• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Katakana



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Transkrypcja Hepburna (jap. ヘボン式ローマ字, Hebon-shiki rōmaji, dosł. znaki rzymskie (łacińskie) metodą Hepburna) – nosząca nazwisko Jamesa Curtisa Hepburna transkrypcja pisma i dźwięków języka japońskiego na alfabet łaciński, którą wykorzystał w trzecim wydaniu swojego słownika japońsko-angielskiego z 1887. System został pierwotnie zaproponowany przez Stowarzyszenie Latynizacji (jap. 羅馬字会, Rōmajikai) w 1885. System Hepburna został później poprawiony i nazwany Shūsei Hebon-shiki Rōmaji (jap. 修正ヘボン式ローマ字, Shūsei Hebon-shiki Rōmaji). Pierwotnie wspomnianą, poprawioną wersję określano jako Hyōjun-shiki Rōmaji (jap. 標準式ローマ字, Hyōjun-shiki Rōmaji standardowy styl latynizacji).Niecierpek balsamina (Impatiens balsamina L.) – gatunek rośliny jednorocznej z rodziny niecierpkowatych. Pochodzi z południowej Azji (Indie i Birma), ale rozprzestrzenił się gdzieniegdzie poza tym rejonem rodzimego występowania. Na wyspach Oceanii jest uznawany za gatunek inwazyjny.
    Logo miesięcznika seinen-mangaAfternoon” napisane stylizowaną katakaną

    Katakana (jap. かたかな, カタカナ, 片仮名) – jeden z dwóch (kanciasty) japońskich systemów pisma sylabicznego kana. Drugim z nich jest hiragana. Każdemu znakowi katakany odpowiada znak hiragany.

    Opis[ | edytuj kod]

    Katakana powstała w IX wieku, w okresie Heian i jest używana głównie do zapisywania:

    Pszczoła miodna (Apis mellifera) – gatunek owada błonkoskrzydłego z rodziny pszczołowatych (Apidae), obejmującej gatunki wytwarzające miód.Pismo – system umownych znaków, za pomocą których przedstawiany jest język mówiony. Jako jeden z ludzkich wynalazków intelektualnych jest środkiem porozumiewania się oraz odzwierciedleniem mowy i myśli. Zanim powstało pismo, do przekazywania mowy służyły obrazki, różne środki mnemotechniczne oraz zrozumiałe dla danej społeczności, przedtem uzgodnione i odpowiednio spreparowane, symbole. Pismo ewoluowało od najstarszego stadium – piktografii, poprzez ideografię, pismo analityczne, aż do najmłodszego – pisma fonetycznego.
  • nazw własnych pochodzenia obcego, np. ポーランド Pōrando ("Polska"), ロンドン Rondon ("Londyn"), ヤン Yan ("Jan");
  • słownictwa zapożyczonego z języków zachodnich (gairaigo), np. インターネット intānetto ("internet"), パン pan ("chleb"; z port. paõ), アルバイト arubaito ("praca na pół etatu"; z niem. Arbeit – "praca");
  • wyrazów dźwiękonaśladowczych, np. ヒー hī oznaczające westchnięcie;
  • nazw zoologicznych i botanicznych, np.: セイヨウミツバチ seiyō mitsubachi ("pszczoła miodna", zamiast 西洋蜜蜂); ホウセンカ hōsenka ("niecierpek balsamina", zamiast 鳳仙花);
  • podkreśleń, nacisków (gdzie w języku polskim w tym celu używalibyśmy czcionki pochyłej, spacjowania albo wytłuszczenia).
  • Na sylabariusz katakany składa się 48 znaków:

