Kardiomiopatie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kardiomiopatia)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kardiomiopatie (łac. cardiomyopathia) – grupa chorób mięśnia sercowego powodowanych różnorodnymi przyczynami (etiologia heterogenna), prowadzących do nieprawidłowego działania (dysfunkcji) serca. Zajęciu mięśnia sercowego mogą towarzyszyć nieprawidłowości budowy i czynności osierdzia, wsierdzia, innych narządów.

Obraz kliniczny (ang. clinical picture) – całokształt obserwacji poczynionych przez lekarza i informacji zebranych przez niego podczas wywiadu lekarskiego z chorym (anamnezy) oraz w wyniku badania fizykalnego, które charakteryzują daną chorobę u konkretnego pacjenta.Heterogeniczność - jest to niejednorodność (zróżnicowanie). Może tyczyć się każdej dziedziny życia. W środowisku informatycznym oznacza zróżnicowaną wielkość struktur danych, różną funkcjonalność, różne modele danych, np.: sieć komputerowa, która zawiera serwery z zainstalowanymi różnymi systemami operacyjnymi. W dziedzinie chemii fizycznej i materiałoznawstwa oznacza „wielofazowość” – stan układu termodynamicznego, w którym składa się on z więcej niż jednej fazy (np. heteroazeotrop, heterozeotrop). Pojęciem przeciwnym jest homogeniczność (np. homozeotrop, homoazeotrop).

Podział[ | edytuj kod]

Klasyfikacja WHO[ | edytuj kod]

Klasyfikacja WHO z 1995 roku wyróżniała pięć grup kardiomiopatii:

  • kardiomiopatię rozstrzeniową
  • kardiomiopatię przerostową
  • kardiomiopatię restrykcyjną
  • arytmogenną kardiomiopatię prawej komory
  • kardiomiopatie niesklasyfikowane.
  • W 2006 roku powstała kolejna klasyfikacja kardiomiopatii American Heart Association, a rok później własną klasyfikację przedstawiła European Society of Cardiology.

    Sarkoidoza, choroba Besniera-Boecka-Schaumanna (łac. sarcoidosis) – choroba układu odpornościowego charakteryzująca się powstawaniem ziarniniaków (małych grudek zapalnych), które nie podlegają martwicy. Praktycznie każdy organ może być nią dotknięty, chociaż najczęściej pojawia się w węzłach chłonnych i płucach. Objawy mogą się pojawić nagle, ale najczęściej postępują stopniowo. W obrazie rentgenowskim płuc sarkoidoza może przypominać gruźlicę lub chłoniaka.Nadczynność tarczycy, hipertyreoza (łac. hyperthyreosis lub hyperthyreoidismus) – stan chorobowy będący wynikiem nadmiernej produkcji hormonów tarczycy. Rzadziej nadczynność tarczycy powstaje na skutek leczenia nadmiernymi dawkami hormonów tarczycy, zaburzeń w ich obwodowym metabolizmie lub upośledzonej czynności wiążących je receptorów.

    Klasyfikacja American Heart Association[ | edytuj kod]

    Klasyfikacja AHA:

    1. Kardiomiopatie pierwotne
      1. Genetyczne
        1. Kardiomiopatia przerostowa
        2. Dysplazja arytmogenna prawej komory
        3. Niescalony mięsień lewej komory
        4. Glikogenoza (PRKAG2 lub typu Danona)
        5. Zaburzenia przewodzenia
        6. Miopatie mitochondrialne
        7. Kanałopatie jonowe
      2. Mieszane
        1. Kardiomiopatia rozstrzeniowa
        2. Kardiomiopatia restrykcyjna
      3. Nabyte
        1. Kardiomiopatia zapalna
        2. Kardiomiopatia wywołana stresem (takotsubo)
        3. Kardiomiopatia połogowa
        4. Kardiomiopatia wywołana tachykardią
        5. Kardiomiopatia u dzieci matek z cukrzycą leczonych insuliną
    2. Kardiomiopatie wtórne
      1. Kardiomiopatie naciekające
        1. Skrobiawica
        2. Choroba Gauchera
        3. Choroba Hurler
        4. Choroba Huntera
      2. Kardiomiopatie w przebiegu chorób spichrzeniowych
        1. Hemochromatoza
        2. Choroba Fabry’ego
        3. Glikogenozy
        4. Choroba Niemanna-Picka
      3. Kardiomiopatie spowodowane zatruciami
      4. Kardiomiopatie endomiokardialne
        1. Włóknienie endomiokardialne
        2. Zespół hipereozynofilowy
      5. Kardiomiopatie zapalne (ziarniniakowe)
        1. Sarkoidoza
      6. Choroby gruczołów wydzielania wewnętrznego
        1. Cukrzyca
        2. Nadczynność tarczycy
        3. Niedoczynność tarczycy
        4. Nadczynność przytarczyc
        5. Guz chromochłonny
        6. Akromegalia
      7. Kardiomiopatia sercowo-twarzowa
        1. Zespół Noonan
      8. Kardiomiopatie w przebiegu chorób nerwowo-mięśniowych lub chorób układu nerwowego
        1. Ataksja Friedreicha
        2. Dystrofia mięśniowa Duchenne’a
        3. Dystrofia mięśniowa Beckera
        4. Dystrofia mięśniowa Emery'ego-Dreifussa
        5. Dystrofia miotoniczna
        6. Nerwiakowłókniakowatość
        7. Stwardnienie guzowate
      9. Kardiomiopatie w wyniku niedoborów pokarmowych
        1. Choroba beri-beri
        2. Pelagra
        3. Szkorbut
        4. Niedobór selenu
        5. Niedobór karnityny
        6. Kwashiorkor
      10. Kardiomiopatie w przebiegu chorób autoimmunizacyjnych lub kolagenoz
        1. Toczeń rumieniowaty układowy
        2. Zapalenie skórno-mięśniowe
        3. Reumatoidalne zapalenie stawów
        4. Twardzina układowa
        5. Guzkowe zapalenie tętnic

