieniec Boga. Według podań jego śpiew tworzy nowe Zastępy Anielskie.
    Język hebrajski (hebr. עִבְרִית, trb. iwrit) – język z grupy kananejskiej języków semickich, należący do afroazjatyckiej rodziny językowej, zapisywany alfabetem hebrajskim.

    Reklama