    Afternoon (jap. アフタヌーン, Afutanūn) – japoński magazyn poświęcony mandze z gatunku seinen. Każdy numer tego miesięcznika zawiera pojedyncze odcinki około trzydziestu mangowych serii. Na jego łamach ukazały się takie hity, jak: Aa! Megami-sama (Oh! My Goddess!), Genshiken: The Society for Study of Modern Visual Culture (odniósł największy sukces wśród otaku) i Mugen no Jūnin (Miecz Nieśmiertelnego). Afternoon jest częścią serii wydawnictwa Kodosha, w której skład wchodzą magazyny Morning i Evening.Heian (jap. 平安時代, Heian jidai) – okres w historii Japonii trwający od 794 do 1185 roku. Jego początek wyznacza przeniesienie dworu cesarskiego z Nary do oddalonej o kilkadziesiąt kilometrów, specjalnie w tym celu wybudowanej, nowej stolicy o nazwie Heian-kyō (jap. 平安京, Heian-kyō) (obecnie Kioto), zbudowanej na wzór chińskiego miasta Chang’an (chiń. upr.: 長安; chiń. trad.: 长安; pinyin: Cháng’ān). W przeszłości było ono końcowym etapem Szlaku Jedwabnego, dziś nazywa się Xi’an (chiń.: 西安; pinyin: Xī’ān) i jest znane z "terakotowej armii".
  • 5 samodzielnych samogłosek;
  • połączenia spółgłoskowo-samogłoskowe, składające się z 9 spółgłosek połączonych z każdą z 5 samogłosek, z zastrzeżeniem, że:
  • 2 sylaby (yi i wu) nie istnieją;
  • 3 sylaby (ye, wi i we) wyszły z użycia we współczesnej japońszczyźnie;
  • 1 sylaba (wo) jest wymawiana tak samo jak samogłoska o we współczesnej japońszczyźnie i jest używana bardzo rzadko;
  • 1 samodzielna spółgłoska.
  • Znaki te są umieszczane w tabeli zwanej 五十音図 gojūon-zu ("tabela 50 dźwięków") wraz ze znakiem ン, który stawia się poniżej. Tabela przedstawiona jest poniżej.

    Kanji (jap. 漢字, kanji, ; dosł. „znaki Hanów”) – znaki logograficzne pochodzenia chińskiego, które wraz z sylabariuszami hiragana (ひらがな, 平仮名), katakana (カタカナ, 片仮名), cyframi arabskimi oraz alfabetem łacińskim stanowią element pisma japońskiego.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Pismo chińskie (jap. kanji, kor.: hancha, wietn.: hán tự) – sylabowe pismo logograficzne (ideograficzno-fonetyczne) stworzone najwcześniej 8 tys. lat temu, a najpóźniej 4,5 tys. lat temu w Chinach, zaadaptowane do zapisu innych języków Azji Wschodniej, obecnie przede wszystkim japońskiego, a w mniejszym stopniu także koreańskiego.
    Kaligrafia japońska (jap. 書道, shodō, dosł. "droga pisma") - ogólna nazwa kaligrafii, obejmująca kilka stylów pisma w języku japońskim.
    Pismo japońskie wywodzące się z pisma chińskiego jest jednym z najbardziej skomplikowanych rodzajów pism. Chińskie znaki (słowo kanji - znaczy "znaki cesarstwa Han") oparte są bowiem na piśmie obrazkowym, gdzie jeden znak symbolizuje jedną ideę.
    Hiragana (jap. ひらがな, ヒラガナ, 平仮名, Hiragana) – jeden z dwóch japońskich systemów pisma sylabicznego kana. Drugim z nich jest katakana. Początkowo hiragana była pismem kobiet, używanym zamiast kanji. Każdemu znakowi hiragany odpowiada znak katakany.
    Kana (jap. 仮名, Kana) – wspólna nazwa japońskich pism sylabicznych: hiragany ひらがな i katakany カタカナ. Istnieje ponadto starszy, nieużywany obecnie system, zwany man’yōgana, który również zaliczany jest do kany.
    Język portugalski (port. língua portuguesa, português) – język z grupy romańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ponad 210 mln osób, zamieszkujących Portugalię oraz byłe kolonie portugalskie: Brazylię, Mozambik, Angolę, Gwineę Bissau, Gwineę Równikową, Wyspy Świętego Tomasza i Książęcą, Republikę Zielonego Przylądka oraz Timor Wschodni. We wszystkich tych krajach jest on językiem urzędowym.
    Biblioteka Narodowa Republiki Czeskiej (cz. Národní knihovna České republiky) – biblioteka narodowa Czech z siedzibą w Pradze. Biblioteka znajduje się w gmachu Clementinum. Jedna z najstarszych bibliotek na terenie Czech, której zbiory obejmują ponad 6,5 miliona woluminów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.