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Maron BJ, Towbin JA, Thiene G, Antzelevitch C, Corrado D, Arnett D, Moss AJ, Seidman CE, Young JB. Contemporary definitions and classification of the cardiomyopathies: an American Heart Association Scientific Statement from the Council on Clinical Cardiology, Heart Failure and Transplantation Committee; Quality of Care and Outcomes Research and Functional Genomics and Translational Biology Interdisciplinary Working Groups; and Council on Epidemiology and Prevention. „Circulation”. 113. 14, s. 1807-16, 2006. DOI: 10.1161/CIRCULATIONAHA.106.174287. PMID: 16567565. 

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 288-296. ISBN 83-7430-031-0.
  • Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Ataksja Friedreicha, choroba Friedreicha, bezład Friedreicha – choroba o podłożu genetycznym, dziedziczona w sposób autosomalnie recesywny, prowadząca do postępującego zwyrodnienia niektórych części układu nerwowego a także mięśnia sercowego. Po raz pierwszy opisana przez niemieckiego lekarza Nikolausa Friedreicha w 1863 roku. Guz chromochłonny (barwiak, łac. pheochromocytoma) – zazwyczaj łagodny nowotwór wywodzący się najczęściej z komórek chromochłonnych zlokalizowanych w rdzeniu nadnerczy, wydzielających katecholaminy; najczęściej adrenalinę i noradrenalinę. Rzadziej guz chromochłonny powstaje z pozanadnerczowej tkanki chromafinowej, która nie uległa inwolucji po urodzeniu. Jest częstą przyczyną nadciśnienia wtórnego. Guzami o podobnej budowie histologicznej są przyzwojaki.




    Warto wiedzieć że... beta

    Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne (ang. European Society of Cardiology - ESC) - europejskie towarzystwo naukowe zrzeszające ponad 53 000 osób zajmujących się problemami chorób serca i naczyń, głównie kardiologów. Zostało założone 2 września 1950 roku podczas I Światowego Kongresu Kardiologicznego w Paryżu. W jego skład wchodzi m.in. 50 Towarzystw Kardiologicznych z poszczególnych europejskich państw (w tym Polskie Towarzystwo Kardiologiczne), 5 stowarzyszeń, 19 grup roboczych (ang. Working Group - WG) .
    Amyloidoza, inaczej skrobiawica lub betafibryloza – schorzenie polegające na pozakomórkowym odkładaniu różnych rodzajów biologicznie nieaktywnego białka o budowie nierozgałęzionej i konfiguracji β, dającego charakterystyczny obraz rentgenowski, uogólnione lub zlokalizowane narządowo, najczęściej w nerkach, wątrobie, śledzionie.
    Osierdzie (worek osierdziowy) (łac. saccus pericardiacus) – podwójna błona surowicza workowatego kształtu, obejmująca w postaci dwuściennego worka serce kręgowców. U ssaków zewnętrzna ściana osierdzia, czyli blaszka ścienna osierdzia, jest wzmocniona od zewnątrz warstwą włóknistą.
    Zespół takotsubo (kardiomiopatia indukowana stresem, kardiomiopatia stresowa, "zespół złamanego serca", "zespół balotującego koniuszka", ang. takotsubo syndrome, takotsubo cardiomyopathy, transient apical ballooning, stress-induced cardiomyopathy) – rzadki zespół objawów ostrej niewydolności serca, niemający podłoża miażdżycowego.
    Choroba Gauchera (ang. Gaucher disease) – uwarunkowana genetycznie lizosomalna choroba spichrzeniowa o autosomalnym recesywnym sposobie dziedziczenia, spowodowana mutacją w genie GBA kodującym białko enzymu glukocerebrozydazy. Wyróżnia się kilka postaci klinicznych choroby: typ 1 nieneuronopatyczny o przewlekłym przebiegu (szacunkowo 1 przypadek na 50.000 urodzeń), typ 2 ostry neuronopatyczny niemowlęcy (szacunkowo 1 przypadek na 100.000 urodzeń) , typ 3 podostry neuronopatyczny (szacunkowo 1 przypadek na 100.000 urodzeń).
    Zespół hipereozynofilowy (ang. Hypereosinophilic syndrome, HES) – stan chorobowy charakteryzujący się przewlekle podwyższoną we krwi obwodowej liczbą granulocytów kwasochłonnych (eozynofili) (≥ 1500 eozynofili/mm³) przez okres przynajmniej 6 miesięcy bez wykrywalnej przyczyny i ze współistnieniem zmian w sercu, układzie nerwowym lub szpiku kostnym.
    Stwardnienie guzowate (choroba Bourneville’a-Pringle’a , łac. sclerosis tuberosa, morbus Bourneville-Pringle, epiloia, ang. tuberous sclerosis, tuberous sclerosis complex, TS, TSC) – rzadka, wielonarządowa choroba uwarunkowana genetycznie, należąca do grupy fakomatoz, powodująca zmiany w nerkach, sercu, gałkach ocznych, mózgu, płucach i skórze, często związana z niepełnosprawnością intelektualną i padaczką. Stwardnienie guzowate zostało opisane jako nowa jednostka chorobowa w 1880 roku przez Désiré’a-Magloire’a Bourneville’a. Przez ostatnie dwa dziesięciolecia dokonał się znaczny postęp w wiedzy o tej chorobie, związany z odkryciem jej genetycznego podłoża – mutacji w genach TSC1 i TSC2. Stwarza on nowe możliwości skutecznej terapii stwardnienia guzowatego.

    Reklama